401

Να διακονείς τον πλησίον του κόσμου,

τον άνθρωπο που μας μίλησε ο Χριστός Μας

και να του δίνεις πρόσχαρα την αγάπη σου,

παρηγορώντας, νουθετώντας, προσφέροντας.

402

Η προσφορά στον πλησίον, χαρά ουρανών είναι,

φως Χριστού, ανάλαφρο αεράκι ελπίδας,

σημείον αναφοράς κατά την έσχατη κρίση,

κριτήριον μέγα ενώπιον του Μεγάλου Κριτή.

403

Ο πλησίον, θύρα του παραδείσου είναι,

γιατί, σου επιτρέπει να δώσεις χαρά,

να δώσεις  παρηγοριά και ελπίδα,

να ανακουφίσεις, να περιθάλψεις, να αγαπήσεις.

404

Ο πλησίον, αλήθεια!  μας αναμένει ,

σαν γείτονας, σαν ξένος, σαν ζητιάνος,

μας αναμένει σαν χαρά κι ελπίδα,

σαν φως, σαν βάρσαμο στον πόνο του.

405

Ο πλησίον, ο αδελφός, αδελφός του Χριστού Μας !

μας αναμένει για παρηγοριά  αγάπης,

για ένα λόγο,  μια λέξη, μια συντροφιά,

για να μαλακώσει ο πόνος της καρδιάς τους !

406

Πάντοτε, ας αφήνουμε χρόνο στην καρδιά μας,

για να γίνεται αγάπη κι ελπίδα στον πλησίον,

χρόνος υπομονής για συμπαράσταση,

για να σκουπίσουμε τα δάκρυα της καρδιάς του.

407

Ο πλησίον, μας οδηγεί στον Χριστό Μας !

μέσα από την προσφορά της αγάπης μας,

μέσα από το χαμόγελό  μας, του δικού μας πόνου,

που γίνεται αδελφός με τον πόνο του.

408

Αλήθεια, ο Άγγελος μας χαίρεται, κατανοήστε το!

και μαζί ο Άγγελος του πλησίον, υπέροχο !

και το νοιώθεις και το βλέπεις αδιάκοπα,

στα μάτια και στην καρδιά του πλησίον.

409

Ναι φίλε κι αδελφέ μου, βοήθησε !

θυσίασε τον χρόνο σου, δώσε αγάπη, πολύ αγάπη

και πάρε την  λύπη του αδελφού σου

και στόλισέ την με την κατανόησή σου !

410

Μην αφήσεις την αδιαφορία, τείχος να γίνει

και κλείσεις τα μάτια στη δυστυχία των άλλων

και σκληρύνεις την καρδιά σου και να σκέπτεσαι,

ναι, μόνο τον εαυτό σου, αυτόν μόνο.