Υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση γύρω από την ακρίβεια.

Μας λένε ότι ο πληθωρισμός υποχωρεί. Και μπορεί πράγματι ο ρυθμός αύξησης των τιμών να επιβραδύνεται κάποια στιγμή. Όμως υπάρχει μια απλή ερώτηση που δεν χωράει σε κανένα στατιστικό δελτίο:

Οι τιμές γύρισαν πίσω στα προ κρίσης επίπεδα ;

Όχι. Ούτε καν πλησίασαν.

Τα ενοίκια παραμένουν στα ύψη , φέρνοντας σε απόγνωση χιλιάδες ενοικιαστές.

Οι καταναλωτές στα σούπερ μάρκετ  συνεχίζουν να νιώθουν την πίεση στην τσέπη τους και οι τιμές συνεχίζουν να είναι υψηλές.

Οι λογαριασμοί του ρεύματος, τα καύσιμα, η εστίαση και σχεδόν κάθε καθημερινή ανάγκη εξακολουθούν να επιβαρύνουν ασφυκτικά τον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Γιατί άλλο πράγμα να μειώνεται ο πληθωρισμός και άλλο να μειώνονται οι τιμές.

Οι τιμές ανέβηκαν, έμειναν εκεί και τώρα καλούμαστε να προσαρμόσουμε τη ζωή μας σε μια ολοένα ακριβότερη καθημερινότητα.

Με άλλα λόγια, μας λένε ότι η ακρίβεια υποχωρεί, αλλά εμείς συνεχίζουμε να πληρώνουμε τον λογαριασμό της.

Και αυτό είναι το μεγάλο κόλπο των αριθμών: μπορεί ο πληθωρισμός να μειωθεί, αλλά το αυξημένο επίπεδο των τιμών παραμένει.

Ο οικογενειακός προϋπολογισμός λοιπόν δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το αν ο πληθωρισμός είναι 3%, 4% ή 2%. Ενδιαφέρεται για κάτι πολύ πιο απλό:

Πόσα χρήματα μένουν στο τέλος του μήνα;

Και εκεί βρίσκεται η πραγματικότητα.

Ο μισθός μπορεί να αυξήθηκε λίγο. Όμως μαζί του αυξήθηκαν και οι υποχρεώσεις. Το ενοίκιο, οι λογαριασμοί, τα τρόφιμα, η μετακίνηση, η εκπαίδευση των παιδιών, η υγεία, ακόμη και ένας απλός καφές ή ένα γεύμα έξω κοστίζουν περισσότερο.

Και όταν όλα ακριβαίνουν λίγο-λίγο, στο τέλος ακριβαίνει ολόκληρη η ζωή.

Το ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι η ακρίβεια έχει αρχίσει να γίνεται «κανονικότητα». Ο καταναλωτής δεν αντιδρά πλέον σε κάθε αύξηση. Απλώς αλλάζει προϊόν, κόβει κάτι από τις αγορές του ή ανοίγει περισσότερο το πορτοφόλι του.

Δεν φωνάζει. Προσαρμόζεται.

Αλλά η προσαρμογή δεν είναι ευημερία.

Όταν μια οικογένεια περιορίζει τις διακοπές της, όταν ένας νέος καθυστερεί να φύγει από το πατρικό του, όταν ένας συνταξιούχος μετράει τα φάρμακα και τα ψώνια μέχρι το τέλος του μήνα ή όταν ένας μικρός επαγγελματίας βλέπει τον τζίρο του να αυξάνεται αλλά το πραγματικό του εισόδημα να πιέζεται, δεν μιλάμε απλώς για έναν αριθμό στον δείκτη τιμών.

Μιλάμε για υποβάθμιση της καθημερινότητας.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη.

Η οικονομία μπορεί να εμφανίζει ανάπτυξη. Το κράτος μπορεί να παρουσιάζει καλύτερα δημοσιονομικά αποτελέσματα. Οι δείκτες μπορεί να βελτιώνονται.

Όμως η ανάπτυξη αποκτά πραγματικό νόημα μόνο όταν φτάνει και στο πορτοφόλι του πολίτη.

Γιατί ο πολίτης δεν ζει με ποσοστά.

Ζει με ευρώ.

Και όταν στο τέλος του μήνα τα ευρώ τελειώνουν νωρίτερα από τις υποχρεώσεις, τότε κάτι στην οικονομική εικόνα δεν έχει φτάσει ακόμη εκεί που πρέπει.

Η ακρίβεια λοιπόν δεν τελείωσε.

Απλώς την συνηθίσαμε.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο επικίνδυνο απ’ όλα.