Επιμέλεια: Αθηνά Πετρακάκη
Για μισό αιώνα, το «άντρο ιδεών» του καλλιτέχνη υπήρξε ένας λιτός χώρος όπου κάθε γωνία, κάθε γραμμή εκδήλωνε τον σκοπό για τον οποίο είχε δημιουργηθεί. Το ορθογώνιο, ασβεστωμένο κτίσμα με την εσωστρεφή τάση παρείχε την αναγκαία μόνωση που απαιτούσε η δημιουργικότητα του καλλιτέχνη.
Τα εσωτερικά τοιχώματα με την δενδροστοιχία των οπορωφόρων δέντρων της κρητικής γης τον συνέδεαν καθημερινά με την ιδιαίτερη πατρίδα του το Ρέθυμνο. Η ανοιχτή σκεπή του ιδιόμορφου αυτού κτίσματος εξέθετε τα πάντα, στον ζεστό αττικό ήλιο, που αναδείκνυε τη λάμψη του μαρμάρου. Από τα σκαλιστά πλακάκια των διαδρόμων στον κήπο, μέχρι και τις «κριγιαρίσιες» κουδούνες που κρέμονταν από τις κληματαριές, το κάθε τι εκπροσωπούσε τον καλλιτέχνη που μεγαλουργούσε μέσα στον σεμνό αυτό χώρο. Το ατελιέ του Ρεθεμνιώτη Νίκου Σοφιαλάκη ήταν επιμελώς διαμορφωμένο ώστε να «θωρακίσει» την ευαισθησία του Δασκάλου και να λειτουργεί ως «καταφύγιο» για το καλλιτεχνικό του όραμα. Μέσα σε αυτό, ονειρεύτηκε και πραγματοποίησε τα πιο περίφημα έργα του. Μέσα σε αυτό, μαθήτευσαν στο πλευρό του και εμπνεύστηκαν πολλοί μαθητές του.
Η αισθητική του ατελιέ, προοριζόταν για την λειτουργία του ως χώρου δημιουργίας, έμπνευσης και μάθησης. Την ευαίσθητη πολυπλοκότητα του εσωτερικού χώρου ισορροπούσε η σχεδόν δωρική απλότητα του εξωτερικού χώρου, εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο το κλασσικό ρητό που τόσο αγαπούσε ο Σοφιαλάκης – το «παν μέτρον άριστον».
Με τον θάνατο του το 2002, η οικογένεια του αφιερώθηκε στην πραγματοποίηση της επιθυμίας του να παραμείνει συγκεντρωμένο το έργο του σε μια «μουσειακή – ιδιωτική συλλογή» που θα μπορούσε να την επισκέπτεται ελεύθερα ο κόσμος και έτσι να μένει το κοινό σε διαρκή επαφή με το έργο του.
ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
Ο γλύπτης Νίκος Σοφιαλάκης γεννήθηκε το 1914 στους Έρφους Ρεθύμνου και πέθανε σε ηλικία 88 ετών στις 9 Δεκεμβρίου 2002. Σε ηλικία 10 ετών πήγε στην Αθήνα και από το 1925-1937 μαθήτευσε κοντά στο νεοκλασικό γλύπτη Γεώργιο Μπονάνο. Συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία του Κληροδοτήματος Αθηνάς Σταθάτου και εισήλθε στην Σχολή Καλών Τεχνών του Πολυτεχνείου το 1938, όπου και μαθήτευσε κοντά στον Καθηγητή Μιχάλη Τόμπρο. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του πήρε τέσσερις επαίνους και δυο πρώτα βραβεία.
Η καλλιτεχνική πορεία του Ρεθεμνιώτη γλύπτη, ξεκίνησε όσο ο ίδιος ήταν ακόμη φοιτητής στην Σχολή Καλών Τεχνών, με τη συμμετοχή του σε ομαδικές εκθέσεις. Στο τελευταίο έτος, (1944) ο Νίκος Σοφιαλάκης κέρδισε το πρώτο βραβείο γλυπτικής με τη διπλωματική του εργασία «Μητρότητα», μια μελέτη σε τερακότα μικρού μεγέθους που απεικονίζει μια καθιστή, γυναικεία μορφή που θηλάζει το βρέφος της.
Ο ΑΝΕΡΧΟΜΕΝΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ
Στην έκθεση Παρνασσού του 1945, ο Σοφιαλάκης είχε την τύχη να γνωρίσει το μεγάλο Κρητικό συγγραφέα, Νίκο Καζαντζάκη, ο οποίος τότε διατελούσε Υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στην Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη. Ο Καζαντζάκης εντυπωσιάστηκε τόσο από τον νεαρό καλλιτέχνη, που του ζήτησε να ποιήσει δύο εμπνεύσεις του με ιδιαίτερη σημασία. «Να σου εμπιστευτώ δυο ιδέες μου, να τις γράψεις στο μάρμαρο το Σκλαβωμένο Ελληνόπουλο και τον Πάσσαλο της Αγιάς», του είχε πει κατά την δεύτερη συνάντησή τους, στο ατελιέ του γλύπτη» και συνέχισε… «[…] Ο πάσσαλος της Αγιάς ήταν ένα κομμάτι δρυός όπου εδένανε απάνω οι Γερμανοί τους ομήρους και τους εκτελούσαν έναν-ένα. Γι’ αυτό στο ύψος της καρδιάς, όπου πήγαιναν οι πιότερες σφαίρες, λίγο ακόμα και ήθελε να κοπεί το ξύλο.... Αυτό το δεύτερο είν’ ο Χριστός μου κι ο Θεός μου. Κοντά 480 Κρητικοί ξεψύχησαν πάνω του, φερμένοι όμηροι απ ’τα χωράφια. Μπορείς να κάνεις, απ΄ αυτό το κούτσουρο, να βγαίν’ η λύτρωση; Κάν’ το σε φυσικό μέγεθος και εγώ θα σου το στήσω με δικά μου έξοδα...»
Ο Σοφιαλάκης «έγραψε» στο μάρμαρο και τις δύο ιδέες, που ενσαρκώνονται στο «Παιδί της Κατοχής» και στον «Πολεμιστή», έργα που έμελλαν να γίνουν δυο από τις πιο σημαντικές συνθέσεις του γλύπτη και από τις πιο χαρακτηριστικές απεικονίσεις της Ελληνικής μεταπολεμικής πραγματικότητας.
Η ΕΚΘΕΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΣΟΥΗΔΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΚΑΪΡΟΥ
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, ο Σοφιαλάκης άρχισε να ταξιδεύει και να συμμετέχει σε μερικά από τα πιο αξιοσημείωτα καλλιτεχνικά γεγονότα της εποχής, καθιερώνοντας τον εαυτό του ως έναν από τους πιο διακεκριμένους Έλληνες καλλιτέχνες, και όπως ειπώθηκε από τον Γ. Μαρμαρίδη, ίσως τον «πιο αυθεντικό Έλληνα καλλιτέχνη της εποχής του». Το 1947 ο Σοφιαλάκης συμμετείχε σε δύο από τα πιο σημαντικά διεθνή καλλιτεχνικά δρώμενα της δεκαετίας: Την έκθεση «Grekisk Konst» και την «Μπιενάλε Καΐρου».
Τον Απρίλιο - Μάιο του 1947 ο Σοφιαλάκης παρουσίασε τη δουλειά του στην περίβλεπτη Έκθεση Ελλήνων Καλλιτεχνών (Grekisk Konst Exhibition) η οποία είχε διοργανωθεί από τη Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Καλών Τεχνών και πραγματοποιήθηκε στη Σουηδία, τη Δανία και τη Νορβηγία. Η κεφαλή σε υψηλό ανάγλυφο «Μητέρα και Παιδί» κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Όσλο (των Εκθέσεων Στοκχόλμης, Κοπεγχάγης και Όσλο) και σχολιάστηκε εκτενώς από τον τύπο, τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους, ο Σοφιαλάκης συμμετείχε στη Διεθνή Έκθεση Καΐρου (1947) με τα έργα Ο Πολεμιστής (το οποίο έργο είχε εμπνευστεί και προταθεί από τον Νίκο Καζαντζάκη), Μωρό με Σκούφια, και Τα Δίδυμα, τα οποία επίσης διακρίθηκαν και σχολιάστηκαν από τα έντυπα μέσα της εποχής. Ο Σοφιαλάκης επέστρεψε στην Ελλάδα, έχοντας ανέλθει στο πρώτο στάδιο της αναγνώρισης του και διεθνώς. Η ανοδική του πορεία είχε πλέον ξεκινήσει.
Κατά την Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση του 1948, η δραστηριότητα του γλύπτη στο εξωτερικό ήταν τόσο γνωστή, που το κοινό υποδέχθηκε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις συμμετοχές του «Μητέρα και Παιδί», «Κεφαλή Κρητικού», «Αιγινήτισσα Κόρη», και «Μωρό με Σκούφια». Τα έργα του Μητέρα και Παιδί και το Μωρό με Σκούφια ήδη σχολιάζονταν θετικά, λόγω της παρουσίασής τους σε εκθέσεις του εξωτερικού και η Αιγινήτισσα Κόρη, μια κεφαλή σε πωρόλιθο Αιγίνης, αγοράσθηκε από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Η αυξανόμενη δημοτικότητα του Σοφιαλάκη είχε ως αποτέλεσμα να του ανατεθεί, από τον Δήμο Ηρακλείου, η προτομή του μεγάλου Κρητικού ζωγράφου Δομίνικου Θεοτοκόπουλου. Η εργασία αυτή, από μάρμαρο σε υπερφυσικό μέγεθος, εγκαινιάστηκε στις 6 Ιουλίου 1949 και τοποθετήθηκε στην Πλατεία Ελευθερίας στο Ηρακλείο.
ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ
Η μεγάλη αναγνώριση του έργου του Σοφιαλάκη ήρθε κατά την Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση του Ζαππείου το 1952, στην οποία συμμετείχε με τα έργα Τα Δίδυμα, Ο Σάτυρος (Κεφαλή Θεού Πάνα), Πηνελόπη και Μητρότητα. Η προτομή σε μάρμαρο Τα Δίδυμα ήταν ήδη γνωστή από τη διάκριση του, στη Διεθνή Έκθεση Καΐρου, ενώ οι κεφαλές Σάτυρος και Πηνελόπη έτυχαν πολλών επαίνων στα έντυπα μέσα της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Η μεγάλη ευκαιρία του Σοφιαλάκη όμως, ήρθε χάρη στην αριστουργηματική του Μητρότητα. Το φυσικού μεγέθους άγαλμα σε μαύρο γρανίτη, βασισμένο στη διπλωματική του εργασία που είχε λάβει το Πρώτο Βραβείο Γλυπτικής το 1944 της Σχολής Καλών Τεχνών, τράβηξε την προσοχή του βασιλικού ζεύγους Παύλου και Φρειδερίκης, οι οποίοι, έχοντας θαυμάσει τις συμμετοχές του Σοφιαλάκη στην Πανελλήνια Έκθεση, ζήτησαν κατ' ιδίαν συνάντηση με τον καλλιτέχνη στο ατελιέ του. Η ιδιωτική αυτή παρουσίαση αποτέλεσε μεγάλο εφαλτήριο για τον Σοφιαλάκη, του οποίου η Μητρότητα αγοράσθηκε από την Τράπεζα της Ελλάδος έναντι 265 χρυσών λιρών Αγγλίας και εν συνεχεία δωρήθηκε στο Μαιευτήριο Αλεξάνδρας Αθηνών το 1952, κατ' εντολή της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Το χρηματικό ποσό αυτό ήλθε σε μια καίρια στιγμή για την εξέλιξη του καλλιτέχνη, καθώς του επέτρεψε να αγοράσει, στην μεταπολεμική περίοδο, το δικό του ατελιέ, και αποτέλεσε το πρώτο ουσιαστικό βήμα στην καλλιτεχνική του σταδιοδρομία.
Η Φρειδερίκη ανέθεσε στον Σοφιαλάκη να φιλοτεχνήσει την προτομή της, για την οποία πόζαρε στο ατελιέ του. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1954 και τοποθετήθηκε στη Σχολή Μαιών στην Αθήνα. Ο Σοφιαλάκης, μόλις στο τεσσαρακοστό έτος της ηλικίας του, είχε καθιερωθεί ως ο προτιμητέος καλλιτέχνης των Αρχών αλλά και των σημαντικών προσωπικοτήτων της χώρας. Αξιοσημείωτα παραδείγματα αποτελούν οι προσωπογραφίες των Πρωθυπουργών Ελευθερίου Βενιζέλου, Νικολάου Πλαστήρα (1950) Σοφοκλή Βενιζέλου (1964), Βασίλισσας Φρειδερίκης (1954), Πριγκίπισσας Αλεξάνδρας (1954), και του Καθηγητού Γεωργίου Παπανικολάου, πολλοί εκ των οποίων πόζαραν στο ατελιέ του.
Η ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ
Τη δεκαετία του 1960, ο Σοφιαλάκης μπαινει στην πιο παραγωγική του περίοδο, στην οποία εργάζεται με ζήλο τόσο εντός Ελλάδας όσο και στο εξωτερικό, όπου ταξιδεύει συχνά. Η σημαντική αυτή δεκαετία «ανοίγει», με τη συμμετοχή του στην Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση Ζαππείου του 1960, με τη σύνθεση Κόρη με το Σταφύλι, η οποία θεωρείται από πολλούς κριτικούς ως το αριστουργηματικό του επίτευγμα. Τη περίοδο αυτή ο Σοφιαλάκης συνθέτει το μνημειώδες έργο Μάχη της Κρήτης, μια πολυσύνθετη ανάγλυφη σύνθεση, που απεικονίζει την ομώνυμη ηρωική μάχη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και λαμβάνει ειδική πρόσκληση για να παρουσιάσει τα έργα του στις Ηνωμένες Πολιτείες, τις οποίες επισκέπτεται δυο φορές.
ΟΙ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ
Το 1967 ο Σοφιαλάκης έλαβε ειδική πρόσκληση για να συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Καλών Τεχνών Μεσογειακών Χωρών στη Νέα Υόρκη, όπου και παρουσίασε την έκθεσή του με τίτλο «Οι Θεοί της Ελλάδος», επρόκειτο για μια θεματική συλλογή 70 κομματιών από μάρμαρο σε αρχαιοελληνικό μυθολογικό μοτίβο. Το έργο του δημοσιοποιήθηκε εκτενώς, τόσο από τα έντυπα μέσα όσο και από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Μάλιστα για όσο καιρό βρισκόταν στις ΗΠΑ, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης τον συμβουλεύτηκε σε θέματα που αφορούσαν την αποκατάσταση - αναπαλαίωση αρχαιοτήτων του μουσείου. Η πρώτη επίσκεψη του Σοφιαλάκη στην Αμερική ολοκληρώθηκε με τη διάκριση ειδικού αναμνηστικού Μεταλλίου Αναγνώρισης, που του απένειμε το Πανεπιστήμιο του Λουισβίλ στο Κεντάκυ για το έργο του. Το 1970 ο Σοφιαλάκης επέστρεψε για δεύτερη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτή τη φορά για να παρουσιάσει το έργο του, στα Φεστιβάλ Καλών Τεχνών που διεξάγονταν στη Βιρτζίνια και στο Κολοράντο. Η πρώτη του έκθεση, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Atheneaum της Ένωσης Καλών Τεχνών Βόρειας Βιρτζίνιας, έτυχε μεγάλου ενδιαφέροντος από τον τύπο και το κοινό, και ο Σοφιαλάκης συνέχισε την επιτυχή του περιοδεία στο Ντένβερ του Κολοράντο, όπου και διακρίθηκε με ειδική μνεία από τον Κυβερνήτη του Κολοράντο, John Love (1970), για την προσφορά του στην Τέχνη.
Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
Μεταξύ των εκθέσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Σοφιαλάκης εργάστηκε πυρετωδώς πάνω σε μια από τις πιο σημαντικές συνθέσεις της καριέρας του, η οποία άρχισε να παίρνει μορφή το 1968, όταν ο αρχηγός της Εθνικής Αντιστάσεως Κρήτης κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Στρατηγός «Καπετάν» Μανώλης Μπαντουβάς, ανέθεσε στον Σοφιαλάκη να φιλοτεχνήσει την επική Μάχη της Κρήτης. Ο Σοφιαλάκης, αφού μελέτησε το θέμα επιμελώς, ολοκλήρωσε το έργο σε έξι μήνες και τα αποκαλυπτήρια του έγιναν στις 4 Ιουνίου 1969, στο ατελιέ του γλύπτη. Η Μάχη της Κρήτης, η μνημειώδης αυτή πολυσύνθετη ανάγλυφη σύνθεση από μάρμαρο, μήκους 18μ και ύψους 0,90μ, που απεικονίζει την ηρωική μάχη τοποθετήθηκε ως μετώπη, στο Μουσείο Εθνικής Αντιστάσεως Ηρακλείου Κρήτης που ίδρυσε ο "Καπετάν" Μπαντουβάς και έλαβε διθυραμβικές κριτικές από τον τύπο που παρακολουθούσε, πλέον, από κοντά, το έργο του διάσημου Έλληνα γλύπτη.
ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΑΥΣΤΡΙΑ
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Σοφιαλάκης είχε ταξιδέψει εκτενώς στο εξωτερικό και ακολουθώντας την παρουσίαση του έργου του στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνέχισε την επιτυχημένη του πορεία και στην Ευρώπη. Η εντυπωσιακή του έκθεση στο Μπλανκενέζερ του Αμβούργου στη Γερμανία το 1975 εγκαινίασε την Γκαλερί «Αγάπη», όπου εξέθεσε 14 έργα από μάρμαρο, στην οποία μάλιστα εντοιχίσθηκε μαρμάρινο οικόσημο το οποίο ήταν έργο του. Παράλληλα, η συμμετοχή του στην Έκθεση "Πορτραίτο Ελλήνων Καλλιτεχνών" στη Βιέννη της Αυστρίας το 1980-1981ήταν ιδιαίτερα επιτυχής.
ΕΠΙΡΡΟΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ
Ο Σοφιαλάκης συμμετείχε σε όλες τις Πανελλήνιες Καλλιτεχνικές Εκθέσεις από το 1940–1975, με πολλές τιμητικές διακρίσεις για το έργο του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και συνέχισε να έχει έντονο παραγωγικό έργο σε όλη την δεκαετία του 1980. Η δημιουργική του ορμή επεκτάθηκε σε πέντε δεκαετίες, όπου μέσα σε αυτές διαπραγματεύτηκε μια πλήρη γκάμα φιλοσοφικών και εικαστικών μοτίβων και θεμάτων.
Αν και πολλά από τα έργα του αποτελούσαν προτομές κατά παραγγελία, η αγάπη του Σοφιαλάκη για τα παιδιά, τα οποία αποτελούσαν συχνά θέμα των έργων του, διαφαίνεται στα έργα Μωρό με Σκούφια (1943), Ο Μικρός Δεσμώτης (1946), Μητέρα και Παιδί (1947), Τα Δίδυμα (1947) και Μητρότητα (1952), έργα που τον κατέστησαν αριστοτέχνη της απόδοσης της νηπιακής μορφής στο μάρμαρο. Η μεγάλη του αφοσίωση όμως ήταν προς την Ελληνική μυθολογία η οποία κατέχει την πρωταρχική θέση επί του συνολικού του έργου.
Ο Οδυσσέας, υψηλό ανάγλυφο από πεντελικό μάρμαρο δωρίθηκε, από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη Βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας (τότε Πριγκίπισσα Ελλάδος) το 1962 με την ευκαιρία του γάμου της, ενώ η χαρακτηριστική του τεχνοτροπία μικρογλυπτικής στο μάρμαρο με στοιχεία Ελληνικής μυθολογίας, προσέλκυσε συλλέκτες από όλο τον κόσμο, με πολλά έργα του σήμερα να εκτίθενται σε μουσεία και να αποτελούν μέρος ιδιωτικών συλλογών στη Στοκχόλμη, στην Κοπενχάγη, στο Όσλο, στο Κάιρο, στη Φρανκφούρτη, στη Βιέννη, στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στο Σίδνευ, στην Κορέα, και στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Σοφιαλάκης συνέθεσε δύο χαρακτηριστικούς τύπους στην τέχνη του, οι οποίοι έφεραν την επιρροή, τόσο του μεγάλου δασκάλου Μπονάνου, όσο και του καθηγητή του, στην Σχολή Καλών Τεχνών, Τόμπρου. Από τον πρώτο, έμαθε τις τεχνικές γλυπτικής που χαρακτηρίζουν τη σχολή Κανόβα, κατά την οποία είχε εκπαιδευτεί ο Μπονάνος. Από τον δεύτερο, ανακάλυψε τη μοντέρνα ώθηση στο στυλ του Μαγιόλ, κοντά στον οποίο είχε μαθητεύσει ο Τόμπρος, κατά την διάρκεια των σπουδών του στο Παρίσι. Το είδος κλασσικού ρεαλισμού που προκύπτει ήταν εντελώς μοναδικό στον Σοφιαλάκη, ο οποίος χρησιμοποίησε την κατάρτιση και τη δημιουργικότητα του για να γεφυρώσει στο έργο του, το χάσμα ανάμεσα στη λογική και το πάθος. Ο Σοφιαλάκης συνέχισε να τιμά την παράδοση της μεθόδου του Ατελιέ, κατά την οποία είχε ο ίδιος εκπαιδευτεί, λαμβάνοντας αφιλοκερδώς μαθητευόμενους σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.
ΚΕΝΤΡΟ ΝΕΟΚΛΑΣΙΚΗΣ ΓΛΥΠΤΙΚΗΣ ΝΙΚΟΣ ΣΟΦΙΑΛΑΚΗΣ
Το 2004 η οικογένεια του καλλιτέχνη ίδρυσε το Κέντρο Νεοκλασικής Γλυπτικής ΝΙΚΟΣ ΣΟΦΙΑΛΑΚΗΣ, το οποίο βρίσκεται στο ακριβές σημείο του ιστορικού ατελιέ της οδού Ταξίλου 21. Το νέο Κέντρο λειτουργεί ως ιδιωτικός, μη-κερδοσκοπικός ερευνητικός και εκθεσιακός χώρος, αφιερωμένος στη ζωή και το έργο του Νίκου Σοφιαλάκη με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Το 2010 η οικογένεια καθιέρωσε υποτροφία, με σκοπό την ενίσχυση της Πρακτικής Μαθητείας και της Αριστείας - δυο αρχών που τόσο επηρέασαν τη ζωή και το έργο του Νίκου Σοφιαλάκη - καθώς και την υποστήριξη των εκπαιδευτικών προγραμμάτων που προάγουν τις παραδοσιακές τέχνες, τις οποίες εκτιμούσε ιδιαίτερα ο καλλιτέχνης.
Αντίμπες Γαλλίας στις 26 Νοεμβρίου του 1954
«Αγαπητέ φίλε,
Μεγάλη χαρά το γράμμα σας και οι λαμπρές φωτογραφίες. Χαίρουμαι που με λόγια Κρητικά και με πείσμα Κρητικό, προχωρείτε. Ο Θεός της Κρήτης, ο χεροδύναμος, να’ ναι μαζί σας πάντα. Μακάρι να μπορέσω να δρασκελίσω το κατώφλι του ατελιέ και να κτυπήσω την κουδούνα την κριγιαρίσια.
Γεια χαρά,
Νίκος Καζαντζάκης»
ΠΗΓΗ: ΚΕΝΤΡΟ «ΝΕΟΚΛΑΣΣΙΚΗΣ ΓΛΥΠΤΙΚΗΣ «ΝΙΚΟΣ ΣΟΦΙΑΛΑΚΗΣ» - ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
