580

Ο δρόμος προς το Γολγοθά, δρόμος ουρανού,

δύσκολος, τραχύς, επώδυνη η πορεία του,

σηκώνοντας στους ώμους σου, τον Σταυρό,

τον  Σταυρό  του αγώνα και της νίκης.

581

Ο δρόμος προς τον Γολγοθά,  ανηφορικός πάντα ,

γιομάτος θλίψεις και βάσανα, δρόμος πόνου,

για κάθε βήμα της επίγειας ζωής σου,

με σύντροφο την ελπίδα και τον Θεό,αν θέλεις.

582

Ναι, ο δρόμος προς τον Γολγοθά,

για να δοξολογήσεις , τον Κύριο, για τα δεινά σου,

ή ,ναι, για να  στραφείς εναντίον Του,

αρνούμενος τον Σταυρό σου, τον μικρό ή τον μεγάλο.

583

Αλήθεια! ο Γολγοθάς, γιομάτος θλίψεις είναι

και ταρακουνιέται  ο  άνθρωπος συθέμελα,

ξαφνιάζεται, απορεί, χίλια  γιατί.. λέει

και προσπαθεί να τα εξηγήσει, να τα ξεπεράσει.

584

Ένας αγώνας, με πολλές στάσεις, πολλά αχ !

μια πορεία, που δοκιμάζονται πολλοί,

συγγενείς, φίλοι, παιδιά και γονείς

μία πορεία αντοχής, στο στίβο της ζωής.

585

Πορεία γιομάτη αγωνία και πόνο,

ιδρώτα , δάκρυα, θρόμβοι αίματος,

να ζωγραφίζουν το βουβό κλάμα,

την προσπάθειά του, με σύντροφο τον  Σταυρό του.

586

Και γύρω του, ο κόσμος συνεχίζει ,

να τρέχει κι αυτός, να αναζητά,

συνεχώς να αναζητά, της καρδιάς του θησαυρό,

το Φως! ας είναι αυτό, πάντα το Φως !

587

Κι ο Γολγοθάς  αναζητά, Σίμωνες Κυρηναίους,

να σηκώσουν  για λίγο τον  Σταυρό σου,

να σε ξεκουράσουν για μια στιγμή,

να ανασάνεις  από  τους κόπους σου τους μεγάλους.

588

Πάντα αναζητάμε ,πάντα περιμένουμε,

τον  Σίμωνα τον Κυρηναίο,να πάρουμε θάρρος,

να φωτιστούμε από  την  χαρά της ελπίδας Του,

από το Φως της αγάπης Του  της μεγάλης.

589

Πάντα, όμως, έρχεται το δροσερό αεράκι,

που ανακουφίζει τη δύσκολη πορεία σου,

και δροσίζει το μέτωπό σου, την καρδιά σου,

με τη δύναμη  της ελπίδας, για δοξολογία !

590

Κι όταν έρχεται, χαρά γίνεται, χαρά ουρανών,

όταν ελαφρύνει τον Σταυρό μας, με ένα λόγο,

ένα χαμόγελο, μια ματιά του καλοσύνης,

μια αγκαλιά, που ξεκουράζει το είναι μας.