1.Αφορμή για το σημερινό αφιέρωμα αποτελούν οι αναρτήσεις στις οποίες έχω επιδοθεί τον τελευταίο καιρό με φωτογραφίες μαθητών από την εκπαιδευτική μου ζωή, επιβεβαιώνοντας το ρηθέν «ο εβραίος κι αν γεράσει, τα παλιά τεφτέρια πιάνει». Ομολογώ ότι δεν έχω διάθεση να καταναλώνω τον χρόνο μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όμως η ζήτηση από παλιούς μου μαθητές των φωτογραφιών αυτών μ’ έκανε να αλλάξω στάση. Ως εκπαιδευτικός, γνωρίζω ότι οι παιδικές αναμνήσεις και οι ανασύρσεις στιγμών από τη μνήμη μπορούν ν’ αποτελέσουν εργαλεία για την ανάλυση αυτού που είμαστε σήμερα, βοηθώντας μας να ψυχαναλύσουμε τον εαυτό μας.

2. Μ’ αυτή την έννοια, δεν έχω το δικαίωμα να πάρω μαζί μου στον άλλο κόσμο, όταν έρθει η στιγμή εκείνη, μερικές από τις καλύτερες στιγμές άλλων ανθρώπων και μάλιστα αγαπημένων, των μαθητών και μαθητριών μου, αφού για τους κληρονόμους μου αυτές δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα. Είμαι βέβαιος ότι κάποια στιγμή θα τις πετάξουν στα σκουπίδια, τις έντυπες, και στον «κάδο ανακύκλωσης» του υπολογιστή τις ψηφιακές. Διάλεξα λοιπόν για σήμερα δέκα όμορφες στιγμές απόδρασης από τις σχολικές αίθουσες, που καλύπτουν την περίοδο 1985-2010.

3. Δημοτικό Σχολείο Καρωτής, εκδρομή με τους παλιούς μου μαθητές του 1985-86 στο φαράγγι του Πετρέ. Τα παιδιά ήταν περήφανα για τον φυσικό κόσμο μέσα στον οποία ζούσαν και η διάσχιση του φαραγγιού, έστω και καθυστερημένη, αφού ενδιάμεσα κλήθηκα να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία, έδειξε ότι είχαν δίκιο. Μαζί μας ήταν και η συνοδός βουνού, αείμνηστη σήμερα Erica Weber, καθώς και ο δίχρονος γιος μου.

4. Δημοτικό Σχολείο Μυριοκεφάλων, εκδρομή τέλους σχολικού έτους, επίσκεψη στις αρχαιότητες της Ελεύθερνας με γονείς και κηδεμόνες. Ήταν η εποχή λίγο πριν από την έναρξη των ανασκαφών από το Πανεπιστήμιο Κρήτης, οπότε η εκδρομή εκείνη είχε κάνει αίσθηση, όπως έδειξε και η σχετική αναφορά στην εφημερίδα «Μυλοποταμίτικα Νέα» από τον πάντα ενεργό Βασίλη Αποστολάκη.

5. Δημοτικό Σχολείο Μελιδονίου Αποκορώνου, εκδρομή διάσχισης του φαραγγιού της Σαμαριάς. Η ολοήμερη εκδρομή εκείνη, στο τέλος του σχολικού έτους, με τους γονείς και τους παππουδογιαγιάδες, όπως συνηθιζόταν τότε στα χωριά, δεν μας άφησε τις καλύτερες αναμνήσεις, εξαιτίας της θαλασσοταραχής που μας ταλαιπώρησε στο τέλος της, στη μετάβαση από την Αγιά Ρουμέλη στη Χώρα Σφακίων.

6. Δημοτικό Σχολείο Μελιδονίου Μυλοποτάμου, αναμνηστική φωτογραφία από θεατρικό παιχνίδι που εκτελέσαμε στο Ανοιχτό Θέατρο Περάματος. Ο αεικίνητος τότε κοινοτάρχης Ζαχαρίας Αντωνάκης, ο άνθρωπος που μετέτρεψε το Πέραμα από χωριό σε κωμόπολη, μόλις είχε αποπερατώσει το Πολύκεντρο (σημερινό Δημαρχείο) και το Θέατρο και μας είχε παρακαλέσει να πάρουμε μέρος σε μια γιορτή σ’ αυτό.

7. Δημοτικό Σχολείο Δαφνέδων Μυλοποτάμου, εκδρομή στις Μαργαρίτες. Ο αείμνηστος παραδοσιακός αγγειοπλάστης Μανόλης Συραγόπουλος μας είχε δείξει τον πλήρη κύκλο του πηλού, από την εξόρυξη και επεξεργασία χώματος και λεπίδας μέχρι την παρασκευή του, την κατασκευή διαφορετικών αγγείων, τη διακόσμηση και το ψήσιμό τους σε ξυλοκάμινο.

8. Δημοτικό Σχολείο Αγιάς Μυλοποτάμου, κατασκευή αυτοσχέδιων παιχνιδιών. Αποχαιρετώντας τα παιδιά, λίγο πριν αναλάβω την πρωτοβάθμια περιβαλλοντική εκπαίδευση, κάναμε μάθημα την τελευταία εκείνη μέρα στην αυλή του Σχολείου κι εκείνα με «αποχέρισαν» με τις απλοϊκές μεν αλλά εξόχως δημιουργικές κατασκευές τους. Ποιες απ’ αυτές θα μπορούσαν να κατασκευάσουν σήμερα τα παιδιά των οθονών;

9. 2^ο Δημοτικό Σχολείο Ρεθύμνου, μάθημα ιστορίας στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου. Στην τετάρτη τάξη τα παιδιά διδάσκονται την μινωική προϊστορία/ιστορία κι εμείς είχαμε πάρει το λεωφορείο της γραμμής προκειμένου να τη δούμε να ξεπροβάλλει «ζωντανή» στο γειτονικό μας Ηράκλειο. Στη φωτογραφία απαθανάτισα τα παιδιά στην παλιότερη «αίθουσα των διπλών πελέκεων».

10. 2ο Δημοτικό Σχολείο Ρεθύμνου, μάθημα Φυσικών στο τότε «Μοσχάκειο Μουσείο Ενάλιας Ζωής Δήμου Ρεθύμνης». Η επίσκεψή του αποτελούσε πάντα αξιομνημόνευτη εμπειρία για τα παιδιά, στα οποία η θάλασσα εξασκεί υπερβάλλουσα επιρροή. Δυστυχώς το Μουσείο δεν υπάρχει πια και τα εκθέματά του, όπως μάθαμε προ ετών από επίσημα χείλη, διαρπάγησαν…

11. 2^ο Δημοτικό Σχολείο Ρεθύμνου, τάξη έκτη, μάθημα χιονοδρομίας πάνω από τα Ανώγεια, λίγο πριν από το οροπέδιο της Νίδας. Δάσκαλός μας ο ακούραστος Μιχάλης Παπαδουράκης, με συμμετοχή του δικού μου σχολικού τμήματος μαζί μ’ εκείνο της δασκάλας Ιωάννας Δασκαλάκη. Κάποια στιγμή η ομίχλη είχε κατέβει χαμηλά κι η βροχή είχε ξεκινήσει κι άντε τώρα εμείς να πείσουμε τα παιδιά να σταματήσουν, όταν είχαν μάθει να κάνουν ακόμα και στροφή στο χιόνι!

12. 2^ο Δημοτικό Ρεθύμνου, τάξη έκτη, αρχαίο θέατρο Επιδαύρου. Βρισκόμασταν στις κερκίδες του, όπου και απολαύσαμε μια υπέροχη άρια, από Ιταλούς μαθητές λυκείου, αγκαλιασμένους στο κέντρο της ορχήστρας. Κάλεσα αμέσως όσα παιδιά ήταν γύρω μου να κατέβουμε εκεί, όπου αγκαλιασμένοι κι εμείς επικοινωνήσαμε μαζί τους, τραγουδώντας το ριζίτικο «Πότε θα κάνει ξαστεριά». Ήταν μια από τις ωραιότερες στιγμές της εκπαιδευτικής μου ζωής!