Το δημογραφικό πρόβλημα δεν είναι μια μελλοντική απειλή. Είναι μια πραγματικότητα που εξελίσσεται σήμερα μπροστά στα μάτια μας και κανείς δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται το πραγματικό της μέγεθος. Η Ελλάδα γερνάει, αδειάζει και συρρικνώνεται. Κάθε χρόνο γεννιούνται ολοένα και λιγότερα παιδιά, ενώ οι θάνατοι αυξάνονται. Και όμως, η πολιτεία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το ζήτημα με αποσπασματικά μέτρα και επικοινωνιακές εξαγγελίες.
Πώς μπορεί ένας νέος άνθρωπος να σκεφτεί να δημιουργήσει οικογένεια όταν δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιό του; Όταν ο μισθός εξαντλείται πριν τελειώσει ο μήνας; Όταν η αγορά κατοικίας έχει γίνει απαγορευτική και η καθημερινότητα μετατρέπεται σε έναν αδιάκοπο αγώνα επιβίωσης;
Η αλήθεια είναι σκληρή. Οι νέοι δεν αρνούνται να γίνουν γονείς. Το κράτος και οι οικονομικές συνθήκες τούς αναγκάζουν να αναβάλλουν ή να εγκαταλείπουν αυτό το όνειρο. Η απόκτηση ενός παιδιού έχει μετατραπεί από φυσική συνέχεια της ζωής σε οικονομική εξίσωση με αβέβαιο αποτέλεσμα.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση πανηγυρίζει για οικονομικούς δείκτες και ανάπτυξη. Όμως ποια ανάπτυξη μπορεί να έχει μια χώρα που χάνει τον πληθυσμό της; Ποια ευημερία μπορεί να υπάρξει όταν κλείνουν σχολεία λόγω έλλειψης μαθητών, όταν ολόκληρα χωριά ερημώνουν και όταν το ασφαλιστικό σύστημα στηρίζεται σε ολοένα και λιγότερους εργαζόμενους;
Το δημογραφικό δεν είναι απλώς ένα κοινωνικό πρόβλημα. Είναι πρόβλημα εθνικής επιβίωσης. Χωρίς νέες γενιές δεν υπάρχει οικονομία, δεν υπάρχει παραγωγή, δεν υπάρχει κοινωνικό κράτος, δεν υπάρχει βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα. Δεν υπάρχει μέλλον.
Κι όμως, αντί για μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική, οι κυβερνήσεις περιορίζονται σε επιδόματα που ανακουφίζουν προσωρινά αλλά δεν αλλάζουν την πραγματικότητα. Κανένα ζευγάρι δεν θα αποφασίσει να αποκτήσει παιδί επειδή θα λάβει μια εφάπαξ οικονομική ενίσχυση. Θα το αποφασίσει όταν αισθανθεί ότι μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια, να αποκτήσει σπίτι, να έχει σταθερή εργασία και να μεγαλώσει τα παιδιά του χωρίς τον καθημερινό φόβο της οικονομικής ασφυξίας.
Η Ελλάδα χρειάζεται γενναίες αποφάσεις: πραγματική στήριξη της οικογένειας, ουσιαστική στεγαστική πολιτική, αξιοπρεπείς μισθούς, φορολογικά κίνητρα για τις οικογένειες με παιδιά, περισσότερους βρεφονηπιακούς σταθμούς και ένα κράτος που θα βλέπει το παιδί ως επένδυση για το μέλλον και όχι ως δημοσιονομικό κόστος.
Το δημογραφικό δεν λύνεται με ευχολόγια ούτε με επικοινωνιακές καμπάνιες. Λύνεται μόνο όταν η κοινωνία αποκτήσει ξανά εμπιστοσύνη στο αύριο.
Γιατί η μεγαλύτερη απειλή για την Ελλάδα δεν είναι αυτή που έρχεται από τα σύνορά της. Είναι η σιωπή που επικρατεί στις μαιευτικές κλινικές, οι άδειες παιδικές χαρές και οι νέοι που αναγκάζονται να βάζουν τα όνειρά τους σε αναμονή επειδή η ζωή έγινε απλησίαστη.
Μια χώρα που δεν μπορεί να δώσει στους νέους της τη δυνατότητα να κάνουν οικογένεια, δεν κινδυνεύει απλώς να γεράσει. Κινδυνεύει να πάψει να έχει μέλλον.
