Με του Κ κεραυνοβολήματα ή κεκαλυμμένα ή κεκλιμένα, σαν κράχτες κελεύουμε για κεντητά και κεχαριτωμένα ονόματα. Διόλου κίβδηλα ή κλαυθμυρίζοντα, κνώδαλα ονόματα, κοκορευόμενα και κολακευτικά, κομματάκι κομπλεξικά, κυφωτικά (από κύφωση), κωμικά ή κυρτωμένα. Του Κ κορφολογήματα, κοσμητικά κι’ όχι κουραφέξαλα, κοφτερά, καυστικά και κραυγαλέα, κρινένια, όχι κροταλίσματα.
Η Κίρκη του Ήλιου και της Πέρσης στο νησί Αιαία, στο δρόμο του Οδυσσέα. Και στις μάγισσες αντιστάθηκε αργά ή γρήγορα. Στην Ιωνία οι Κλαζομενές. Στωικός φιλόσοφος ο Κλεάνθης, Σπαρτιάτης στρατηγός ο Κλέαρχος, 5ος αι. Μέγας νομοθέτης και πολιτικός ο Αθηναίος Κλεισθένης. Αγγειογράφος Αθηναίος ο Κλειτίας. Στρατηγός και ναύαρχος του Αλέξανδρου ο Κλείτος. Και Αξιωματικός του συνώνυμος, τον δολοφόνησε σε οινοποσία και παρουσία δεκάδων μαρτύρων ο ίδιος ο Αλέξανδρος όταν τον προσέβαλε βαριά, κουβέντα τη κουβέντα. Ύστερα κλείστηκε δέκα μέρες στη σκηνή του. Αλλά ήταν αργά... Μιά μαύρη κηλίδα! Τον Κλείτο Μέλα, ανεξήγητα θα ‘ταν μαυριδερός. Μαύρη κηλίδα ο Μέλας. Το 329 αυτά, στη Σαμαρκάνδη στο Ουζμπεκιστάν που έκτοτε εξελληνίστηκε σε μέγιστο βαθμό. 1665 χρόνια μετά η πατρίδα του Τάταρου κατακτητή Ταμερλάνου, κόμβος στο «δρόμο του μεταξιού». Όχι μόνο γνώριζαν τους κόμβους το 329 και πώς θα πάνε, αλλά πήγαν κιόλας και κατέκτησαν, αήτητοι διαρκώς, ούτε μια απλή υποχώρηση, ανέδειξαν και εξελλήνισαν τους κόμβους. Ούτε σαν εκδρομή μπορούσε στρατός χιλιάδων με ιππικό και μηχανικό να πάει από τη Μακεδονία στη Σαμαρκάνδη, καν σε δεκαετίες. Πήγαν πολεμώντας διαρκώς – κι’ όχι απ’ ευθείας βέβαια! -, σε μια τριετία!!! Α, ρε Κλείτο Μέλα...
Κλειώ, η μούσα της ιστορίας. Κλεόβουλος ο Ρόδιος, στους 7 σοφούς, τύραννος στη Λίνδο. Κλεόμβροτος 4ος αι, βασιλεύς της Σπάρτης όπως και ο Κλεομένης μετέπειτα. Ο Λάμπρος Κορομηλάς εκτός αρχαιότητας, ιδιοκτήτης της εφημερίδας «ΕΜΠΡΟΣ» και πρόεδρος του Ελληνικού Κομιτάτου στον Μακεδονικό Αγώνα 1903 – 1908. Δαίμονες – ιερείς της Κυβέλης οι Κορύβοντες. Η Κορυτσά της Β. Ηπείρου, η Κορώνεια στη Βοιωτία, η Κορώνη στη Μεσσηνία. Μητέρα του Ασκληπιού μέσω Απόλλωνα, η Κορωνίς.
Ο Μέγας Κοσμάς ο Αιτωλός. Το Κοτύαιον στη Μ. Ασία είναι η Κιουτάχεια. Πόλη εκεί από τις αμέτρητες και η Κοτύωρα, ερημώθηκε από τον Ελληνικό πληθυσμό της όταν το 1453 αλώθηκε η Πόλις. Φύλακες του Δία στην Κρήτη, ιερείς και πολεμιστές – φρουροί οι Κουρήτες. Στην Κύπρο, το Κούριον. Της Αττικής βασιλιάς ο Κραναός. Στην Κόρινθο το Κράνειον. Στρατηγός του Αλέξανδρου ο περίφημος Κρατερός. Κωμωδιογράφος Αθηναίος ο Κράτης, ομοίως ο Κρατίνος. Βασίλισσα Σπαρτιάτισσα η Κρατησίκλεια, 3ος αι. Αθηναίος ιστορικός ο Κράτιππος, φιλόσοφος ο Κρατύλος.
Κεραυνοβολήματα όπως προείπαμε. Ο Κρέων των Θηβών στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, αδελφός της Ιοκάστης, πήρε τον θρόνο μετά την τραγωδία. Ο Κρης της Κρήτης ήταν φυσικά γιος του Δία και Ιδαίας νύμφης ενώ η Κρήτη, Εσπερίδα. Κρης στην Αθήνα, 5ος αι. και ο χαλκουργός Κρησίλαος. Μητέρα του Ομήρου, νύμφη, πατήρ ο ποτάμιος θεός Μέλητας, η Κρηθιής. Μυτιληνιός επιγραμματοποιός ο Κριναγόρας. Πόλη στη Φωκίδα η Κρίσα. Από τους τριάκοντα τυράννους, Αθηναίος, πολιτικός, ρήτορας, σοφιστής, ποιητής, ο Κριτίας. Χαλκοπλάστης ο Κριτίος. Στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας 2ου αι. και σύγχρονός του περιπατητικός φιλόσοφος ο Κριτόλαος. Ο Κρίτων στην ιστορία, το όνομά του σε βιβλίο του Πλάτωνα. Ο Κροίσος στη Λυδία, απαθανατίστηκε («μηδένα προ του τέλους») από το περιστατικό με τον Σόλωνα. Στη Λακωνία οι Κροκεές, λατομεία εκεί. Ο θεός Κρόνος αναφέρθηκε καταρρακτωδώς. Γιος Ουρανού – Γαίας, πατήρ Διός. Διάσημος και ο Κρότωνας, Αχαϊκή αποικία στην Κάτω Ιταλία. Βασιλιάς Άργους ο Κρότωπος. Κόρη του Ερεχθέα, βασιλιάς – τέρας στην Αττική, η Κρέουσα. Από την Κνίδο ο ιστορικός και γιατρός Κτησίας.
Φυσικός, μηχανικός, εφευρέτης, 3ος αι, Αλεξάνδρεια, ο Κτησίβιος. Στη Μεσοποταμία η Κτησιφών, με το ίδιο όνομα Αθηναίος πολιτικός. Νησίδες στον Εύξεινο οι Κυανέες, πρόκειται για τις Συμπληγάδες Πέτρες των Αργοναυτών, ως σήμερα στις συζητήσεις. Πέρασαν κι’ από κει. Με κόλπο. Κωπηλάτησαν όπως κι’ όσο γρήγορα πετά το περιστέρι. Νύμφη η Κυάνη, βασιλιάς στη Μηδία ο Κυαξάρης, στη Φρυγία η θεά Κυβέλη κι’ από κει στην Ελλάδα. Δήμος της Αττικής το Κυδαθήναιον, οι μπουάτ επί χούντας και μετά, όλα τ’ αστέρια στη Κυδαθηναίων στην Πλάκα. Οι τρισένδοξοι Κύδωνες της τρισένδοξης Κυδωνίας που αντί αυτό το υπέροχο όνομα, έχει το αγνώστου προελεύσεως και νοήματος, Χανιά. Κυδωνίες το Αϊβαλί της Μικρασίας, Λέσβιοι. Στην Προποντίδα η Κύζικος. Κύθηρα, Κύθνος, Κυκλάδες σε κύκλο γύρω από τη Δήλο. Οι Κύκλωπες. Άλλο και τούτο... Γιοί θεών παραταύτα...
Κύκνος, γιος του Άρη και της Πελοπείας. Τον σκότωσε ο Ηρακλής. Κι’ ένας γιος του Ποσειδώνα και της Σκαμανδραδίκης, ο πατέρας του Τέννου που ίδρυσε την νήσο Τένεδο. Κι’ ένας βασιλιάς των Λιγύων, έγινε κύκνος από τον Απόλλωνα, ποιός ξέρει τι του έκανε... Και τίποτα, μπορεί...
Είδατε, πόσα είδατε κεραυνοβόλως με κεραυνώσεις κεραυνωμένοι; Κήδεται του Κ ονομασίες κηπευτικές και η συνέχεια, κλειδομανταλωμένες κοντολογίς ονομασίες ή κοντυλένιες, κοσμητικές, κραδαστικές ή κυματώδεις.
Κλοτσηδόν εκτός, κλωθογυρίσματα, κλυδωνισμοί ή καινοφανή. Με κωδωνοκρουσίες.
