ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
MENOY
ΣΥΠΑ Banner
ΑΠΟΨΕΙΣ

Είναι το παιδί μου ζωηρό ή εχει ΔΕΠΥ;

0

Κάθε παιδί έχει τον δικό του χαρακτήρα, τον δικό του ρυθμό και τον δικό του τρόπο να μαθαίνει. Υπάρχουν, όμως, παιδιά που δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν, ξεχνούν οδηγίες, αφήνουν στη μέση τις εργασίες τους ή μοιάζουν να έχουν διαρκώς ανάγκη από κίνηση. Είναι απλώς ζωηρά και αφηρημένα ή μήπως οι συμπεριφορές τους συνδέονται με τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ);

Ας γνωρίσουμε δύο χαρακτηριστικές εικόνες παιδιών.

Ο Διασπασούλης – ΔΕΠΥ με κυρίαρχη την απροσεξία.

Ο Διασπασούλης κάθεται ήσυχα στο θρανίο του, αλλά το μυαλό του ταξιδεύει. Κοιτάζει έξω από το παράθυρο, χάνει τη σειρά των ασκήσεων, ξεχνά τι ζήτησε η δασκάλα και χρειάζεται συνεχείς υπενθυμίσεις. Διαβάζει μια εκφώνηση χωρίς να συγκρατεί τα ζητούμενα, δυσκολεύεται να οργανώσει τις πληροφορίες και συχνά παραλείπει βήματα. Ξεχνά βιβλία, τετράδια και εργασίες, ενώ απογοητεύεται όταν βλέπει τους συμμαθητές του να έχουν ήδη τελειώσει. Η δυσκολία του δεν είναι ότι δεν θέλει να προσπαθήσει, αλλά ότι δυσκολεύεται να διατηρήσει και να οργανώσει την προσοχή του.

Ο Ανησυχούλης – ΔΕΠΥ με υπερκινητικότητα και παρορμητικότητα.

Ο Ανησυχούλης μοιάζει να έχει έναν κινητήρα που δεν σταματά! Σηκώνεται, στριφογυρίζει, μιλάει, διακόπτει και δυσκολεύεται να περιμένει τη σειρά του. Μια δραστηριότητα δέκα λεπτών μπορεί να του φαίνεται ατελείωτη. Αγαπά την κίνηση, τα παιχνίδια και την εναλλαγή δραστηριοτήτων, ενώ δυσκολεύεται να ακολουθήσει αυστηρούς κανόνες. Θέλει συχνά να αλλάξει το παιχνίδι σύμφωνα με τις επιθυμίες του και στενοχωριέται έντονα όταν χάνει. Αντιδρά χωρίς να σκέφτεται, ξεχνά τι είπε ή τι έκανε και δυσκολεύεται να αναλάβει την ευθύνη των πράξεών του. Πίσω από αυτή την ένταση μπορεί να κρύβεται μια εύθραυστη αυτοπεποίθηση και ένα παιδί που έχει μεγάλη ανάγκη να αισθάνεται ικανό και αποδεκτό.

Η ΔΕΠΥ δεν είναι τεμπελιά, αδιαφορία ή αποτέλεσμα κακής ανατροφής. Συνδέεται με δυσκολίες στις εκτελεστικές λειτουργίες, όπως η διατήρηση της προσοχής, η μνήμη εργασίας, ο προγραμματισμός, η αναστολή της παρόρμησης και η αυτορρύθμιση. Μπορεί να συνοδεύεται από συναισθηματική ευαισθησία, άγχος, χαμηλή ανοχή στη ματαίωση, δυσκολίες στις φιλίες και χαμηλή αυτοπεποίθηση. Το παιδί συχνά γνωρίζει τους κανόνες, αλλά δυσκολεύεται να τους εφαρμόσει με συνέπεια. Γι’ αυτό, η οριοθέτηση στο σπίτι χρειάζεται να βασίζεται σε σαφείς κανόνες και σταθερά όρια, τα οποία εφαρμόζονται με συνέπεια στην καθημερινότητα.

Η υποστήριξη στο σπίτι και στο σχολείο δεν χρειάζεται να μετατραπεί σε μια διαρκή διαδικασία παρατηρήσεων και τιμωριών. Χρειάζεται οργάνωση, ενθάρρυνση και συστηματική εκμάθηση δεξιοτήτων.

1. Οπτικό πρόγραμμα: Δημιουργούμε ένα ημερήσιο πρόγραμμα με εικόνες ή λέξεις για τη μελέτη, το παιχνίδι, το φαγητό και την ξεκούραση. Προειδοποιούμε εγκαίρως για τυχόν αλλαγές.

2. Μικρά βήματα στη μελέτη: Χωρίζουμε τις εργασίες σε ενότητες διάρκειας 10-15 λεπτών, με μικρά διαλείμματα κίνησης και μία οδηγία κάθε φορά.

3. Οργάνωση της προσοχής: Περιορίζουμε τους περισπασμούς, χρησιμοποιούμε χρονόμετρο και ζητάμε από το παιδί να επαναλάβει τι ακριβώς πρέπει να κάνει. Επιδιώκουμε την οπτική επαφή, όταν δίνουμε οδηγίες, ώστε να διευκολύνουμε την επικοινωνία και να βεβαιωθούμε ότι μας παρακολουθεί.

4. Αυτοέλεγχος: Διδάσκουμε τη στρατηγική «Σταματώ – Σκέφτομαι – Αποφασίζω – Δρω», ώστε το παιδί να μάθει να ελέγχει τις παρορμητικές αντιδράσεις του.

5. Ομαδικό παιχνίδι: Συμφωνούμε σε λίγους και σαφείς κανόνες. Εξασκούμε την αναμονή, τη συνεργασία και την αποδοχή της ήττας, επιβραβεύοντας την τήρηση των κανόνων και όχι μόνο τη νίκη.

6. Διαχείριση θυμού και ματαίωσης: Βοηθάμε το παιδί να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του και να κατανοεί ότι η ήττα δεν μειώνει την προσωπική του αξία.

7. Διαχείριση της ανακρίβειας και του ψέματος: Αποφεύγουμε τις προσβλητικές κατηγορίες. Εξετάζουμε ήρεμα τα γεγονότα, δίνουμε χρόνο στο παιδί να ανακαλέσει όσα συνέβησαν και το ενθαρρύνουμε να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του.

8. Κίνηση και άθληση: Ενθαρρύνουμε αθλητικές δραστηριότητες με σαφή όρια, κανόνες και συνεργασία. Η ομαδική άσκηση προσφέρει ευκαιρίες εξάσκησης της αυτορρύθμισης και της τήρησης των κανόνων.

9. Προετοιμασία για διαγωνίσματα: Μαθαίνουμε στο παιδί να αριθμεί τα ζητούμενα, να διαβάζει προσεκτικά τις εκφωνήσεις και να ελέγχει αν απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις, χωρίς να παραλείψει πράξεις ή βήματα.

10. Αυτοδιόρθωση: Καλλιεργούμε τη συνήθεια να ελέγχει τις απαντήσεις του. «Δεν είναι κακό να κάνεις λάθη. Λυπηρό είναι να μην ελέγχεις αν τα έκανες!». Επιβραβεύουμε την προσπάθειά του να εντοπίζει και να διορθώνει μόνο του τα λάθη.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η διάγνωση της ΔΕΠΥ απαιτεί ολοκληρωμένη αξιολόγηση από εξειδικευμένους επαγγελματίες, όπως  ο παιδοψυχιάτρος. Η υποστήριξη μπορεί, ανάλογα με τις ανάγκες κάθε παιδιού, να περιλαμβάνει ψυχοθεραπευτική παρέμβαση, εργοθεραπεία, ειδική εκπαιδευτική υποστήριξη και συμβουλευτική γονέων.

Το παιδί με ΔΕΠΥ δεν χρειάζεται να ακούει διαρκώς «πρόσεχε», «μην κουνιέσαι», «πάλι ξέχασες» ή «γιατί δεν τελειώνεις;». Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε τις δυσκολίες του και να το βοηθήσουμε να αναπτύξει τις δεξιότητες που ακόμη δεν έχει αποκτήσει. Στόχος μας δεν είναι να μεγαλώσουμε ένα παιδί που δεν κάνει λάθη, αλλά ένα παιδί που μαθαίνει να τα αναγνωρίζει, να τα διορθώνει και να πιστεύει στις ικανότητές του.

0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΑΠΟΨΕΙΣ

Είναι το παιδί μου ζωηρό ή εχει ΔΕΠΥ;

0
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ