Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ αποκτά πλέον χαρακτηριστικά θεσμικού θρίλερ, καθώς οι δημόσιες καταγγελίες της πρώην αντιπροέδρου του Οργανισμού Δήμητρας Χαλικιά φέρνουν στο προσκήνιο σοβαρές αντιφάσεις στους χειρισμούς της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και της Παρασκευής Τυχεροπούλου. Το βασικό ερώτημα αφορά το γιατί η δικογραφία διαβιβάστηκε στη Βουλή πριν ολοκληρωθεί η πραγματογνωμοσύνη που είχε ζητηθεί από την ίδια την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Αν πράγματι η πραγματογνωμοσύνη μπορούσε να αποκλείσει κακουργηματικές ευθύνες πολιτικών προσώπων, τότε γιατί δεν συμπεριλήφθηκε εξαρχής στον φάκελο;

Ακόμη μεγαλύτερες αντιδράσεις προκαλεί το γεγονός ότι η κ. Τυχεροπούλου φέρεται να συνέταξε πραγματογνωμοσύνη για περίοδο κατά την οποία είχε η ίδια αρμοδιότητα εκκαθάρισης και έγκρισης πληρωμών του ΟΠΕΚΕΠΕ. Δηλαδή εμφανίζεται ταυτόχρονα να ελέγχει διαδικασίες στις οποίες συμμετείχε υπηρεσιακά. Η κ. Χαλικιά μιλά ανοιχτά για σύγκρουση ρόλων και για προσπάθεια αλλαγής αφηγήματος, ενώ αφήνει αιχμές ότι αρχικά καλλιεργήθηκε πολιτικό κλίμα περί εμπλοκής βουλευτών, για να ακολουθήσει στη συνέχεια πλήρης αναδίπλωση.

Βεβαίως, κανείς δεν υποστηρίζει ότι δεν υπήρξαν παράνομες πληρωμές ή ότι δεν ενδέχεται να υπάρχουν ευθύνες υπηρεσιακών, ιδιωτικών ή και πολιτικών παραγόντων. Το ζήτημα όμως είναι αν η υπόθεση ερευνάται με ενιαία κριτήρια, χωρίς επιλεκτικές διαρροές, αντιφατικά πορίσματα και διαδικασίες που τελικά δημιουργούν περισσότερες σκιές παρά απαντήσεις. Το αποτέλεσμα είναι μια υπόθεση που αντί να ξεκαθαρίζει, γεννά συνεχώς νέα ερωτήματα για τη θεσμική αξιοπιστία και τη διαχείριση της ίδιας της έρευνας.