Δεν είναι το γεγονός ό,τι η χώρα μας έρχεται αντιμέτωπη με πλήρως καταστροφικές και φονικές πυρκαγιές .. για άλλο ένα καλοκαίρι. Είναι το γεγονός ό,τι πλέον έχουμε συνηθίσει την καταστροφή. Έχουμε συνηθίσει και θεωρούμε φυσιολογικό το να πνιγόμαστε με την πρώτη, ισχυρή βροχόπτωση .. το να εγκλωβιζόμαστε με την πρώτη, δυνατή χιονόπτωση .. και το να καιγόμαστε με τις αντίστοιχες πυρκαγιές, του καλοκαιριού.
Το έχουμε συνηθίσει και το θεωρούμε - χωρίς δεύτερη σκέψη - φυσιολογικό!
Με άλλα λόγια, έχουμε συνηθίσει τις στάχτες, τα αποκαΐδια .. την απόλυτη καταστροφή!
Όταν η καταστροφή, μάλιστα, επαναλαμβάνεται αρχίζει να μετατρέπεται σε έξη (< έξις). Δηλαδή, σε επίκτητο χαρακτηριστικό και γνώρισμα του κράτους.
Αρχίζει να μετατρέπεται σε συνήθεια και νομοτελειακό κανόνα που έρχεται σε αντιδιαστολή με το κληρονομούμενο, το φυσικό, το εκ γενετής χαρακτηριστικό που το διακρίνει.
Θαρρώ ό,τι κάθε εθνική τραγωδία, σε αυτή, την “καταραμένη χώρα” είτε σε εθνικό είτε σε τοπικό επίπεδο, είναι αποτέλεσμα ενός διαχρονικά αποτυχημένου, επιχειρησιακού μοντέλου. Ενός διαχρονικά αποτυχημένου, επιχειρησιακού μοντέλου δασοπροστασίας και πυρόσβεσης, στην περίπτωση των πυρκαγιών, κάθε καλοκαιριού. Μάλιστα, όταν η πρόγνωση για ακραία καιρικά φαινόμενα (λ.χ. ισχυρούς ανέμους) είναι έγκυρη και γνωστή - από την πρώτη, κιόλας, στιγμή - οι θεωρίες περί κλιματικής κρίσης πέφτουν στο κενό.
Μη μιλήσουμε για το κομμάτι της μηδαμινής πρόληψης. Γιατί, σε αυτό, ως κράτος και ως κοινωνία, γενικότερα, παίρνουμε κάτω από την βάση. Σαφώς, η υπογειοποίηση των καλωδίων ηλεκτρικού ρεύματος θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί. Δεν είναι, όμως, το μόνο πρόβλημα, όπως, θέλουν να το παρουσιάσουν κάποιοι. Μία σωστή πρόληψη ξεκινάει από τα πιο απλά και βασικά .. και καταλήγει στα πιο σύνθετα και “περίπλοκα”. Περίπλοκα για ελληνικά δεδομένα, πάντα. Ο καθαρισμός οικοπέδων και ξερών, εκτάσεων γης - κατά μήκος δασών και δρόμων - θα πρέπει να θεωρείται η αφετηρία, όλων. Πόσο μάλλον, η οριοθέτηση και η αντίστοιχη χάραξη ζωνών πυρασφάλειας θα πρέπει να θεωρούνται, ως τα βασικά βήματα - μιας ισχυρής πρόληψης και ενός αντίστοιχου, ισχυρού και δυναμικού, σχεδιασμού δασοπροστασίας και πυρόσβεσης.
Είναι γνωστό, παράλληλα, ό,τι τα εναέρια μέσα, της χώρας, είναι παλιά και απαρχαιμόμενα. Δεν είναι φυσιολογικό να περιμένουμε τον ξένο παράγοντα, και εδώ .. πόσο μάλλον όταν είμαστε σε μία μεσογειακή χώρα και γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι συνθήκες και θερμοκρασίες αντιμετωπίζουμε .. τι χειμώνες και καλοκαίρια, “διαθέτουμε”.
Επιπρόσθετα, δεν θα ήταν λάθος να ισχυριστεί κανείς ότι τόσο ο κρατικός μηχανισμός όσο και η πολιτική ηγεσία λειτουργούν ως ηθικοί αυτουργοί, σε τέτοιου είδους, εθνικές τραγωδίες. Είναι βαρύ, αυτό, που αναφέρω. Το γνωρίζω.
Όμως, όλοι και όλες μας, θυμηθήκαμε - με αφορμή τις φετινές, φονικές και καταστροφικές πυρκαγιές - το πως αντιμετωπίστηκαν οι πυροσβέστες μας, έξω, από αρμόδιο υπουργείο, λίγα χρόνια πριν. Το θυμηθήκαμε με τον πιο τραγικό τρόπο, καθώς, χάσαμε τρις συνανθρώπους μας .. τόσο άδικα και απάνθρωπα. Μεταξύ, άλλων, ο θάνατός τους μεταφράστηκε ως αυτοθυσία και ηρωισμός .. γεγονός που θα πρέπει να μας ανησυχεί, όλους και όλες. Γιατί, πίσω από τέτοιες πρακτικές επικοινωνίας περιορίζονται - αν όχι εκμηδενίζονται, πλήρως - οι χρόνιες, κρατικές παθογένειες. Γιατί, πίσω από τέτοιες πρακτικές επικοινωνίας παραμονεύουν στην γωνία νέες, εθνικές και τοπικές, τραγωδίες.
Συγγνώμη .. άλλα, όταν έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές δεν δέχομαι να μιλάμε για ήρωες .. ήρωες υπάρχουν στα παραμύθια και στα κόμικς. Δε θα πρέπει να χρειαζόμαστε, συνεχώς, ήρωες και νεκρούς, προκειμένου να επιβιώσουμε ! Ως χώρα. Ως έθνος. Ως άνθρωποι !
Κλείνοντας, δεν θα ήταν υπερβολικό να ισχυριστούμε ότι το 112 χρησιμοποιείται ως η εύκολη λύση, σε αυτή, τη χώρα. Σαφώς, εξαιτίας, αυτού, του μέτρου, δεν έχουμε θρηνήσει περισσότερα θύματα, τελευταία. Όμως, το 112 θα πρέπει να είναι ένα σύστημα ύστατης προσφυγής, και τίποτα παραπάνω, ενώ, παράλληλα, η εύκολη εκκένωση οικισμών/περιοχών δε θα πρέπει να αντικαθιστά, σε καμία περίπτωση, την έγκυρη πρόληψη. Στην ύπαιθρο και στην περιφέρεια, κάθε φορά που εκκενώνεις μια περιοχή ή/και έναν οικισμό, με πρόσχημα την ασφάλεια των πολιτών, συνεπάγεται με την ερήμωση των περιοχών, αυτών .. πόσο μάλλον όταν οι πολίτες βλέπουν τις περιουσίες τους να καταστρέφονται ή στην πιο ακραία περίπτωση να καίγονται, ολοκληρωτικά.
Γιατί, στην περιφέρεια και σε μεγάλο μέρος της ελληνικής επικράτειας, η περιουσία κάποιων ανθρώπων συνεπάγεται με την επιβίωσή τους, την ίδια τους την ζωή και ύπαρξη ..
__________________________
Τελικά, για πόσο, ακόμη, θα υπάρχει ελπίδα, σε αυτή, τη χώρα .. ;
Άραγε, υπάρχει ελπίδα .. όταν το γαλάζιο του ουρανού και το βαθύ μπλε της θάλασσας γίνονται ένα με τις στάχτες, τα αποκαΐδια και τους καπνούς ;
_________________________
