«Δεν μπορούμε να γίνουμε η χώρα που παράγει το περισσότερο ελαιόλαδο στον κόσμο. Μπορούμε όμως να γίνουμε η χώρα που παράγει το πιο αναγνωρίσιμο, το πιο τεκμηριωμένο και το πιο πολύτιμο»
Τη σημασία της τυποποίησης ως καθοριστικού κρίκου για τη δημιουργία προστιθέμενης αξίας στα προϊόντα Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ) και Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης (ΠΓΕ) ανέδειξε ο πρόεδρος του Συνδέσμου Τυποποιητών Ελαιολάδου Κρήτης, Γιώργος Ανδρεαδάκης, κατά την πρώτη ημέρα της διήμερης συνάντησης των Περιφερειών και των φορέων για τα προϊόντα ΠΟΠ και ΠΓΕ, που πραγματοποιείται στις Αρχάνες.
Όπως υπογράμμισε, η πιστοποίηση ενός προϊόντος και η κατοχύρωση της ονομασίας του δεν αρκούν από μόνες τους για να εξασφαλίσουν την οικονομική του αναβάθμιση. Η πραγματική αξία μιας προστατευόμενης ονομασίας αναδεικνύεται μέσα από την τυποποίηση, τη συσκευασία, την ετικέτα, αλλά και τη δημιουργία ενός οργανωμένου δικτύου διάθεσης που θα φέρει το προϊόν μέχρι τον καταναλωτή.
«Όσα προϊόντα ΠΟΠ και ΠΓΕ κι αν πιστοποιήσουμε, δεν έχει καμία σημασία χωρίς τυποποίηση. Η ονομασία δεν αρκεί από μόνη της. Περνάει μέσα από μια φιάλη, μια ετικέτα και ένα δίκτυο», ήταν το χαρακτηριστικό μήνυμα του κ. Ανδρεαδάκη, ο οποίος επισήμανε ότι η υπεραξία πρέπει τελικά να αποτυπώνεται στην τιμή πώλησης στο ράφι. Μόνο όταν το προϊόν πωλείται ως επώνυμο και πιστοποιημένο ελαιόλαδο μπορεί η προστιθέμενη αξία να επιστρέψει στον παραγωγό.
Η Κρήτη γνωρίζει καλά τη σημασία αυτής της διαδικασίας, καθώς διαθέτει πλέον ένα σημαντικό αποτύπωμα στον χάρτη των προστατευόμενων προϊόντων. Με 20 προϊόντα ΠΟΠ και 13 ΠΓΕ, το νησί κατέχει σημαντική θέση στον σχετικό χάρτη, ενώ για πρώτη φορά διαθέτει τη "βούλα" ενός προστατευόμενου ελαιολάδου που καλύπτει την Κρήτη από τη μία άκρη έως την άλλη. Μια εξέλιξη που δημιουργεί, όπως ανέφερε, έναν σημαντικό μηχανισμό για την ανάδειξη και την αξιοποίηση της ταυτότητας του κρητικού ελαιολάδου.
Ωστόσο, το μεγάλο στοίχημα παραμένει η μετάβαση από την παραγωγή και την πιστοποίηση στην τυποποιημένη εμπορική διάθεση. Τα στοιχεία που παρουσίασε ο πρόεδρος του Συνδέσμου αναδεικνύουν το μέγεθος της πρόκλησης για την Ελλάδα, αλλά και ειδικότερα για την Κρήτη.
Σύμφωνα με όσα παρέθεσε, οι ελληνικές εξαγωγές ελαιολάδου το 2025 ανήλθαν σε 1,31 δισ. ευρώ, αντιπροσωπεύοντας το 12,4% των εξαγωγών τροφίμων της χώρας, ενώ οι προβλέψεις κάνουν λόγο για αύξηση της ελληνικής παραγωγής.
Την ίδια ώρα, η εικόνα στις εξαγωγές τυποποιημένου ελαιολάδου αποκαλύπτει μια σημαντική αδυναμία. Όπως είπε ο πρόεδρος του Συνδέσμου Τυποποιητών Ελαιολάδου Κρήτης, από την Ελλάδα εξάγονται ετησίως περίπου 40-45 χιλιάδες τόνοι τυποποιημένου ελαιολάδου, εκ των οποίων οι 22-25 χιλιάδες τόνοι προέρχονται από την Κρήτη.
Όπως είπε, λιγότερο από το μισό ελληνικό ελαιόλαδο που εξάγεται φεύγει από τη χώρα σε τυποποιημένη μορφή, ενώ μεγάλες ποσότητες εξακολουθούν να διακινούνται χύμα. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που στερεί από το ελληνικό προϊόν τη δυνατότητα να αποκτήσει ισχυρή εμπορική ταυτότητα στις διεθνείς αγορές και, κυρίως, να διεκδικήσει υψηλότερη τιμή.
Μιλώντας για τον ρόλο της τυποποίησης εξήγησε πως αποτελεί τη "διαδρομή" προκειμένου η προστασία να γίνει τιμή, εξηγώντας ότι η παρουσία στις αγορές δεν εξασφαλίζεται μόνο με την ποιότητα και την προέλευση. Απαιτούνται αξιόπιστη προμήθεια, σταθερή ποιότητα και ένας συνεργάτης που να ανταποκρίνεται στις κλήσεις και στις απαιτήσεις των αγοραστών.
Στο πλαίσιο αυτό, παρουσίασε πέντε βασικά εμπόδια που αντιμετωπίζει το επώνυμο ελληνικό ελαιόλαδο στη διεθνή αγορά:
Εμπόδια, δασμοί και αβεβαιότητα στις αγορές, που δυσκολεύουν την πρόσβαση και τον μακροπρόθεσμο εμπορικό σχεδιασμό.
Απομιμήσεις, οι οποίες πλήττουν την αξιοπιστία και την ταυτότητα των αυθεντικών προϊόντων.
Υψηλό κόστος και γραφειοκρατία, που επιβαρύνουν την παραγωγή, την τυποποίηση και την εξαγωγική δραστηριότητα.
Χαμηλή αναγνωρισιμότητα, καθώς το ελληνικό ελαιόλαδο δεν έχει καταφέρει ακόμη να κατακτήσει τη θέση που αντιστοιχεί στην ποιότητα και την ιστορία του.
Κατακερματισμός, που δυσχεραίνει τη δημιουργία ισχυρών εμπορικών σχημάτων και την εξασφάλιση σταθερών ποσοτήτων και συνεργασιών.
Το ζητούμενο, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Συνδέσμου Τυποποιητών Ελαιολάδου Κρήτης, είναι η Ελλάδα να επενδύσει όχι απλώς στην αύξηση της παραγωγής, αλλά κυρίως στην αναβάθμιση της εμπορικής θέσης του προϊόντος της.
Το μήνυμα με το οποίο συμπύκνωσε τη στρατηγική πρόκληση για το ελληνικό ελαιόλαδο ήταν σαφές: «Δεν μπορούμε να γίνουμε η χώρα που παράγει το περισσότερο ελαιόλαδο στον κόσμο. Μπορούμε όμως να γίνουμε η χώρα που παράγει το πιο αναγνωρίσιμο, το πιο τεκμηριωμένο και το πιο πολύτιμο».
Κι αυτή είναι μια κατεύθυνση που συνδέει άμεσα την προστασία της γεωγραφικής προέλευσης με την τυποποίηση, την εξωστρέφεια και την επιστροφή μεγαλύτερης αξίας στον παραγωγό. Γιατί η κατοχύρωση ενός προϊόντος ΠΟΠ ή ΠΓΕ αποτελεί την αφετηρία. Η πραγματική δικαίωση έρχεται όταν το προϊόν φτάνει επώνυμα στο ράφι, αναγνωρίζεται από τον καταναλωτή και πωλείται στην τιμή που αξίζει.
neakriti.gr
