Εορτάσαμε με λαμπρότητα και τούτη τη χρονιά, την επέτειο της Αρκαδικής εθελοθυσίας. Ούτε φέτος ακούστηκε λέξη για την προδοσία.
Παιάνισε η μπάντα του Δήμου, παρέλασαν σχολεία και στρατιωτικά τμήματα, έψαλαν λειτουργία οι ιερείς και τέλεσαν επιμνημόσυνη δέηση για τους ήρωες του ολοκαυτώματος. Οι επίσημοι, παρουσία του προέδρου της Δημοκρατίας, εκφώνησαν συγκινητικές ομιλίες. Εκθείασαν τη γενναιότητα των ελεύθερων πολιορκημένων και τόνισαν την παρακαταθήκη που μας άφησε η μεγαλειώδης εθελοθυσία των προγόνων μας.
Οι ομιλητές σωστά επεσήμαναν το χρέος μας. Μας κάλεσαν να διαφυλάξουμε την ιστορική μνήμη από τη λήθη και την αδιαφορία.
Τόνισαν ότι έχουμε καθήκον να τιμούμε τους ήρωες, επειδή με τη θυσία τους φώτισαν το μονοπάτι της λευτεριάς. Αλλά καμιά καταδίκη δεν ακούστηκε για τον προδότη.
Πιστεύω, ότι όπως αποδώσαμε τιμές στους ήρωες, ήταν αναγκαίο να παραδώσουμε στη χλεύη τους... εφιάλτες που οδήγησαν στον ένδοξο θάνατο τόσες ψυχές!
Δεν πρέπει να αποσιωπούμε την αλήθεια. Το ηρωικό μοναστήρι προδόθηκε από τον ίδιο τον Επίσκοπο. Ο ποιμενάρχης που το είχε υπό την προστασία του, με επιστολή του κάλεσε τον Μουσταφά να το αφανίσει.
Ίσως να αντιτείνει κάποιος ότι ο Ιεράρχης δεν πρόδωσε. Απλά έκανε τη δουλειά που ο Σουλτάνος τον είχε ορίσει να κάνει. Να ειδοποιεί δηλαδή τους Τούρκους εγκαίρως και όπου άναβε η παραμικρή σπίθα λευτεριάς, να προκάμουν να τη σβήσουν μες το αίμα. Μαθαίνοντας ο Επίσκοπος αρχιερέας Παΐσιος, ότι συγκεντρώνουν όπλα στο μοναστήρι, έστειλε ιδιόχειρη επιστολή στον Μουσταφά, ζητώντας του να "υπάγει και να καταστρέψει τη μονή".
Ο Πασάς ανταπάντησε άμεσα στον Αρχιερέα: "Σήμερον αναχωρώ και πηγαίνω στο Αρκάδι για να κάνω εκείνο όπου εμείναμε σύμφωνοι. Αλλά απορώ, πως δεν μου εστείλατε εκείνα τα οποία μου υποσχέθητε και όταν επιστρέψω θέλω να τα έβρω"!
Ο έκπτωτος ιεράρχης, όχι μόνο πρόδωσε το λαό του, αλλά (απ' ό,τι φαίνεται στην παραπάνω επιστολή) κατέβαλλε στον Μουσταφά Πασά και τα... τριάκοντα αργύρια της άνομης συναλλαγής τους.
Όσο για τον απεσταλμένο της ελληνικής κυβέρνησης, τον συνταγματάρχη Πάνο Κορωναίο που μόλις πάτησε το πόδι του στη στεριά τον χρήσαμε γενικό αρχηγό Ρεθύμνου, κι αυτός με το δικό του τρόπο, έπραξε ανάλογα. Εγκατέλειψε το μοναστήρι την κρίσιμη ώρα, αφήνοντας στη θέση του το γενναίο ανθυπολοχαγό Δημακόπουλο, παραγγέλνοντάς του να υπερασπιστεί το μοναστήρι "μέχρι τελευταίας πνοής". Να θυσιαστεί δηλαδή αντ' αυτού.
Στις μέρες μας διαβάζουμε ότι, για να ... ποντίσει η πατρίδα ένα καλώδιο στη θάλασσά μας, κινδυνεύει να καταποντιστεί η ίδια η εθνική μας κυριαρχία.
Η ιστορία μας διδάσκει ότι πρέπει ο λαός να αγρυπνά, για να πάψουν να διαφεντεύουν την πατρίδα μας Παΐσιοι και Κορωναίοι. Όσο ο κόσμος δεν
αφυπνίζεται, όσο αρκείται σε μισές αλήθειες, ο πυρσός του ήρωα Γιαμπουδάκη, θα παραμένει δυστυχώς αναμμένος.
