Όσο κι αν εξοργιζόμαστε με τις πρόσφατες ανοησίες δημοτικού συμβούλου της δημοτικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ, για την απαγόρευση όλων των λαϊκών ελευθεριών με κυβέρνηση στρατηγών, πρέπει ωστόσο νάχουμε καθαρό αυτό που εδώ και καιρό έχει φανεί: Ότι κάποιοι  και μέσα στο δημοτικό συμβούλιο, βρίσκονται σε μόνιμη «τρικυμία εν κρανίω», και πλέον έχουν το… ακαταλόγιστο.

Δεν είναι όμως τυχαίο το γεγονός ότι αυτά ακούστηκαν στη σύναξη ενός χώρου που διακρίνεται για τις εθνικιστικές, ρατσιστικές και ακροδεξιές του αντιλήψεις, που μόνο αντίθετος δεν είναι σε τέτοιες καταστάσεις. Αυτό το περιβάλλον κι όχι μόνο είναι ο υποβολέας αυτών των εμετικών ανοησιών και αυτό είναι ένα ζήτημα που πρέπει να απασχολήσει.

Το περιστατικό αυτό αποκαλύπτει με τον πιο χαρακτηριστικό και τραγικό τρόπο το μέγεθος του τυχοδιωκτισμού, της υγροποίησης των αξιών, που διέκρινε και διακρίνει το ΣΥΡΙΖΑ. Στο όνομα των εκλογικών ωφελημάτων άνοιγε και ανοίγει τις πόρτες των συνδυασμών του, δίνοντας δημόσιο χώρο, βήμα αναγνώριση και πιστοποιητικά δήθεν αριστεροσύνης σε όποιον προστρέχει σε αυτόν. Η αποπομπή από την δημοτική ομάδα αφορά την επικοινωνιακή επιφανειακή διαχείριση του προβλήματος αλλά είναι σαφές πως δεν το λύνει. Τα φαινόμενα αυτά πρέπει να προβληματίσουν όσους έχουν ακόμη κάποια πραγματικά αριστερή αντίληψη και συνείδηση.