Σε μια λιτή και απέριττη εκδήλωση, ανάμεσα σε φίλους και παλαιούς συμμαθητές του συγγραφέα, παρουσιάστηκε στο café Caravaggio την π. Δευτέρα το δεύτερο  βιβλίου του φιλολόγου Μιχάλη Τζανάκη, «Χαμένες Ζωές». Ο συγγραφέας, που κατοικεί μόνιμα στο Ηράκλειο, έχει ισχυρούς δεσμούς με το Ρέθυμνο, καθώς είναι η πόλη που μεγάλωσε και σπούδασε.

Για το βιβλίο που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Πανέκτυπον» μίλησαν η Δέσποινα Σκούληκα, Μηχανολόγος Μηχανικός, ο Μανόλης Καμπανάκης, Δρ φιλολογίας και η Ράνια Ταταράκη, φιλόλογος.

Πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα που στόχο του έχει να  ταξιδέψει τον αναγνώστη στο παρελθόν. Τότε που οι άνθρωποι αναμετρήθηκαν άνισα με τη ζωή και ο ηρωισμός της καθημερινότητας ήταν τόσο συνηθισμένος που δεν ξάφνιαζε κανέναν.

Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι η Σοφία, η 15χρονη πανέμορφη Κρητικοπούλα  που θα θυσιαστεί από τη χήρα μητέρα της. Θα παντρευτεί  με τον Ματίας, το  Γερμανό υπολοχαγό που βρισκόταν στο χωριό της,  το Λιθοκράνι,  την περίοδο της γερμανικής κατοχής. Έτσι, εξασφαλίστηκε η επιβίωση της οικογένειας και συγχρόνως η Σοφία αποκτά τον τίτλο της «πόρνης της Κατοχής» ή της «Αιχμάλωτης πολυτελείας»  και στιγματίζεται τόσο ή ίδια όσο και η οικογένειά της.

Οι ήρωες του μυθιστορήματος αυτού  ζουν με πολλή ένταση την κάθε στιγμή, παλεύουν για τη ζωή τους ανάμεσα σε έρωτες, θυσίες, προδοσίες, αγώνες, ηθική, πάθη, θάνατο, πόλεμο και καταφέρνουν στο τέλος  να νιώσουν και να αγγίξουν τη ΖΩΗ.

Στο βιβλίο υπάρχουν πολλά ιστορικά στοιχεία, που μας θυμίζουν ότι τους τελευταίους  αιώνες η Κρήτη βρίσκεται σε πολύπλοκες και δύσκολες  καταστάσεις  μέσα από τις οποίες χτίζεται, γκρεμίζεται, καταστρέφεται, ξαναγεννιέται, γλεντά, τραγουδά, μοιρολογά, πολεμά, αντιστέκεται, υποδουλώνεται, ελευθερώνεται.

Το βιβλίο διαβάζεται με όλες μας  τις αισθήσεις. Βλέπουμε πανέμορφες εικόνες. Ακούμε  λόγια βγαλμένα από τα στόματα των ηρώων και μας  πλημμυρίζουν κάθε λογής συναισθήματα. Μυρίζουμε  το νυχτολούλουδο, το γιασεμί, το αγιόκλιμα αλλά και το αίμα και  το θάνατο. Γευόμαστε  τα νόστιμα φαγητά της Κρήτης. Ακουμπάμε στους ώμους των ηρώων και νιώθουμε με την αφή τις χαρακιές και τις πληγές  που τους άφησε ο πόλεμος, το μίσος, την αγωνία, αλλά και την αγάπη και τα κρυφά – καλά κρυμμένα συναισθήματα – που τους βοήθησαν να αντέξουν στο πέρασμα των χρόνων.

Στο τέλος έρχεται η δικαίωση και το πνεύμα του αναγνώστη ηρεμεί, καθώς η εναλλαγή των συναισθημάτων είναι ιδιαίτερα έντονη σε όλα τα κεφάλαια του βιβλίου.

ΑΘΗΝΑ ΠΕΤΡΑΚΑΚΗ