Το πρόσφατο γεγονός με την εν ψυχρώ εκτέλεση του 21χρονου Νικήστρατου Γεμιστού από το Χώνος Μυλοποτάμου που έγινε στην Αμουδάρα Ηρακλείου, αποδεικνύει περίτρανα πως η πολυδιαφημισμένη πολιτική περί αφοπλισμού, που πριν λίγους μήνες εξήγγειλε από το Ρέθυμνο ο Υπουργός Μιχάλης Χρυσοχοϊδής, αποτελεί ακόμα ένα τίποτα, μέσα στο απολύτως τίποτα της διαχρονικής απραξίας της ελληνικής πολιτείας.
Προφανώς δεν μπορώ να γνωρίζω ποια είναι η ευθύνη της αστυνομίας ή της δικαιοσύνης στην υπόθεση Γεμιστού - Παρασύρη. Δεν νομοθετούν, όμως, οι αστυνομικοί και οι λειτουργοί της Θέμιδος. Αυτοί ακολουθούν τα νομοθετήματα του ελληνικού κοινοβουλίου και λειτουργούν σύμφωνα με τις αποφάσεις και τις εντολές των πολιτικών προϊσταμένων τους. Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι στην κορυφή. Δεν είναι στην βάση.
Και το αποτέλεσμα είναι που μας δείχνει και ποια είναι η πραγματικότητα.
Τι έχουμε, λοιπόν, σήμερα; Έχουμε καταστάσεις όπως αυτές στα Βορίζια, γεγονότα όπως αυτό στην Αμουδάρα και όσο πηγαίνουμε προς τα πίσω, έχουμε συνεχώς τραγικά εγκλήματα, βεντέτες και παράλογες συμπεριφορές.
Δεν δικαιούμαστε πια να αντιλαμβανόμαστε το κάθε ένα περιστατικό ως «μεμονωμένο». Γιατί όλα μαζί, σε συνδυασμό με όλα τα υπόλοιπα που συνθέτουν της επικαιρότητα, δείχνουν και την έκταση ενός προβλήματος που έρχεται από το παρελθόν συνεχώς διογκούμενο.
Και δεν είναι μόνο η οπλοκατοχή και η οπλοχρησία. Είναι πολλά.
Και είναι καιρός οι θεσμικές Αρχές στην Κρήτη να αντιληφθούν πως η νοσηρότητα περισσεύει σε αυτή την κοινωνία. Και αν ο στόχος των Κοινοβουλευτικών Εκπροσώπων μας, της Περιφέρειας Κρήτης, των Δήμων του νησιού, κάθε ενός φορέα, είναι η λεγόμενη «βιώσιμη ανάπτυξη», τότε παράλληλα θα πρέπει να καταλάβουν πως το μέλλον δεν κατακτάται μέσα σε μια κοινωνία, στην οποία κυριαρχούν οι έμποροι όπλων, ναρκωτικών, πορνών, τοκογλύφων και «ΟΠΕΚΕΠΕΔΩΝ»!
Διότι αυτή είναι η σύγχρονη εικόνα της Κρήτης. Φονικά, εγκλήματα, ομάδες μαφίας τύπου Χανίων – όλα κουκουλώνονται τεχνηέντως - και βεβαίως Κρήτες πρωταγωνιστές στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και ανεξέλεγκτο εμπόριο ναρκωτικών και όπλων.
Αυτό δείχνει η καθημερινότητα στο νησί.
Πρόσφατες έρευνες στα λύματα των πόλεων μας, έδειξαν ραγδαία αύξηση της χρήσης κοκαΐνης. Κυκλοφορείς στον δρόμο, ειδικά το βράδυ, και βλέπεις ανθρώπους να περπατούν παραζαλισμένοι από την χρήση ναρκωτικών και από την κατάχρηση αλκοόλ.
Για ποια βιώσιμη ανάπτυξη μιλάμε, λοιπόν, και για ποιους;
Οπότε, ας σταματήσουμε να κάνουμε τους «πονεμένους» πάνω από κάθε φέρετρο και ας πιάσουμε δουλειά, γιατί έρχονται και νέα φέρετρα έτσι όπως κατηφορίζουμε με φόρα και χωρίς καμιά πρόνοια για να μπει φρένο στην κατάντια.
Και εδώ θέλω να επισημάνω και τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η Εκκλησία. Σεβαστοί πατέρες όλων των βαθμίδων, θυμάστε τι έκανε κάποτε ο Απόστολος Τίτος, όταν ήρθε στην Κρήτη; Προχώρησε σε «Ευαγγελισμό» της τότε τοπικής κοινωνίας.
Τώρα Σεβαστοί Γεροντάδες, οφείλετε να ανασκουμπώσετε τα μανίκια σας και να προχωρήσετε σε «Επανευαγγελισμό».
Γιατί έχουμε χάσει κάθε νόημα και κάθε έννοια Χριστιανικής Ηθικής. Για δε την όλη εικόνα του σύγχρονου Ελληνορθόδοξου Πολιτισμού, δεν το πιάνω ως θέμα ακόμα. Είναι, άλλωστε, τεράστιο κεφάλαιο.
Το βαρύ τίμημα μιας κακοποιημένης παράδοσης…
Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τι είναι η Κρητική Λεβεντιά γιατί το τίμημα της κακοποιημένης παράδοσης που πρεσβεύουν οι περισσότεροι, είναι πάρα πολύ βαρύ.
Η Κρήτη, το νησί της φιλοξενίας, του πολιτισμού και των μεγάλων αγώνων για ελευθερία, κουβαλά στους ώμους της ένα σκοτεινό φορτίο: την ανεξέλεγκτη οπλοκατοχή και οπλοχρησία.
Ενώ τα όπλα υπήρξαν ιστορικά εργαλεία επιβίωσης απέναντι σε κατακτητές, η διατήρησή τους στην καθημερινή ζωή του 21ου αιώνα δεν αποτελεί πλέον φόρο τιμής στους προγόνους, αλλά μια ανοιχτή πληγή που στερεί ζωές και αμαυρώνει το πρόσωπο του νησιού.
Εδώ έρχεται η «Παράδοσης» και λειτουργεί ως παγίδα. Διότι είναι συχνό το επιχείρημα ότι το όπλο είναι μέρος της κρητικής ταυτότητας. Ωστόσο, η οπλοκατοχή δεν είναι παράδοση. Είναι μια «φάκα» που κλέβει το μέλλον των επόμενων γενεών.
Η πραγματική κρητική λεβεντιά βρίσκεται στον λόγο (τη «μπέσα»), στη δημιουργία και στην προστασία της οικογένειας, στην διατήρηση πολιτισμικών ηθών και εθίμων, στην ιστορική συνέχεια και όχι στην κατοχή ενός αντικειμένου που κατασκευάστηκε για να σκοτώνει.
Τα αποτελέσματα αυτής της κουλτούρας είναι τραγικά και στο νησί των άλλοτε γενναίων, το βιώνουμε συχνά – πυκνά.
Οι περιβόητες μπαλωθιές σε γάμους και γλέντια έχουν μετατρέψει στιγμές χαράς σε κηδείες, με αθώα θύματα από «αδέσποτες» σφαίρες.
Μια απλή κτηνοτροφική ή κτηματική διαφορά, που θα μπορούσε να λυθεί με διάλογο, καταλήγει συχνά σε αιματοχυσία επειδή η πρόσβαση σε όπλο είναι άμεση και ο σχετικός παραλογισμός, πολύ καλά «καλλιεργημένος».
Η εικόνα μιας πάνοπλης κοινωνίας δημιουργεί μια στρεβλή αίσθηση «νόμου του ισχυρού», υπονομεύοντας την πολιτισμένη συνύπαρξη.
Ο αφοπλισμός της Κρήτης δεν είναι μόνο ζήτημα αστυνόμευσης, αλλά πρωτίστως παιδείας και κοινωνικής ευθύνης.
Οι γυναίκες, οι οποίες στα περισσότερα εγκλήματα έχουν διαδραματίσει καίριο κακό ρόλο, πρέπει να αλλάξουν τακτική.
Οι γυναίκες και η οικογένεια πρέπει να πρωτοστατήσουν στην αλλαγή πλεύσης και νοοτροπίας. Πρέπει να απορρίψουν το όπλο ως σύμβολο ανδρισμού μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.
Και βέβαια, η πολιτεία σε όλα τα θεσμικά επίπεδα λειτουργίας της, πρέπει να εφαρμόσει τους νόμους. Χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς την ανοχή που συχνά επιδεικνύεται λόγω «τοπικών ιδιαιτεροτήτων».
Οι τοπικοί φορείς να μιλήσουν ανοιχτά. Να αποσυνδεθεί η οπλοκατοχή από τα ήθη και τα έθιμα της Κρήτης.
Διότι η Κρήτη δεν χρειάζεται σφαίρες για να αποδείξει τη δύναμή της.
Η ισχύς της βρίσκεται στο πνεύμα, στην επιστήμη, στον τουρισμό και στην παραγωγή της.
Το να αφήσει ο Κρητικός το όπλο δεν σημαίνει ότι χάνει την ιστορία του.
Σημαίνει ότι αποκτά το θάρρος να χτίσει μια κοινωνία όπου τα παιδιά του θα μεγαλώνουν με ασφάλεια, χωρίς τον φόβο του «τυχαίου» κακού.
Σημαίνει πως έχει τα κότσια να πορεύεται ως πολιτισμένη κοινωνία που τιμά το παρελθόν και την παράδοση της και δεν το αμαυρώνει με την καθημερινή πρακτική της.
