«Προχώρα στο Λ» ειδοποιούν φίλοι καθώς αναρωτιόμουν στο προηγούμενο εάν τελειώνει και το κή απομένουν ρέστα.
Άιντε το λοιπόν, Λ και... βλέπουμε, του Λ ονόματα λάβαρα και λάβρα, όχι λαβυρινθώδη μάλλον και όχι λαβωμένα εξάπαντος, 11ο γράμμα στο αλφάβητο, ο αριθμός 30, από τα πλέον σημαντικά, στο ΕΛΛΑΣ δύο φορές, λα ο κωδικός, η πέτρα, η βάση, η στερεότης. Τα εξ’ αυτού ονόματα, λωλά (γιατί όχι;) στο λυκαυγές και το λυκόφως, λυσσώδη ( με την έννοια της σφοδρότητας εδώ), λυτρωτικά ή λυρικά, της λύρας μερικά, του λαζουρίτη (σαν ζαφείρι) αρκετά, λαίλαπας, πότε λακωνικά, πότε λάλα σφόδρα. Λαξευμένα από γεννησιμιού ντονε.
Καλώς τα κι’ ας αργήσανε, οι Λαβδακίδες πρώτοι, βασιλείς των Θηβών, του Λάβδακου, γιος του ιδρυτή Κάδμου, πατέρας του άμοιρου Λάιου, παππούς του Οιδίποδα, έξι γενεές; Βασιλείς, έστω με τα μύρια όσα τραγικά. Και «τέκνα» του Οιδίποδα. Οι Λαβυάδες, κάτι σαν οργάνωση, φατρία, διάφοροι σκοποί περί Δελφών, των αρχαιοτάτων Δελφών μάλιστα. Ανθούσαν τα σχετικά όταν, με σωματεία π.χ στους Δελφούς, δεν μπορούσαν να εισέλθουν στον πυρήνα, τότε περιτριγύριζαν τρόπο τινα στα πέριξ. Και ό,τι «προκύψει»...
Οι Λαγίδες, όμως, ήταν δυναστεία Ελληνιστική, στην Αίγυπτο, από τον Πτολεμαίο Α’ , περί το 300 π.Χρ, Αλεξάνδρου εποχή. Γιος του Λάγου, άρα Λαγίδες. Ενώ η Λάδη, μια νησίδα στη Μίλητο της Μ.Ασίας, γνώρισε τρεις ναυμαχίες. Δράκος ο Λάδων, φύλακας στο δένδρο της ζωής των μήλων των Εσπερίδων.
Και στην Αμέρικα τέρατα, ω αδέλφια. Παγκοσμίως. Αγαθά και εχθρικά, απερίγραπτα κάποτε, με περιγραφή κάποια, κάπου, ακατανόητα αλλά πρωταγωνιστούν, επιτελούν ρόλους, κοντά σε μεγάλα ιστορικά γεγονότα, παρακεί, παραμέσα, παράμεσα, παραπέρα, παρακάτω, παραέξω. Γνωστό όνομα ο Λαέρτης, πατέρας του Οδυσσέα, βασιλιάς της Ιθάκης, τον φωνάζει ο Όμηρος πολλάκις, φευ δεν έχει κι’ αυτός στοιχεία. Πώς φυτρώσανε εν’ Ιθάκη; Μια κουτσουλιά γης;
Η Λαΐς περίφημη εταίρα, πανέμορφη, Κορινθία (ή Κορίνθια;) κάθε τομέας ιστορίας έχει τον τόπο του και κάθε τόπος την ιστορία του. Πλούτο, τέχνη, κραιπάλη η Κόρινθος (και μπόλικη φιλοσοφία!). Του Ομήρου και οι Λαιστρυγόνες, γίγαντες , τέρατα δηλαδή ανθρωποφάγοι («Λαιστρυγόνες δ' ἦσαν ἀνδροφάγοι...»), πέρασε ο Οδυσσέας τρεχάτος, άγνωστος ο τόπος τους. Ανεξακρίβωτος.
Και ιδού ο Λακεδαίμων, βασιλιάς, γιός Δία – Ταϋγέτης (όρος Ταΰγετος), σύζυγος της Σπάρτης, στον Ευρώτα, Λακωνία, Λακεδαίμονες, το Λα και το δαίμων στο όνομα, υπέροχα ονόματα αντί Κωστής, Τόνης, Τόλης, κλπ κλπ. Οι ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΙ ή και Σπαρτιάτες. Με το όνομα πατρός ή μητρός τους ή της γιαγιάς στα όρη. Η παγκόσμια ιστορία γονυπετεί.
Πάμε στη Λακέρεια, πόλη στη Μαγνησία, γεννήθηκε ο Ασκληπιός, -έρεια, αυτή της Λα, η πόλη της πέτρας. Και Λακιάδες, ένας των Δήμων Αττικής, ενώ ο Λακύδης ήταν από την Κυρήνη, φιλόσοφος 3ος αι.π.Χρ. Στρατηγός Αθηναίος ο Λάμαχος. Κι’ άλλο τέρας. Η Λάμια. Φόβιζε τα παιδιά. Συνώνυμη και περιώνυμη μια εταίρα του 4ου αι. στην Αθήνα. Τέρατα και εταίρες, δυναστείες, φιλόσοφοι, στρατηγοί. Μια αρχηγός των Αμαζόνων ονομάζονταν Λαμπετώ. Αυτή που λάμπει. Επίσης Δήμος της Αττικής όπως οι Λακιάδες, οι Λαμπτρές. 4 σύμφωνα στη σειρά, 6 σύμφωνα η λέξη, το Λα, δύο φωνήεντα, α – ε. Όποιος το βρει, τηλεφωνεί στον Όμηρο. Γιος του Ετεοκλή, των Θηβών βασιλιάς, ο Λαοδάμας, εγγονός του Οιδίποδα, στους Λαβδακίδες άρα, έκτος. Λαοδάμας, Λάιος, Λαβδακίδης. Η ιστορία ομιλεί με λέξεις και γράμματα, όποτε, όταν, όπου, όσο, όπως επιθυμεί.
Άσχετη ωστόσο η Λαοδάμεια. Μητέρα του Σαρπηδόνα από τον Δία, όχι τον Κρητικό, αδελφό του Μίνωα. Κόρη του Βελλεροφόντη του τραγικού. Ο Δίας δηλαδή σκότωσε τον πατέρα της ενώ υπήρχε λύση, τι Δίας ήταν αν δεν εύρισκε λύσεις αντί να κεραυνοβολεί; Λαοδίκεια, σειρά Ελληνικών πόλεων στη Μ. Ασία. Πού τέτοια ονόματα σήμερα; Του λαού δίκαιων δίκη και το λα μέσα στο λαό.
Και ο Λαοκόων πήγαινε γυρεύοντας σαν τον ένδοξο Βελλερό, όταν κοντράρεις θεούς... Τρώας μεν, Έλλην δε καθότι ιερέας του Ποσειδώνα, προειδοποιεί να μην παραλάβουν οι Τρώες τον Δούρειο Ίππο και φίδι θαλάσσιο που τον έφαγε μαζί με τα παιδιά του. Κατά τον Όμηρο δηλαδή. Και ο Λαομέδων της Τροίας, βασιλιάς πριν τον Πρίαμο των Τρωικών επών. Πόλη στην Κύπρο η Λάπηθος, λαός της Θεσσαλίας οι Λαπίθες, διώξανε τους Κένταυρους από το Πήλιο, οι μάγκες. Γιατί άραγε; Ξέρει κανείς σας ω αναγνώστες;
Της Κρήτης η Λάππα, Μινωική, πολλά και τρισένδοξα περί το Ρέθυμνο, πόλεις, λιμάνια, Σύβριτος, Λάππα, Ίδη, Λάμων (ο Πλακιάς), Απολλωνία, Ζώμινθος, δήμος Λαππαίων μέχρι πρότινος, ωραία χωριά, τόποι και άνθρωποι. Το Λα κι’ εδώ. Στη Λυκαονία της Μικρασιατικής Ελληνικής γης και η πόλη Λάρανδα. Και η Λάρισα από καταβολής, της θελξικάρδιας αρχαιότητας στη Θεσσαλία. Και στην Ασία του Αλέξανδρου το όνομα. Στο Άργος η Ακρόπολη, Λάρισος ποταμός στην Πελοπόννησο. Η Λάρνακα στην Κύπρο, λάρναξ το αρχαίο πέτρινο κουτί, λειψανοθήκη συνήθως, η Λάρυμνα στη Λοκρίδα, η Λάσα είναι στο Θιβέτ βοήθειά μας, το Λας Βέγκας μακριά από μάς κι’ αλάργο, το Λος Άντζελες ανθυγιεινό, ανθυπομειδιά, το Λασίθι δεν έχει όνομα Ελληνικό.
Λαλητά και λαλούμενα λαλούν και στο Λ, λαμπαδηφόρα και λαμπερά, λυγερά και λουλουδάτα ονόματα, λογής λογής και λογιών λογιών, κάθε λογής κατά Καβάφη, λογάδην (κατ’ επιλογή) λογάρια (θησαυροί) κατά Πρεβελάκη.
Πάμε παρακάτω, μήπως του Λ ονόματα λογοπαικτούν (αστειολογούν) με λαθρόβιες λοβιτούρες. Λαμπηδόνες θε’ να ‘ναι κι’ αυτά.
