Έτσι τα έβλεπα τότε, μητέρα, τόσο σίγουρα,

απλά ζητήματα νιότης, δίχως προβλήματα,

χωρίς υπολογισμούς και ώριμες κρίσεις

και αψήφησα τα επιχειρήματα και τις συμβουλές σου

κι έστρεψα τα νώτα στις αγωνίες σου

και πλησίασα ασυλλόγιστα τους πειρασμούς,

όλους τους ωραιοποιημένους πειρασμούς, μητέρα,

αυτούς που δίνονται κατά παραγγελία,

τόσο απλόχερα, παγίδα για τη νεότητα

για να αντιπαλέψουν το «δήθεν κατεστημένο».

Καλή μου μητέρα, πόσο σε σκέπτομαι!

Αυτή είναι η αλήθεια, μητέρα, τότε πετούσα

βλέποντας τη ζωή μέσα από καθρέπτες κι έτρεχα,

έτρεχα πίσω από τα ψεύτικα είδωλα του κόσμου,

αυτά τα πρόσωπα, τα φώτα, τις μουσικές,

τη σύγχρονη Bαβυλωνία, τον οδηγό της νεότητας.

Nαι, μητέρα, αυτά ακολουθούσα, δίχως κρίση,

θέλοντας να ζήσω όλα τα όνειρα της φθοράς,

νομίζοντας, σαν όλους τους νέους, ότι γνώριζα...

ότι είχα περισσά δικαιώματα αναζήτησης.

Γλυκιά μου, μητέρα, τώρα διακρίνω καλά,

τώρα ξέρω, ξέρω τι έκανα, γιατί....ποια είμαι!

Kαι είναι αλήθεια,τότε μιλούσες, ανησυχούσες !

Κι ήσουν ενήμερη ,γνώριζε στους κινδύνους, φοβόσουν,

ενώ  εγώ, η υπεροπτική ελαφίνα σου, αγνοούσα,

δεν ενδιαφερόμουν για τα συμβαίνοντα κι έτρεχα,

συνέχιζα τον ξέφρενο ρυθμό για το άγνωστο,

αυτή την καταστροφική πορεία στην Aτλαντίδα,

στην άγνωστη χώρα των αβέβαιων προσδοκιών,

στον πλάνο χώρο των ναρκωτικών .

Βοήθησέ με ! γλυκιά μου ,μητέρα !