Είναι κάποιες στιγμές, όπου οφείλεις να αποστασιοποιηθείς από ένα τραγικό γεγονός .. μέχρις ότου η Δικαιοσύνη το διευκρινίσει, αμερόληπτα, και δώσει απαντήσεις σε όλα, εκείνα, τα αναπάντητα ερωτήματα που το περικλείουν.
Είναι, όμως, και άλλες στιγμές, όπου οφείλεις να πάρεις την δική σου θέση για ένα τραγικό γεγονός .. πόσο μάλλον όταν βλέπεις γύρω σου να γράφονται και να αναπαράγονται τέρατα.
Ο λόγος για τον άδικο και αδόκητο θάνατο, του Γιώργου Μαζωνάκη.
Ενός λαϊκού τραγουδιστή που αγαπήθηκε από όλους, εμάς, για το ήθος, τον κρυστάλλινο χαρακτήρα και την μοναδική του προσωπικότητα. Ήταν μόλις 54 ετών και υπήρξε “θύμα” ενός κράτους που αρνείται, συστηματικά, να προστατεύσει τους πολίτες του. Να μας προστατεύσει από επιτήδειους, κερδοσκόπους, όπως, εκείνους που διατηρούσαν την κλινική “περιποίησης” και “καλλωπισμού” στο κέντρο, της Αθήνας.
Αλήθεια, πώς πήρε άδεια λειτουργίας μία τέτοια κλινική και πώς διενεργούσε θεραπείες, με αμφίβολης ποιότητας εξοπλισμό ; Και .. από τι ελέγχους περνούν τέτοιου είδους κλινικές ;
Πραγματικά, τρομάζω στο ενδεχόμενο να ήταν κάποιος άλλος, συνάνθρωπός μας, στην θέση του αδικοχαμένου Γιώργου και αναρωτιέμαι αν είχαμε μάθει ποτέ το τραγικό γεγονός ..
Δίχως ίχνος υπερβολής, πόσες τέτοιες κλινικές υπάρχουν ανά την ελληνική περιφέρεια και πώς αντιμετωπίζει την όλη κατάσταση, το ελληνικό Κράτος, μέσω του αρμόδιου υπουργείου ;
Δυστυχώς, ως κοινωνία και ως χώρα, γενικότερα, έχουμε συνηθίσει να θυσιάζουμε ανθρώπους .. νέους ανθρώπους .. και στο τέλος, να μη αλλάζουμε τίποτα από τα κακώς κείμενα που οδήγησαν σε εκάστοτε τραγικά γεγονότα.
Τί να πρωτοθυμηθούμε, άραγε .. ;
Την δολοφονία, του Παύλου Φύσσα ; Την προδιαγραφόμενη δολοφονία των 57 συνανθρώπων μας - στα Τέμπη ή τους νεκρούς μας πυροσβέστες που χάθηκαν στο πεδίο δράσης τους, το φετινό καλοκαίρι, δίχως τον κατάλληλο εξοπλισμό πυρασφάλειας ;
Τα παραδείγματα αμέτρητα και αναρίθμητα .. τα θεωρούμε, φυσιολογικά και έχουν κοινό παρανομαστή την ανυπαρξία του κρατικού μηχανισμού. Αρέσει, δε μας αρέσει .. το έχουμε συνηθίσει και το θεωρούμε, φυσιολογικό. Δεν είναι, όμως. Είναι το λιγότερο, τρομακτικό. Ειδικά, όταν επαναλαμβάνεται μπροστά στα μάτια μας, δίχως, κανένα ίχνος ντροπής.
______________________________
Καλό ταξίδι, Γιώργο Μαζωνάκη ! Κουράγιο στην οικογένειά σου και στους οικείους σου .. Ευχή, όλων μας, να αποκαλυφθεί η αλήθεια ως προς αδόκητο χαμό σου όσο “περίπλοκο” και να φαντάζει σε αυτή, τη ριμαδοχώρα. Θα σε θυμόμαστε με το χαμόγελό σου, τα τραγούδια σου θα μας συντροφεύουν για πάντα και ο αυτοσαρκασμός σου θα αποτελεί οδηγός μας !
Αναπαύσου στην μοναχικότητά σου .. έτσι, ακριβώς, όπως, επιθυμούσες. Μονάχα, εσύ. Γιατί, άλλο μοναξιά .. και άλλο μοναχικότητα. Το γνώριζες καλύτερα από όλους μας ..
Για όλους, εκείνους, που γράφουν γράφουν και ξανά γράφουν .. γεμίζοντας φυλλάδες με τον θάνατό σου, μη σεβόμενοι τον πόνο των οικείων σου .. πραγματικά, τι να πρωτοπεί κανείς ; Πραγματικά, τα λόγια έχουν στερέψει. Για άλλη, μια φορά. Για πολλοστή φορά.
