Όταν οι επίσημες βραβεύσεις και οι δημόσιες εκδηλώσεις απέχουν από την καθημερινότητα των πολιτών
Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε ολοένα και συχνότερα τελετές βραβεύσεων, τιμητικές εκδηλώσεις και επίσημες συγκεντρώσεις, στις οποίες παρελαύνουν πολιτικά πρόσωπα, εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης, της θρησκευτικής ηγεσίας και των στρατιωτικών αρχών. Φωτογραφίες, χειραψίες, ομιλίες, τιμητικές πλακέτες και αμοιβαίες φιλοφρονήσεις συνθέτουν ένα γνώριμο σκηνικό της δημόσιας ζωής.
Και εύλογα γεννάται ένα ερώτημα: Πόσο κοντά βρίσκεται αυτό το σκηνικό στην πραγματική ζωή των πολιτών;
Δεν είναι οι βραβεύσεις και οι τιμητικές εκδηλώσεις αυτές καθαυτές το πρόβλημα. Η αναγνώριση της προσφοράς και ο σεβασμός στους θεσμούς αποτελούν στοιχεία μιας υγιούς κοινωνίας. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η δημόσια ζωή μοιάζει να εξαντλείται σε αυτές τις εκδηλώσεις, την ώρα που η κοινωνία αγωνίζεται να αντιμετωπίσει προβλήματα πολύ πιο ουσιαστικά.
Την ώρα που οι επίσημοι ανταλλάσσουν συγχαρητήρια, ο εργαζόμενος μετρά τον μισθό του μέχρι το τέλος του μήνα. Ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας αγωνίζεται να καλύψει φόρους, ασφαλιστικές εισφορές και λειτουργικά έξοδα. Οι νέοι αδυνατούν να αποκτήσουν ένα σπίτι, οι οικογένειες πιέζονται από την ακρίβεια και οι πολίτες αναζητούν αξιοπρεπείς υπηρεσίες υγείας, παιδείας και δημόσιας διοίκησης.
Αυτή είναι η πραγματικότητα της Ελλάδας. Και αυτή η πραγματικότητα δεν χωράει εύκολα στις επίσημες φωτογραφίες.
Δημιουργείται, έτσι, η αίσθηση μιας δημόσιας ζωής δύο ταχυτήτων. Από τη μία, ένας κόσμος θεσμικών εκπροσώπων που συναντιέται, τιμά, βραβεύει και αυτοεπιβεβαιώνεται. Από την άλλη, μια κοινωνία που αισθάνεται ότι κανείς δεν αφουγκράζεται πραγματικά τις αγωνίες της.
Η πολιτική, όμως, δεν είναι δημόσιες σχέσεις. Δεν είναι η παρουσία σε μια τελετή ούτε η συμμετοχή σε μια φωτογραφία. Είναι η ικανότητα να ακούς τον πολίτη, να αντιλαμβάνεσαι τα προβλήματά του και να δίνεις λύσεις. Είναι η καθημερινή μάχη για να γίνει η ζωή των ανθρώπων καλύτερη.
Το ίδιο ισχύει και για την τοπική αυτοδιοίκηση. Ο δήμαρχος, ο δημοτικός σύμβουλος και κάθε αιρετός δεν αξιολογούνται από το πόσες εκδηλώσεις τίμησαν με την παρουσία τους, αλλά από το αν έδωσαν απαντήσεις στα προβλήματα της γειτονιάς, της πόλης, του δημότη. Από το αν βελτίωσαν την καθημερινότητα και όχι απλώς την εικόνα τους.
Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από περισσότερες τελετές. Έχει ανάγκη από περισσότερη ουσία. Από πολιτικούς που θα βρεθούν δίπλα στον πολίτη όχι μόνο στις επίσημες εκδηλώσεις, αλλά και στις δύσκολες στιγμές του. Από θεσμούς που θα λειτουργούν με διαφάνεια, λογοδοσία και πραγματική κοινωνική ευαισθησία.
Γιατί η μεγαλύτερη τιμή για έναν πολιτικό δεν είναι να βραβευτεί από έναν θεσμό. Είναι να μπορεί να κοιτάξει τον πολίτη στα μάτια και να γνωρίζει ότι στάθηκε αντάξιος της εμπιστοσύνης του.
Και η μεγαλύτερη αποτυχία της δημόσιας ζωής δεν είναι η απουσία μιας ακόμη τελετής.
Είναι να γεμίζουν οι αίθουσες των επισήμων, την ώρα που αδειάζει η εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς τους θεσμούς.
