Ξάφνου τα μαύρα σύννεφα τον κόσμο σκοτεινιάσαν .

και κρύψανε το κάθε φως και δεν μας λογαριάσαν

και στήσανε τρελό χώρο στ΄ανθρώπου το κεφάλι

και βάλθηκαν όλα μαζί να φέρουν παραζάλη.

Και χόρευαν και χόρευαν… στα μαύρα να μας ντύσουν

και θέλανε χαιρέκακα  να μας κακοκαρδίσουν,

να σβήσουνε κάθε χαρά, το παιδικό το γέλιο,

κάθε ελπίδα για ζωή κι ακόμη και  τον ήλιο.

Κι άρχισε  διαφήμιση, στη δύναμη των όπλων,

αυτά που σπέρνουν θάνατο ,σε βάρος των αόπλων,

δίχως  να υπολογίζουνε,  κάθε γιατί, καλέ μου,

χτυπούν σκληρά κι απάνθρωπα, βοήθεια Θεέ μου!

Αλήθεια ! τί συνέβηκε, ποια λάθη εγενήκαν

κι αγρίεψαν πολλές καρδιές, στα κόκκινα βαφτήκαν

και ξέχασαν με μιας στο φως, το γέλιο την αγάπη

και γίνανε σαν τις σκιές κι ο κόσμος πια εχάθη.

Και οι  μεγάλοι κι  οι τρανοί, σκοτίστηκαν και πάλι

κι άρχισαν τα γκρεμίσματα, τρέλα και παραζάλη ,

φόβος και τρόμος, ταραχή, στον κόσμο το  κακό ,

να περιτρέχει αδιάκοπα, δίχως σταματημό.

Κι η φύση  εφοβήθηκε, τα δέντρα τα λουλούδια,

τα όμορφα πετούμενα, του κόσμου τα καλούδια,

κάθε ζωάκι της στεριάς ,της θάλασσας ψαράκια,

όλα  κρυφτήκαμε μεμιάς, στου  φόβου τα σοκάκια.

Κι έτρεχε  η αγάπη μας, για νάβρει ησυχία,

να βρει καρδιές πανέμορφες ,να νιώσει ηρεμία,

να  ζωγραφίσει με το φως, τη φύση να ζεστάνει

και την ελπίδα μας ξανά, με χρώμα να γλυκάνει.

Μα το κακό εσκλήρυνε κι ήθελε  να μας σβήσει ,

μας πότισε τρελό νερό, να μας αποκοιμίσει,

να μην μπορεί ο κόσμος μας καθόλου να σκεφτεί

και  μπορέσει δυνατά να του αντισταθεί.

Όμως, για μιας διαλύθηκε, σαν είδε το Σημείον !

στον ουρανό ,εκεί ψηλά, τον Τίμιο Σταυρό !

σύμβολο της αγάπης Του, θυσίας φωτεινό,

να πλημυρίζει με Χριστό ! σε γη και ουρανό.