Aλήθεια σου λέω, μητέρα, δεν αντέχω

κι αυτές τις στιγμές η απελπισία γίνεται πιο μεγάλη

και χάνομαι, καταστρέφομαι, γλυκιά μου, σβήνω

και στριφογυρίζω  απεγνωσμένα στο κελί μου,

δίχως ελπίδα, δίχως άλλο κουράγιο...

Tότε, η καρδιά μου γίνεται πόνος και κλαίω,

κλαίω, μητέρα, κλαίω για το κατάντημά μου,

κλαίω για ότι κατέστρεψα, λυπάμαι·

κλαίω αγαπημένη μου, μητέρα, κλαίω για σένα,

κλαίω για τις αγωνίες και τις ανησυχίες σου,

κλαίω για τα κόκκινα, τα πονεμένα μάτια σου.

Αυτές τις στιγμές παίρνω το μολύβι στο χέρι,

θυμάσαι, μητέρα, αυτό που μου χάρισες τότε,

εκείνο τ’ απόβραδο του Aυγούστου, στη γιορτή μου

κι αρχίζω, αρχίζω να γράφω, να γεμίζω τις κόλλες,

με λέξεις και δάκρυα γιομάτα πίκρα,

ανάμικτα γράμματα νιότης κι απολογούμαι,

κι απολογούμαι σε σένα, μητέρα, σε σένα,

για τα λάθη και τις παραλείψεις μου,

για τα όχι που δεν είπα, για τις αμέλειές μου,

για τις απερισκεψίες μου, μητέρα,

για τους φίλους που έχασα, για τη γειτονιά μου...

Γλυκιά μου,  μητέρα, είσαι η μόνη ελπίδα μου,

το στήριγμα της ζωής μου, αυτό μου έμεινε

κι όταν σκύβω το κεφάλι και κλαίω,

νοιώθω τα όμορφα, τα πονεμένα μάτια σου,

να με κοιτούν με πίστη, να μου δίνουν θάρρος,

να με περιβάλλουν με στοργή και αγάπη,

την πιο όμορφη αγάπη του κόσμου,

αυτό το άρωμα της ζωής, τη δική σου θέρμη,

το πιο όμορφο άγγιγμα στην ψυχή μου, μητέρα!