Αν η κυβέρνηση θέλει πραγματική ανάπτυξη και όχι απλώς καλούς αριθμούς στους οικονομικούς δείκτες, πρέπει να στρέψει επιτέλους το βλέμμα στην πραγματική οικονομία.
Στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που πληρώνουν φόρους, εισφορές, ενοίκια, ενέργεια, μισθούς και προμηθευτές και στο τέλος του μήνα προσπαθούν να δουν τι απέμεινε.
Χρειάζεται ένα γενναίο πακέτο μέτρων, με συγκεκριμένους στόχους:
1. Μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων από το 22% στο 20% και στο 18% για τα κέρδη που επανεπενδύονται στην επιχείρηση. Το μήνυμα πρέπει να είναι ξεκάθαρο: όποιος επενδύει, προσλαμβάνει και μεγαλώνει, φορολογείται λιγότερο.
2. Μείωση της προκαταβολής φόρου από το 80% στο 50%. Δεν μπορεί το κράτος να δεσμεύει εκ των προτέρων τεράστια ποσά από τη ρευστότητα μιας επιχείρησης. Η ρευστότητα είναι καύσιμο για την οικονομία.
3. Μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών κατά 3-5 ποσοστιαίες μονάδες, με προτεραιότητα στις νέες προσλήψεις.
4. Νέα ρύθμιση οφειλών έως 120 δόσεις για βιώσιμες επιχειρήσεις που αποδεδειγμένα μπορούν να συνεχίσουν τη δραστηριότητά τους. Σήμερα η νέα ρύθμιση προβλέπει έως 72 δόσεις για συγκεκριμένες ληξιπρόθεσμες οφειλές. Χρειάζεται περισσότερος χρόνος και μικρότερη μηνιαία επιβάρυνση.
5. Φθηνότερο χρήμα για τις μικρομεσαίες. Τα εργαλεία του ΤΕΠΙΧ ΙΙΙ πρέπει να διευρυνθούν, με μεγαλύτερες κρατικές εγγυήσεις και επιδότηση επιτοκίου. Ήδη προβλέπεται επιδότηση 2% για Αττική και Νότιο Αιγαίο και 3% για τις υπόλοιπες περιφέρειες, για τα δύο πρώτα χρόνια.
6. Επιστροφή ΦΠΑ σε 30 ημέρες για τις συνεπείς επιχειρήσεις. Το κράτος δεν μπορεί να ζητά από τον επιχειρηματία να πληρώνει στην ώρα του, ενώ το ίδιο καθυστερεί να του επιστρέψει χρήματα που δικαιούται.
7. Ισχυρά φορολογικά κίνητρα για επενδύσεις. Εξοπλισμός, ψηφιακή αναβάθμιση, ενεργειακή εξοικονόμηση, νέες θέσεις εργασίας και εξωστρέφεια πρέπει να οδηγούν σε άμεσες φορολογικές εκπτώσεις.
Και κάτι ακόμη: σταθερό φορολογικό περιβάλλον για τουλάχιστον πέντε χρόνια.
Ο επιχειρηματίας δεν μπορεί να σχεδιάζει επένδυση εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ όταν δεν γνωρίζει τι φορολογικό και ασφαλιστικό καθεστώς θα αντιμετωπίσει την επόμενη χρονιά.
Η κυβέρνηση πρέπει να καταλάβει κάτι απλό:
Μια επιχείρηση που έχει ρευστότητα επενδύει. Μια επιχείρηση που επενδύει δημιουργεί θέσεις εργασίας. Και μια επιχείρηση που δημιουργεί θέσεις εργασίας αυξάνει τελικά τα δημόσια έσοδα.
Αντίθετα, όταν το κράτος στραγγίζει μια επιχείρηση μέχρι τελευταίου ευρώ, δεν δημιουργεί ανάπτυξη. Δημιουργεί λουκέτα.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλη μία επιδοματική πολιτική για να καλύπτει τις πληγές της οικονομίας.
Χρειάζεται φορολογική ανάσα, φθηνότερη χρηματοδότηση, χαμηλότερο κόστος εργασίας, επενδύσεις και κανόνες που δεν αλλάζουν κάθε χρόνο.
Γιατί η ανάπτυξη δεν παράγεται στα υπουργικά γραφεία.
Παράγεται στα καταστήματα, στα γραφεία, στα εργοστάσια, στα συνεργεία και στις μικρές επιχειρήσεις που κάθε πρωί ανοίγουν τις πόρτες τους και προσπαθούν να κρατήσουν την ελληνική οικονομία όρθια.
Και αυτές οι επιχειρήσεις δεν ζητούν χάρη.
Ζητούν να τους αφήσουν να δουλέψουν.
