Για άλλη μια φορά φέτος ανηφορίσαμε στη χάρη Του. Πώς να περιγράψει κανείς την ομορφιά, την ηρεμία, το κελάρυσμα του νερού και την ευεργετική δροσιά της φύσης. Τόσο μακριά; Ή μήπως τόσο κοντά μας αυτή η όαση γαλήνης –στους πρόποδες του Βρύσινα- που μέσα από το αδιάκοπο τραγούδι της μας εξυψώνει στον ουρανό; Τι είναι αυτό που κάνει τα βήματα μας ανάλαφρα όταν αξιωνόμαστε να επισκεφθούμε αυτό τον ευλογημένο τόπο; Νιώσαμε ποτέ μέσα στις πολλές καθημερινές φροντίδες μας την ανάγκη να ξεφύγουμε από όλα αυτά που μας κατατρέχουν, να στοχαστούμε, να προσευχηθούμε, να αντλήσουμε δύναμη, να αλλάξουμε κεφάλαιο μέσα στα δυσβάσταχτα πολλές φορές προβλήματα μας; Ποιος πάτησε τα πόδια του εδώ και δεν έφυγε λυτρωμένος; Ποιος παρακάλεσε τον Άγιο και δεν ένοιωσε τη βοήθεια του; Ποιος δεν αισθάνεται τη Θεία Ευεργεσία κάθε φορά που τον επικαλείται;
Όλη η ζωή Του ήταν ένα θαύμα. Έζησε τον 4ο αιώνα μ.Χ. στην Αίγυπτο. Ο πατέρας του ήταν βασιλιάς της Περσίας. Με Θεία αποκάλυψη του έδωσε το όνομα Ονούφριος και τον οδήγησε μωρό ακόμη σε ένα μοναστήρι στη Θηβαϊδα της Αιγύπτου. Όταν μεγάλωσε αναχώρησε για την έρημο και ασκήτευσε εβδομήντα χρόνια ζώντας με τα θηρία και τρώγοντας χόρτα. Κάθε Κυριακή τον κοινωνούσε Άγγελος Κυρίου. Έζησε πολλά βάσανα αλλά έχοντας πάντα τις ελπίδες του στον Κύριο τα υπέμεινε καρτερικά. Τελειώθηκε ειρηνικά στις 12 Ιουνίου όπου εορτάζεται και η μνήμη του.
Κατ’ οικονομία Θεού αποκαλύφθηκε η άγια ζωή του στον Όσιο Παφνούτιο, είπε ο παπα-Νικολής στο κήρυγμα του. Και συνέχισε. Μπορούμε κι εμείς μέσα στις μέριμνες μας να βρίσκουμε καθημερινά χρόνο για προσευχή. Το καθαρό πρόσωπο μας αλλοιώνεται από τους πειρασμούς και τα προβλήματα, όπως όταν καθρεπτίζεται σε ταραγμένα νερά. Κι εκεί στο ιερό συλλείτουργο με τον παπά-Σωκράτη αξιώθηκαν οι ευλαβείς προσκυνητές να αισθανθούν τη χάρη του Αγίου να τους σκεπάζει και να τους ελευθερώνει από κάθε γήινο και υλικό από κάθε λύπη και αγωνία.
Το πώς και το πότε χτίστηκε αυτός ο μικρός σπηλαιώδης ναός κανείς δεν γνωρίζει. Οι μνήμες σβήστηκαν από το χρόνο. Οι Μικρασιάτες κάτοικοι του Μετοχιού τον ανακάλυψαν πίσω από τις θεόρατες συκιές που έκρυβαν το άνοιγμα του σπηλαίου. Λέγεται πως κάποιος μοναχός ασκήτευσε εκεί σε παλαιότερα χρόνια. Την περίοδο της Γερμανικής κατοχής έγινε το καταφύγιο των κατοίκων της περιοχής, και κάποιοι θυμούνται πως ανέβαινε ο ιερέας των Αγίων Τεσσάρων Μαρτύρων σε τακτά χρονικά διαστήματα και λειτουργούσε και τους κοινωνούσε τα Άχραντα Μυστήρια.
Η πρόσβαση στον ιερό χώρο είναι πλέον εύκολη. Ο μονοπάτι καλλωπίστηκε με τη φροντίδα του κ. Δημήτρη Κουνάλη και της συζύγου του Σοφίας που χρόνια τώρα επιμελούνται με αγάπη το σπηλαιώδη ναό και προσφέρουν κεράσματα κατά την παραμονή και την ημέρα της εορτής. Ο ναός είναι επισκέψιμος καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου για όλους αυτούς που στην αγάπη του Αγίου αποφασίζουν να κάνουν ένα περίπατο μέχρι εκεί να εναποθέσουν τον πόνο και την ελπίδα τους, και να αντλήσουν δύναμη και παρηγοριά.
Ζαχαρένια Ι. Πίτερη-Μακρυγιάννη
