Μετά τρεις συνέχειες – εξορύξεις στο έμπεδο, εκτονωτικό, εκστατικό εγχειρίδιο του Ε, εφεξής επανακάμπτουμε στο Κ, κάμποσο κατεβατό στις καλένδες, με καταυγασμό καθαγνισμένο το καημένο, κατευθείαν καλαίσθητο και καλλίσωμο, καλλικέλαδο και καρυκευμένο, καυχησιάρικο ως τις κώχες, κυματοειδές και κρυστάλλινο, κουτσαβάκικο (το αρχαίον κότταβος) και κουδουνάτο, κομψοεπές και κομπορρήμον κάπου, κάπως, κάποτε. Κελαρυστά νερά τα ονόματά του.
Στην Κλεοπάτρα σταθήκαμε θαρρώ – αν κιόλας δεν λαθεύω -, δεν βαριέσαι, μικρό το κακό, άντε να πούμε κάποια δυό φορές, το κλέος του πατρός, Πτολεμαία, τυχόν εκ μητρός Αιγυπτίας γι’ αυτό και κάπως μελαμψή και κοντή, στην ιστορία ωστόσο έμεινε η μύτη της, το θάρρος και χαρίσματα πνευματικά και σωματικά. Η Ζ’, ετούτη η πασίγνωστη, ολίγον προ Χριστού, τελευταία στο ελληνιστικό βασίλειο που εγκατέστησε ο Αλέξανδρος, αναστάτωσε τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, μέχρι ο Ιούλιος Καίσαρας ξετρελάθηκε, η γυνή αυτοκτόνησε για να μη συλληφθεί. Κανένα κοσμοϊστορικά κατάφωτο καίτοι κατάπληκτος, καταπόρφυρος, κακοδαίμων, καπριτσόζος, κλασαυχενισμένος βίος. Αυτή η μύτη της!..
Πηγή στην Ακρόπολη η Κλεψύδρα, από τις πάρα πολλές εκεί περιέργως, πολιτικός και δημαγωγός Αθηνών ο Κλέων, 5ος αι, πόλη της Αργολίδας οι Κλεωνές. Μετά Χριστόν ο λαμπρός θεολόγος – συγγραφέας Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, εκείνοι οι άνθρωποι διάβαζαν τα χειρόγραφα και έγραφαν με πένες, φτερά, ίσως μια λέξη το λεπτό!!!! Ο Κλύμενος βασιλιάς του Ορχομενού, ίδρυσε τους Ολυμπιακούς αγώνες. Με όνομα ίδιο αναφέρεται ένας Αργοναύτης.
Κλυταιμνήστρα, κόρη του φοβερού Τυνδάρεω και της Λήδας, της Ελένης αδελφή, σύζυγος – δολοφόνος του Αγαμέμνονα, όνειδος το γύναιον. Από τις τρεις Μοίρες η Κλωθώ, κλώθει, ορίζει τη ζωή των ανθρώπων. Πόλη στη Λοκρίδα οι Κνημίδες. Στην Ελληνική Καρία, Δωρική η Κνίδος, η ουρανομήκης Κνωσός της Κρήτης, κέντρο του Μινωικού πολιτισμού και του Μίνωα, επίνειον το Ηράκλειο, και με δύο σ από το Κνώσσω, καταλεξής μισοκλείνω μυσταγωγικά τα μάτια. Ακατανόητο ίσως όνομα για έδρα αυτοκρατορίας σε τρεις Ηπείρους. Εξαίρεση – στάση και σε στάση προσοχής στον Κολοκοτρώνη Θεόδωρο, α, ρε γέρο του Μωριά πόσα πέρασες, πόσα σου κάνανε και πόσα κατόρθωσες!
Τον Κόδρο ξεχάσαμε της Αθήνας βασιλιά, θυσιάστηκε για τον λαό του, όχι σαν τους μετέπειτα που θυσίαζαν τον λαό για τον εαυτό τους. Κοίλη, δήμος Αττικός, το Κολοσσαίο στη Ρώμη ήταν μ.Χρ. Ανθρώπους στα θηρία και μονομάχους επί μια βδομάδα, σκλάβους, μάλλον διεξάγονταν και ιππικοί αγώνες. Πόλη στη Φρυγία οι Κολοσσές, ιδρυτής ο Κολοσσαεύς. Ως σήμερα εννοούμε το αποκορύφωμα, ο Κολοφώνας στη Μικρά Ασία όπου θάλασσα και εύφορη γη αλλά ζεστό, υγρό, πνιγερό κλίμα, σ’ όλο το μήκος και βάθος σου κόβεται η αναπνοή, ουδεμία σχέση με της Ελλάδας παρότι περνάς κολυμπώντας. Η Ελληνική κατά 90% Μικρά Ασία από χρόνους προϊστορικούς.
Και μέχρι την Κολχίδα Ελλάδα, διατυμπανίζει και το όνομά της στον Εύξεινο, Ασία, στον Καύκασο. Το χρυσόμαλλο δέρας του Φρίξου εκεί, το άρπαξαν οι Αργοναύτες του Ιάσονα. Εκεί, στην Ταυρίδα (εν Ταύροις) βρέθηκε ως ιέρεια η Ιφιγένεια αφού δεν θυσιάστηκε στην Αυλίδα. Η Κολχίδα είναι η Γιάλτα όπου 4 – 11/2/1945 η συμφωνία Στάλιν – Ρούζβελτ – Τσώρτσιλ που μοίρασαν την Ευρώπη. Η σύσκεψη στο κτήμα ιδιοκτησίας του Λάμπρου Κατσώνη. Στη Μ. Ασία (Αιολίδα) και οι Κολωνές. Στην Αττική (τρεις δήμοι μαζί) ο Κολωνός ως σήμερα (κάτω από την πλατεία Αττικής). Ο Κολώτης ήταν γλύπτης, μαθητής του Φειδία. Να μνημονεύσουμε εκτός προγράμματος τους Κομνηνούς του Βυζαντίου, τον Ιωάννη Κονδυλάκη, μην προσπεράσουμε τον Αδαμάντιο Κοραή, Σμυρνιός – Χιώτης, ο δάσκαλος του γένους.
Κόνων, Αθηναίος ναύαρχος. Ο Κόραξ, Συρακούσιος ρήτορας και πολιτικός, δεν έκραζε, θεμελίωσε την έντεχνη ρητορεία. Η Ελληνική και τρισένδοξη Σικελία με τις Συρακούσες της. Και από κει στην Κόρινθο, κατεργασμένο μπριλάντι όλης της Αρχαίας Ελλάδας, πλούτος, αποικίες, δόξα, ναυτικό, προσωπικότητες. Ποιήτρια στη Βοιωτία η Κόριννα, λυρική, 5ος αι, νίκησε τον Πίνδαρο η αθεόφοβη σε ποιητικούς αγώνες. Ποιητικοί αγώνες το 500 προ Χριστού με ποιήτριες και ποιητές πουθενά, από τον Βόρειο ως το Νότιο Πόλο; Κάπου; Και τον Βιτσέντζο Κορνάρο του Ερωτόκριτου μην ξεχάσουμε, «Βιτσέντζος είν’ο ποιητής και στη γενιά Κορνάρος» γιατί άξιοι της τύχης μας αν ξεγλιστρήσει ο Ρωτόκριτος, η Αρετούσα, ο Χαρίδημος, ο Πολύδωρος (και στην Ιλιάδα) στους χρόνους μας.
Κινούν και πάσι στην νυχτιά
κ’ οι δέκα αρματωμένοι,
καθένας τον τραγουδιστή
ήστεκε κι’ ανιμένει.
Στην ώρα τα μεσάνυχτα οπού σανε χωσμένοι
θωρούνε μ’ ένα σύντροφο
αξάφνου και προβαίνει.
Καλοφαινότανε του Κ, καθάπερ καθολικά καλαθιάζει από την Αίγυπτο ως την Μ. Ασία Βασιλείς και Βασίλισσες, πόλεις και Μοίρες, γλύπτες και ποιητάδες, Κομνηνούς και Κολοκοτρώνηδες, Κνωσούς και Κορνάρους. Κουραμάνα, κουραμπιές, κουλούρι, καπαμάς, καρύδια, κοντοσούβλι, κοκορέτσι, κεφτεδάκια, κολοκύθια με τη ρίγανη από φαγητά πολλών γλωσσών. Και κόκορας κρασάτος.
Να΄χαμε ένανε...
