Οι αριθμοί είναι απαραίτητοι. Οι οικονομικοί δείκτες, οι ισολογισμοί, οι προϋπολογισμοί, οι στατιστικές και τα μοντέλα είναι εργαλεία αναγκαία για τη διακυβέρνηση μιας σύγχρονης χώρας. Αλλά είναι μόνο εργαλεία.

Το μεγάλο πρόβλημα αρχίζει όταν τα εργαλεία γίνονται σκοπός.

Όταν η πολιτική περιορίζεται στο ΑΕΠ, στο έλλειμμα, στην ανάπτυξη, στις αγορές και στους δείκτες, ξεχνά ότι πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος, μια οικογένεια, μια κοινωνία, ένας πολιτισμός και κυρίως ένα μέλλον.

Μια χώρα δεν είναι λογιστικό φύλλο.

Η πολιτική οφείλει να απαντά σε ερωτήματα που κανένα οικονομικό μοντέλο δεν μπορεί από μόνο του να απαντήσει. Τι κοινωνία θέλουμε; Τι παιδεία θέλουμε; Ποιον άνθρωπο θέλουμε να διαμορφώσουμε; Ποια θέση θέλουμε να έχει η Ελλάδα στον κόσμο; Τι πολιτισμό θέλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας;

Εδώ βρίσκεται η ανάγκη για την επιστροφή της πνευματικής διάστασης στην πολιτική.

Δεν εννοώ ότι πρέπει να κυβερνήσουν οι πανεπιστημιακοί, οι συγγραφείς ή οι διανοούμενοι απλώς και μόνο επειδή είναι διανοούμενοι. Η γνώση από μόνη της δεν δημιουργεί πολιτική ικανότητα.

Εννοώ κάτι βαθύτερο. Κυρίως, ότι τα κοινά πρέπει να περάσουν στα χέρια ανθρώπων με παιδεία, ιστορική συνείδηση, ήθος, κοινωνική ευθύνη και πνευματική αφύπνιση.

Ανθρώπων που γνωρίζουν ότι η πολιτική δεν είναι επαγγελματική ανέλιξη, ούτε μηχανισμός προσωπικής προβολής, ούτε τρόπος οικονομικής εξασφάλισης.

Είναι ευθύνη.

Και εδώ πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα αυστηροί με μια πολιτική αντίληψη που αντιμετωπίζει τον πολίτη ως «ανθρώπινο δυναμικό», την παιδεία ως «επένδυση», τον πολιτισμό ως «προϊόν» και την κοινωνία ως σύνολο μεγεθών προς διαχείριση.

Δεν χρειαζόμαστε ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο να διαχειρίζονται αριθμούς.

Χρειαζόμαστε ανθρώπους που γνωρίζουν τι σημαίνουν οι αριθμοί για τη ζωή των ανθρώπων.

Δεν χρειαζόμαστε πολιτικούς που απλώς ξέρουν να ισορροπούν έναν προϋπολογισμό.

Χρειαζόμαστε πολιτικούς που μπορούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ανάπτυξη και στην κοινωνική δικαιοσύνη, ανάμεσα στην παγκοσμιοποίηση και στην εθνική αυτοσυνειδησία, ανάμεσα στην τεχνολογική πρόοδο και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η Ελλάδα χρειάζεται μια νέα γενιά ανθρώπων που θα μπουν στα κοινά όχι για να γεμίσουν τις τσέπες τους, αλλά για να υπηρετήσουν έναν σκοπό μεγαλύτερο από τον εαυτό τους.

Η πολιτική χρειάζεται ξανά ήθος. Χρειάζεται παιδεία. Χρειάζεται όραμα.

Και αν δεν υπάρξει αυτή η αλλαγή, θα συνεχίσουμε να έχουμε άριστους διαχειριστές μιας χώρας που σταδιακά θα ξεχνά για ποιον λόγο υπάρχει.

Η πολιτική πρέπει να ξαναγίνει υπόθεση πολιτών με συνείδηση.

Και η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως ανθρώπους που, πέρα από το να ξέρουν πόσο κοστίζει κάτι, θα έχουν το πνευματικό ανάστημα να ρωτήσουν: Αξίζει; Και για ποιον;