Της Κατερίνας Βοτζάκη
Αγαπητοί μου φίλοι σας χαιρετώ!
Έφτασαν πάλι οι Απόκριες και το φημισμένο καρναβάλι του Ρεθύμνου ετοιμάζεται να παρελάσει. Από τα καλύτερα καρναβάλια της
Ελλάδας, το Ρεθεμνιώτικο, κάθε χρόνο και πιο ενδιαφέρον, παρά τους δύσκολους καιρούς που περνάμε, οι Ρεθεμνιώτες δεν το βάζουμε κάτω και συνεχίζουμε να διασκεδάζουμε και να χαμογελάμε. Υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν με πάθος, μήνες , για να βγει αυτό το καταπληκτικό αποτέλεσμα και τους ευχαριστουμε γι' αυτό.
Από το βιβλίο του κ. Θεμιστοκλή Μ. Βαλαρή << Μια πόλη αναμνήσεις>>, έχω πάρει ένα απόσπασμα, αρκετά ενδιαφέρον και μας περιγράφει τις απόκριες, το καρναβάλι και την καθαρά Δευτέρα, λίγο μετά από την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Τούρκους.
<<Το να βρεθούμε από τη μια στιγμή στην άλλη ελεύθεροι, ήταν κάτι σαν όνειρο. Η αλλαγή αυτής της ζωής, υποσυνείδητα, προκαλούσε μια ευθυμία και μια τάση για γλέντι, απερίγραπτη.Σχεδόν όλα τα σπίτια ζητούσαν να σπάσουν το βραχνά αιώνων σκλαβιάς με ένα γλέντι.
Την ευκαιρία αυτή εκμεταλεύονταν τόσο κατά τις ονομαστικές εορτές, Χριστούγεννα, Πάσχα, Απόκριες. Τότε δε στις Απόκριες ήταν που το γλέντι κυριολεκτικά έπαιρνε διαστάσεις μεγάλες. Όλα σχεδόν τα σπίτια ήταν ανοιχτά και μέσα στρωμένα τραπέζια με μεζέδες τις εποχής και όχι μόνο οι νέοι, αλλά και οι ηλικιωμένοι, παρέες , παρέες τα επισκέπτοντο και με τραγούδια και χορούς κατεβρόχθιζαν
όλα τα καλολοείδια. Συνήθως η διασκέδαση τότε άρχιζε μετά τη λειτουργία και πριν του μεσημεριανού φαγητού.
Έως τις απογευματινές ώρες που θα περνούσε ο Καρνάβαλος, το γενικό γλέντι έφτανε στο κατακόρυφο και όλοι τραγουδώντας ξεχύνονταν στην οδό Τσάρου, οπότε άρχιζε και ο φασουλοπόλεμος. Από τα μπαλκόνια που ήταν γεμάτα μασκαρεμένους και μη, κρατούσαν μεγάλες σακκούλες γεμάτες φασόλια και αλληλοβορβαδίζονταν, τόσο με τους των απέναντι μπαλκονιών, όσο και με τους διερχόμενους από τον δρόμο. Το γλέντι λοιπόν συνεχιζόταν εως αργά στην οδο Τσάρου και μετά συνεχιζόταν στα σπίτια
μέχρι πρωίας. Την επόμενη ήταν Καθαρά Δευτέρα που τηρείτο αυστηρά από όλους. Άλλωστε ήταν τόσα άφθονα και νόστιμα τα νηστίσιμα. Αν πεις χαβιάρι, πολύ λίγα σπίτια ήταν που να μην το έχουν στο βαθύ πιάτο στο τραπέζι. Τα παιδιά επιέζοντο από τους γονείς να το τρώνε ως δυναμωτικό αντιί του ψαρέλαιου. Πολλοί δε αναθρεμμένοι αυτήν την εποχή, μετά την παρέλευση ετών που το χαβιάρι είχε γίνει σπάνιον είδος, εκαυχιόταν, ότι όχι μόνο ανατράφηκαν με χαβιάρι αλλά έτρωγαν και ξύλο για να το συνηθίσουν, πράγμα απίστευτο για τους νεώτερους, πλιν αληθινό>>.
