Σεβαστή μου κυρία Άννα Μουνδριανάκη-Τσαγκαράκη

Δεν είχα την τύχη να σας έχω νηπιαγωγό, όπως εκατοντάδες άλλα Ρεθεμνιωτάκια. Είχα όμως τη χαρά να σας γνωρίσω τον Οκτώβριο του 2018, στα πλαίσια της προετοιμασίας της εκδήλωσης για το «Σχολείο της κυρίας Αμαλίας», στο οποίο είχατε ξεκινήσει τη νηπιαγωγική σας πορεία το έτος 1958. Σας γνώρισα καλύτερα το περασμένο καλοκαίρι, όταν, μετά από εισήγηση της Άννας Κατσοπρινάκη, αποφασίσαμε να σας τιμήσουμε στο Σχολικό Μουσείο, στα πλαίσια της εκδήλωσης που αφιερώσαμε στη νηπιακή εκπαίδευση.

Φεύγοντας από το σπίτι σας αλλά κι αργότερα μετά την εκδήλωση, δυο λέξεις έρχονταν στο στόμα μου για σας: φάρος πολιτισμού. Αυτό, πιστεύω, θα σκέφτονταν και οι μαθητές σας, μιας νηπιαγωγικής πορείας  τριών δεκαετιών, που ανέβηκαν στην Αμνάτο, προκειμένου να σας τιμήσουν με την παρουσία τους και να χαρούν με τη χαρά σας. Πολλοί απ’ αυτούς, αν και στην τρίτη ή και στην τέταρτη πια ηλικία, έφυγαν από εκεί δακρυσμένοι.

Σας γνώρισα ως παιδαγωγό κατά κύριο λόγο, με χαρακτηριστικά που θα ζήλευαν πολλοί από τους συναδέλφους μας: ευθυκρισία, χιούμορ, αγάπη για το παιδί, σεμνότητα στα όρια της ταπεινότητας, αυτονομία, ευγένεια.

Σεβαστή μου κυρία Άννα, όσοι σας γνωρίσαμε θα αισθανόμαστε ότι βρίσκεστε πάντα μαζί μας, πάντα κοντά μας, όπως στο αγαπημένο σας τραγουδάκι που είχατε συνθέσει και μοιραζόσασταν με τα παιδιά σας και με τα παιδιά όλου του κόσμου. Είμαι βέβαιος ότι σήμερα το πρωί που ανοίξατε τα μάτια σας για τελευταία φορά, αυτό θα είχατε στα χείλια σας:

Ξυπνώ με τη δροσιά, η μέρα ήρθε πια

ήλιος ήλιος επάνω στα βουνά.

Είναι όμορφη η ζωή, ολούθε σαν γιορτή,

είμαι, είμαι κι εγώ μέσα σ’ αυτή.