Στην Ελλάδα έχουμε γίνει πρωταθλητές στις ανακοινώσεις έργων.

Μελέτες, εγκρίσεις, χρηματοδοτήσεις, δημοπρατήσεις, εγκαίνια, φωτογραφίες και δηλώσεις. Όλα δείχνουν ότι η χώρα αλλάζει.

Μέχρι να βγει ο πολίτης στον δρόμο.

Εκεί αρχίζει η πραγματικότητα.

Δρόμοι που καθυστερούν για χρόνια. Έργα που ξεκινούν χωρίς να υπάρχει ολοκληρωμένος σχεδιασμός. Κυκλοφοριακές παρεμβάσεις που δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από όσα λύνουν. Κακοτεχνίες που εμφανίζονται λίγο μετά την παράδοση. Και έργα που, όταν τελικά ολοκληρώνονται, έχουν ήδη ξεπεραστεί από τις ανάγκες της πόλης.

Και φυσικά, υπάρχει πάντα η γνωστή δικαιολογία: «υπήρχαν αντικειμενικές δυσκολίες».

Μόνο που ο πολίτης δεν πληρώνει φόρους με… αντικειμενικές δυσκολίες.

Πληρώνει κανονικά.

Και δικαιούται να απαιτεί έργα σωστά σχεδιασμένα, σωστά κοστολογημένα και σωστά εκτελεσμένα.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι γίνονται έργα. Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές δεν υπάρχει η απαιτούμενη λογοδοσία για το αποτέλεσμα.

Πόσο κόστισε αρχικά ένα έργο;

Πόσο τελικά κόστισε;

Πόσο καθυστέρησε;

Ποιος ευθύνεται για τις καθυστερήσεις;

Παραδόθηκε όπως προβλεπόταν;

Και κυρίως: έλυσε το πρόβλημα για το οποίο κατασκευάστηκε;

Αυτές είναι οι ερωτήσεις που θα έπρεπε να απασχολούν κάθε δημόσια αρχή.

Και το Ρέθυμνο δεν αποτελεί εξαίρεση.

Μια πόλη που μεγαλώνει, που δέχεται χιλιάδες επισκέπτες, που αντιμετωπίζει αυξημένη κυκλοφορία και πιέσεις στις υποδομές της, δεν μπορεί να σχεδιάζει το αύριο με τη λογική του χθες.

Δεν αρκεί να φτιάχνουμε έναν δρόμο.

Πρέπει να ξέρουμε πού οδηγεί, τι εξυπηρετεί και τι θα χρειαστεί η πόλη σε δέκα ή είκοσι χρόνια.

Δεν αρκεί να ασφαλτοστρώνουμε.

Χρειάζεται συνολικός σχεδιασμός για κυκλοφορία, στάθμευση, πεζούς, ποδήλατα, δημόσιες συγκοινωνίες, αποχέτευση, ύδρευση και πολιτική προστασία.

Γιατί ένα έργο δεν είναι επιτυχία επειδή κόπηκε η κορδέλα.

Είναι επιτυχία όταν ο πολίτης το χρησιμοποιεί και λέει: «Επιτέλους, αυτό το πρόβλημα λύθηκε».

Και υπάρχει και κάτι ακόμη.

Τα δημόσια έργα δεν είναι περιουσία των πολιτικών ή των διοικήσεων που τα υλοποιούν. Είναι περιουσία των πολιτών που τα πληρώνουν.

Γι’ αυτό χρειάζεται τέλος στην πολιτική των εντυπώσεων.

Λιγότερες μακέτες και περισσότερη ουσία.

Λιγότερα εγκαίνια και περισσότερος έλεγχος.

Λιγότερα «θα» και περισσότερα έργα που παραδίδονται στην ώρα τους, μέσα στον προϋπολογισμό τους και κυρίως λειτουργικά.

Γιατί η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από περισσότερα έργα στα χαρτιά.

Έχει ανάγκη από έργα που να αντέχουν στην πραγματικότητα.

Και το Ρέθυμνο δεν έχει ανάγκη από άλλες υποσχέσεις για το μέλλον.

Έχει ανάγκη από υποδομές που να λύνουν σήμερα τα προβλήματα των πολιτών και να προετοιμάζουν την πόλη για το αύριο.

Αυτό δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι στοιχειώδης υποχρέωση μιας σοβαρής Πολιτείας και μιας σοβαρής αυτοδιοίκησης.