Ο πολυγραφότατος συγγραφέας και οι συνεργάτες του, βρέθηκαν το απόγευμα της π. Παρασκευής στο συνεδριακό κέντρο του Therartemis Palace όπου στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του, έγινε η παρουσίαση του νέου βιβλίου του, το οποίο ήδη έχει «κατακτήσει» το αναγνωστικό κοινό σε όλη την Ελλάδα.
Παρόν ο Δήμαρχος Ρεθύμνης Γιώργης Μαρινάκης, ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Μάνος Τσάκωνας, ο Περιφερειακός Σύμβουλος Μιχάλης Σαρρής, ο Πρόεδρος της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Ρεθύμνης Μανούσος Κλάδος και πλήθος κόσμου που παρακολούθησαν μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα προσέγγιση του νέου μυθιστορήματος.
Το βιβλίο παρουσίασαν η Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Ξενοδόχων Ρεθύμνου, πρώην Αντιδήμαρχος και τουριστικός επιχειρηματίας Πέπη Μπιρλιράκη και η αναγνώστρια Στεφανία Φραγκιαδάκη. Αποσπάσματα διάβασε η ηθοποιός Μαρία Ζαχαράκη.
Και επειδή η ιστορία διαδραματίζεται εντός της κοινωνίας ενός χωριού Ποντίων, η εκδήλωση μαζί με την οργανωτική υπογραφή του βιβλιοπωλείου «Κλαψινάκης», έφερε και αυτή του Συλλόγου Ποντίων και Φίλων Π.Ε. Ρεθύμνου «Αροθυμία» που «έντυσε» την εκδήλωση και μουσικοχορευτικά.
«ΑΚΟΥΜΠΑ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ»
Η Πέπη Μπιρλιράκη έκαννε λόγο για ένα βιβλίο που «ακουμπά προσεκτικά και με σοβαρότητα κοινωνικά, επιστημονικά και φυσικά φαινόμενα».
Μεταξύ άλλων είπε: «Όπως ίσως ξέρετε όλοι, ο Πετρουλάκης διαβάζεται απνευστί γιατί είναι άμεσος, απλός, καθημερινός, πικάντικος, με μεταφορά ιστορικών γεγονότων και παραδόσεων που εμπλουτίζονται από γκάμα ανθρώπινων χαρακτήρων και ποικίλων συναισθημάτων..
Εδώ, έχοντας όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, η ένταση των συναισθημάτων έχει αλλάξει επίπεδο. Η εναλλαγή της γκάμας αρνητικών εκρηκτικών αισθημάτων, αγωνίας, θλίψης, αγανάκτησης, θυμού, φόβου, εναλλάσσεται με μια γκάμα τρυφερών θετικών αισθημάτων τόσο πολύ, που αρχίζεις να συμπάσχεις με αγωνία ( ίλιγγο, καμιά φορά..)
Μέχρι την τελευταία στιγμή εναλλάσσονται οι συναισθηματικές έντονες αντιθέσεις, και καταλήγουν στην απόλυτη ανακούφιση με τον ερχομό του Καθαρμού.
Στο μυθιστόρημα, ξετυλίγεται όλη η ιστορία ενός χωριού ποντίων και των ηρώων του, όπως εκτυλίχτηκε με δραματικά γεγονότα πριν από πενήντα χρόνια και, παράλληλα, η σημερινή ιστορία με τους ήρωες που προσπαθούν να ενώσουν τα κομμάτια του τότε με το τώρα.
Ο συγγραφέας έχει κάνει έρευνα – όπως πάντα- και παρουσιάζει με τον δικό του γλαφυρό, ευαίσθητο και παράλληλα σοβαρό τρόπο, την αγωνία των ανθρώπων που διώχνονται χάνοντας την περιουσία τους, για δεύτερη φορά, αυτή τη φορά από τα φύση, το νερό.
Ακουμπά προσεκτικά και με σοβαρότητα κοινωνικά, επιστημονικά και φυσικά φαινόμενα.
Όμως το πιο συγκλονιστικό στην ιστορία, είναι η ανάδειξη μιας δυσλειτουργικής οικογένειας εκείνης της εποχής γύρω στα 1960, και του πατέρα-κεντρικού ήρωα, ανθρώπου δεσποτικού, εξουσιαστικού, βάναυσου και ανηλεούς, πέρα από τα όρια. Με την διεισδυτική ματιά πιο πολύ ψυχολόγου, παρά συγγραφέα, ο Σπύρος Πετρουλάκης αποκαλύπτει τις πτυχές κάθε χαρακτήρα στο βιβλίο με πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο που δυστυχώς ορίζει ολοκληρωτικά τις τύχες των δικών του και επηρεάζει το γύρω τους περιβάλλον..
Με καθήλωσε με το ευρύτερο νόημα της ιστορίας του, για την συλλογική μνήμη, την ενοχή, και τον αφανή, ύπουλο τρόπο που το «κακό» κληροδοτείται από γενιά σε γενιά, ώσπου να σπάσει η αλυσίδα του.
Πέρα απ’ όλα αυτά ταξίδεψα και γνώρισα μέσω του Καθαρμού την Ελλάδα των χωριών των μικρών πόλεων των Ποντίων, αυτή την Ελλάδα που, όπως λέει ο συγγραφέας, είναι αδέλφια μ’ εμάς τους Κρητικούς, αφού η μοίρα μας ένωσε στον πόνο, στους χορούς, στα τραγούδια, μα κυρίως στη λεβεντιά και στην ακατάβλητη θέληση για ζωή».
«ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΒΙΩΝΕΤΑΙ ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ»
Η Στεφανία Φραγκιαδάκη, μίλησε για «μια ιστορία που βιώνεται διαβάζοντας την» .
Είπε, σχετικά με το νέο μυθιστόρημα, τα εξής: «Ο συγγραφέας αυτή τη φορά ,έρχεται να δώσει στο αναγνωστικό κοινό, ένα βιβλίο εντελώς διαφορετικό, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα. ο καθαρμός δεν είναι απλώς ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, είναι μια βουτιά, βαθιά στα σκοτάδια της ανθρώπινης ψυχής.
Η γραφή που χρησιμοποιεί είναι καθηλωτική και η αφήγηση του, σχεδόν κινηματογραφική, γεμάτη εντάσεις και εναλλαγές συναισθημάτων, που κρατάνε τον αναγνώστη σε εγρήγορση, η περιγραφή των γεγονότων είναι τόσο γλαφυρή, θίγει το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας πίσω από κλειδωμένες πόρτες, κλειστά στόματα, τον φόβο, τους ξυλοδαρμούς. Διαβάζοντας το , θα κάνετε βουτιά στα βαθιά και θα χρειαστεί πολλές φορές να αναδυθείτε στην επιφάνεια και να πάρετε ανάσα για να συνεχίσετε, θα νιώσετε θλίψη, θυμό βαθιά λύπη και στο τέλος ανακούφιση.
Στους ήρωες ίσως αναγνωρίσετε μια κακοποιημένη γυναίκα , ένα κακοποιημένο παιδί, ένα δυνάστη σύζυγο, ένα δεσποτικό πατέρα, ένα θύτη ή ένα θύμα.
Η ανάλυση του φαινόμενου της «σαπωνοποίησης» όταν δηλαδή διατηρείται ένα νεκρό σώμα σ΄ ένα υγρό σημείο με λάσπη καθώς και η περιγραφή των τοπίων, των σπιτιών, της λίμνης όλα αυτά που μεταφέρουν τον αναγνώστη στο χώρο στο χρόνο και στον τόπο, δείχνει την ενδελεχή έρευνα που έχει κάνει ο συγγραφέας για το βιβλίο του. Συνδυάζει την παράδοση με το μυστήριο και τιμά την ιστορία των ποντίων προσφύγων στην περιοχή, αναδεικνύοντας τις βαθιές πληγές του ξεριζωμού, αλλά και την αστείρευτη δύναμη της παράδοσης που κρατά τις μνήμες ζωντανές.
Προβληματίζει βαθιά τον αναγνώστη και του γεννά ερωτήματα όπως: Μέχρι που μπορεί να φτάσει κανείς για να ξεπλύνει τις αμαρτίες του παρελθόντος; Πόσο καλά γνωρίζουμε τους ανθρώπους γύρω μας? Πόσα πολλά μπορεί να κρύβει μια πόρτα που κλείνει και πόσες φορές θαμμένα μυστικά του παρελθόντος έχουν καθορίσει το παρόν και το μέλλον; Στα μισά του βιβλίου, πιστεύεις πως ήδη ξέρεις το τέλος, όμως ο Σπύρος δεν θα στο κάνει τόσο εύκολο, οι ανατροπές είναι καταιγιστικές και για να φτάσεις στον ΚΑΘΑΡΜΟ θα περάσεις μέσα από τη βία, το θυμό και εν τέλει τη συγχώρεση.
Ο συγγραφέας μας θυμίζει πως για να προχωρήσουμε στο μέλλον, πρέπει πρώτα να αναμετρηθούμε με τα φαντάσματα του παρελθόντος . Η αλήθεια όσο σκληρή κι αν είναι, είναι η μόνη που μπορεί να φέρει τη γαλήνη και την τελική κάθαρση στις γενιές που πέρασαν και σ εκείνες που έρχονται.
Όταν 60 χρόνια πριν ένα ολόκληρο χωριό στην Πέλλα βυθίζεται κάτω από τα νερά, δεν θάβονται μόνο τα σπίτια και οι περιουσίες των ανθρώπων, μα και τα μυστικά του παρελθόντος. Μετά από ένα σεισμό τα νερά της τεχνητής λίμνης που έχει δημιουργηθεί υποχωρούν και όταν η στάθμη του νερού αρχίζει να πέφτει επικίνδυνα, μετατρέπει το τοπίο σε μια έρημο λάσπης που απειλεί να φέρει στο φως, όσα ήταν βυθισμένα για δεκαετίες.
Η υδρογεωλόγος Θεοδώρα Χαραλαμπίδου επιστρέφει στον τόπο που γεννήθηκε για να βοηθήσει , με τις γνώσεις της ,τους κατοίκους. Μια φωτογραφία, ένα στιγμιαίο κλικ, εκείνη νόμισε πως αποτύπωσε με το φακό της απλά μια απόκοσμη εικόνα ,που έδινε η ήλιος την ώρα που βουτούσε στη λίμνη, τις πλησίασε στο φως για να δει καλύτερα, και τότε ανακαλύπτει ένα μακάβριο θέαμα. Πέντε πτώματα που το φαινόμενο της «Σαπωνοποίησης» τα κράτησε άθικτα 60 χρόνια. Ένα κλικ είναι αρκετό για να βρεθεί αντιμέτωπη με το παρελθόν και τις μνήμες που είχαν θαφτεί βαθιά. Το τέρας της λίμνης βρυχάται και απειλεί να γκρεμίσει τις ζωές των ανθρώπων του νέου χωριού, που χτίστηκε λίγο παρακάτω. Η Θοδώρα θα συνεργαστεί με τον αστυνόμο Ιορδάνη Σαλονικίδη, τον παλιό της έρωτα, στην προσπάθεια της να δώσει απαντήσεις σε μια υπόθεση που ο χρόνος θα έπρεπε να έχει παραγράψει και τότε συνειδητοποιεί πως τα λουκέτα δε σφάλισαν μόνο τα σπίτια, μα και τα στόματα, η επιμονή της , δεν την αφήνει να υποχωρήσει , ακόμα κι όταν οι αποκαλύψεις γίνονται επικίνδυνες.
Όταν τα λουκέτα αρχίζουν να σπάνε οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές. Αρχίζει ένα οδοιπορικό στη μνήμη, την ενοχή και τις συνέπειες του κακού. Συνειδητοποιεί ότι το έγκλημα στη λίμνη δεν είναι μια ξένη ιστορία, το κουβάρι που ξετυλίγεται οδηγεί στο δικό της σπίτι, στο δικό της δεσποτικό πατέρα , ο οποίος είχε επιβάλλει ένα νόμο σιωπής. Προσπαθώντας να ενώσει τα κομμάτια του τότε και του τώρα η Θοδώρα, έρχεται αντιμέτωπη με συγκλονιστικές αποκαλύψεις. Τί κι αν κατάφερε να ξεφύγει από το τοξικό περιβάλλον του χωριού και του πατέρα της; Αν δεν αντιμετωπίσει το παρελθόν δεν θα καταφέρει να ξεφύγει ποτέ. Αποφασισμένη να γίνει η φωνή , όσων για χρόνια σιώπησαν, δε διστάζει να έρθει σε ρήξη με την τοπική κοινωνία , να συγκρουστεί με τον πατέρα της, να βουλιάξει μέσα στα δικά της σκοτάδια , για να αναδυθεί εν τέλει στο φως. Γιατί όπως τονίζει και ο συγγραφέας «..μνήμη δεν έχει μόνο το νερό …μα και ο έρωτας»
Και όταν πια η Θοδώρα καταφέρνει να συγχωρήσει και να συμφιλιωθεί με το παρελθόν, καταλαβαίνει πως η συγχώρεση δεν αφορά το θύτη, μα το θύμα , γιατί μονάχα έτσι θα μπορέσει να συνεχίσει τη ζωή του και να ζήσει ελεύθερα .Γιατί ο «ΚΑΘΑΡΜΟΣ» δεν έρχεται με την εκδίκηση, αλλά με τη γαλήνη που νιώθεις στην ψυχή σου , όταν αφήνεις πίσω σου το μίσος.
Κλείνοντας την παρουσίαση θέλω να σας πω , ότι ο «ΚΑΘΑΡΜΟΣ» δεν είναι απλώς μια ιστορία μου διαβάζεται, αλλά μια ιστορία που βιώνεται διαβάζοντας την» .
