Γύρω στα 1940, ο εμβληματικός μας ποιητής και νομπελίστας Γιώργος Σεφέρης (Μέρες, Γ΄, σελ. 208 - 9 | Αθήνα - 08/07/1940) είχε τονίσει τόσο γλαφυρά και πλήρως παραστατικά ότι:

«Στο μεταξύ, μας σκοτώνουν με μικρές δόσεις, πολύ ταχτικά, πολύ σιωπηλά, πολύ σοφά. Κάθε μέρα γυρίζουμε στο σπίτι μας για να θάψουμε ένα νεκρό: μια σκέψη, ένα αίσθημα.
Σε λίγο δε θα ΄χουμε τίποτε άλλο να κάνουμε παρά να κοιτάζουμε πως να βρούμε το ταΐνι (το φαγητό) μας, σαν τα σκυλιά και σαν τις γάτες, με μόνη τη διαφορά, το χειρότερο,
πως θα κουβαλούμε μαζί μας τα υπολείμματα των ανθρώπων που ήμασταν .»

_________________

Λόγια και σκέψεις που περιγράφουν κάθε εθνική μας τραγωδία, θα τολμήσω να πω.

Λόγια και σκέψεις που έρχονται στο μυαλό, κάθε λεπτό, κάθε φορά, κάθε στιγμή που το έθνος και η χώρα μας, δοκιμάζεται. Το πιο τρομακτικό, όμως, είναι άλλο ..

Δεν είναι το γεγονός ό,τι η χώρα μας έρχεται αντιμέτωπη με καταστροφικές πυρκαγιές, το τελευταίο, χρονικό διάστημα .. (και) για άλλο ένα καλοκαίρι. Είναι το γεγονός ό,τι πλέον έχουμε συνηθίσει την καταστροφή, και τούτο, γιατί, κάθε χειμώνα πνιγόμαστε ή/και εγκλωβιζόμαστε, ενώ, παράλληλα, κάθε καλοκαίρι καιγόμαστε ..

Το έχουμε συνηθίσει και το θεωρούμε φυσιολογικό!

Έχουμε συνηθίσει τις στάχτες και τα αποκαΐδια, σε συνδυασμό με την απόλυτη, ανθρώπινη και φυσική καταστροφή. Τόσο, απλά και κυνικά. Ας το παραδεχτούμε, επιτέλους ..

Το πιο επικίνδυνο, βέβαια, είναι το γεγονός ό,τι ως πολίτες έχουμε συνηθίσει να μιλάμε για ήρωες. Συγγνώμη, αλλά δε θα πρέπει να χρειαζόμαστε, συνεχώς, ήρωες προκειμένου να επιβιώσουμε ως χώρα, ως έθνος, ως κοινωνία. Είναι το λιγότερο υποκριτικό και απάνθρωπο.

Με άλλα λόγια, θαρρώ ό,τι όταν ο θάνατος μεταφράζεται ως αυτοθυσία και ηρωισμό, καλούμαστε όλοι και όλες μας να ανησυχούμε .. γιατί, πίσω από τέτοιου είδους πρακτικές περιορίζονται αν όχι εκμηδενίζονται, εσκεμμένα, οι χρόνιες παθογένειες του Κράτους μας .. με νέες, εθνικές, τραγωδίες να παραμονεύουν στην γωνία. Μία κοινωνία που θέλει να λέγεται προοδευτική εν έτη 2026, θα πρέπει να αρνείται να χρειάζεται, συνεχώς, καινούργιους ήρωες .. θα πρέπει να αρνείται να χρειάζεται επανειλημμένα νεκρούς, ώστε να αλλάξει τα κακώς κείμενα της καθημερινότητάς της.

Και εάν τα αλλάξει, στο τέλος της ημέρας.

Παράλληλα, τις δικαιολογίες περί κλιματικής κρίσης, συγγνώμη, αλλά δεν τις δέχομαι.

Τις ακούω, βερεσέ. Πόσο μάλλον όταν έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές. Είναι εξίσου υποκριτικό, τρομακτικό και επικίνδυνο να μιλάμε για κλιματική κρίση, μονάχα, όταν θέλουμε να καλύψουμε τις ανεπάρκειες του κρατικού μηχανισμού .. είναι τουλάχιστον υποκριτικό και ασεβές ως προς τους νεκρούς συνανθρώπους μας, τις οικογένειές που έμειναν πίσω, καθώς, και για τα σπίτια τους που έκλεισαν. Από την μία στιγμή στην άλλη.

Τότε, όμως, όπου η αστυνομική αύρα στόχευε τους εποχιακούς πυροσβέστες, η κλιματική κρίση δεν υπήρχε ; Τώρα, εμφανίστηκε ;

Ή, εμείς, είμαστε οι καχύποπτοι της όλης υπόθεσης ; Απλά, αναρωτιέμαι.

Με την σειρά του, ας αναρωτηθεί και ο καθένας από εσάς .. χαμηλόφωνα και, έτσι, όπως, αρμόζει όταν θρηνούμε νέες, ανθρώπινες ζωές. Έτσι, όπως, αρμόζει .. όταν ως κοινωνία δεν έχουμε κάνει όσα θα έπρεπε να είχαμε κάνει προκειμένου να διαφυλάξουμε την ίδια μας, την επιβίωση .. Μάλιστα, σας προτρέπω να αποθηκεύσετε την παραπάνω φωτογραφία και να ανατρέχετε - σε αυτή - κάθε ανάλογη περίσταση .. σε κάθε, δηλαδή, περίπτωση καλοκαιρινής και μη πυρκαγιάς. Είναι θέμα ανθρώπινης αξιοπρέπειας να μη μας κάνουν να ξεχνάμε ό,τι πραγματικά μας πληγώνουν .. ό,τι πραγματικά μας βλάπτουν .. και θεωρούνται φυσιολογικά, για εκείνους .. μονάχα για εκείνους.

_____________________

Υ.Σ: “Τους αποκαλούμε ήρωες όταν φύγουν. Όσο ζουν, όμως, τους πληρώνουμε με έναν βασικό μισθό και τους χτυπάμε όταν ζητάνε (αυτονόητα) δικαιώματα”. Και άμα λάχει στέλνουμε και μία αύρα νερού, για να τους απομακρύνει .. Κουράγιο στις οικογένειές τους !

Υ.Σ1: Όταν το γαλάζιο του ουρανού και το βαθύ μπλε της θάλασσας, γίνονται ένα με τις στάχτες, τα αποκαΐδια και τους καπνούς .. άραγε υπάρχει ελπίδα, σε αυτή, τη χώρα ;