Όταν η πρόληψη απουσιάζει, η καταστροφή δεν είναι «ακραίο φαινόμενο». Είναι προειδοποίηση που αγνοήθηκε.

Η Κρήτη και η υπόλοιπη Ελλάδα βρέθηκαν ξανά αντιμέτωπες με την πύρινη λαίλαπα. Άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, πυροσβέστες δεν επέστρεψαν στις οικογένειές τους, περιουσίες καταστράφηκαν και τεράστιες εκτάσεις έγιναν στάχτη.

Και τώρα αρχίζουν τα γνωστά.

«Έφταιγαν οι άνεμοι».

«Ήταν ακραίες οι συνθήκες».

«Η κλιματική αλλαγή κάνει τις φωτιές πιο δύσκολες».

Όλα αυτά μπορεί να ισχύουν.

Αλλά δεν μπορούν να αποτελούν μόνιμη δικαιολογία.

Γιατί η Ελλάδα γνωρίζει εδώ και χρόνια ότι κάθε καλοκαίρι κινδυνεύει από μεγάλες πυρκαγιές. Γνωρίζει πού υπάρχουν επικίνδυνες περιοχές. Γνωρίζει ότι η ξηρασία, η υψηλή θερμοκρασία και οι άνεμοι δημιουργούν εκρηκτικό συνδυασμό.

Τι έγινε λοιπόν πριν από τη φωτιά;

Πόσοι δασικοί δρόμοι καθαρίστηκαν; Πόσες αντιπυρικές ζώνες δημιουργήθηκαν; Πόσα ρέματα καθαρίστηκαν; Πόσες δεξαμενές και υδροληψίες ελέγχθηκαν; Ήταν επαρκή τα μέσα και το προσωπικό; Υπήρχε πραγματικό σχέδιο εκκένωσης;

Αυτές είναι οι ερωτήσεις που πρέπει να απαντηθούν.

Γιατί η πυρόσβεση είναι η τελευταία γραμμή άμυνας.

Η πρώτη είναι η πρόληψη.

Και εκεί δεν μπορεί όλα να εξαρτώνται από την ηρωική προσπάθεια των πυροσβεστών.

Οι πυροσβέστες κάνουν το καθήκον τους μέσα στις φλόγες. Κάποιοι μάλιστα το πληρώνουν με τη ζωή τους.

Το κράτος και η αυτοδιοίκηση οφείλουν να κάνουν το δικό τους καθήκον πριν φτάσει η φωτιά στην πόρτα μας.

Δεν ζητάμε το αδύνατο.

Δεν ζητάμε να σταματήσει ο άνεμος.

Ζητάμε να μην βρίσκει μπροστά του ένα βουνό από ξερή βλάστηση, εγκατάλειψη και ελλείψεις.

Δεν ζητάμε να μη συμβεί ποτέ πυρκαγιά.

Ζητάμε μια πυρκαγιά να μη μετατρέπεται κάθε φορά σε εθνική τραγωδία.

Γιατί μετά την καταστροφή είναι εύκολο να εμφανιστούν όλοι.

Να γίνουν συσκέψεις.

Να δοθούν υποσχέσεις.

Να ανακοινωθούν αποζημιώσεις.

Το δύσκολο είναι να έχεις κάνει τη δουλειά σου πριν καεί η πρώτη περιουσία.

Η Κρήτη δεν χρειάζεται άλλες δηλώσεις συμπαράστασης μετά την καταστροφή.

Χρειάζεται πρόληψη πριν από αυτήν.

Χρειάζεται σχέδιο.

Χρειάζεται μέσα.

Χρειάζεται συντονισμό.

Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται λογοδοσία.

Γιατί όταν χάνονται ανθρώπινες ζωές και χιλιάδες στρέμματα γίνονται στάχτη, δεν αρκεί να κοιτάμε τον ουρανό και να κατηγορούμε τον άνεμο.

Κάποιος πρέπει να κοιτάξει και τον καθρέφτη.

Και αυτή τη φορά η κοινωνία δικαιούται να ρωτήσει:

Τι κάνατε πριν καεί η Κρήτη;