Σήμερα, Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026, συμπληρώνονται τρία χρόνια από το κρατικό έγκλημα των Τεμπών. Συμπληρώνονται τρία χρόνια απερίγραπτου πόνου και ανείπωτης θλίψης για τους γονείς, τους συγγενείς και τους φίλους 57 ψυχών που έχασαν την ζωή τους, καθώς, αποφάσισαν να μετακινηθούν με τρένο - σε μία “σύγχρονη” και πλήρως “ανεπτυγμένη” ευρωπαϊκή χώρα, όπως, συνεχίζουν να μας παρουσιάζουν, ακόμη, και σήμερα. Αποφάσισαν να μετακινηθούν με ένα τρένο που θα μπορούσε, ανά πάσα στιγμή, να χρησιμοποιούσε ο καθένας από εμάς .. εγώ, εσύ που διαβάζεις το κείμενό μου, το παιδί και ο συγγενής μας, ο φίλος και ο/η σύζυγός μας ..

Πάνω από όλα, όμως, συμπληρώνονται τρία χρόνια συγκάλυψης, της όλης υπόθεσης, από την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας και εξουσίας, γενικότερα. Είναι τόσα πολλά τα επικοινωνιακά παιχνίδια που κατάφερε να κατασκευάσει ο κρατικός μηχανισμός, από την πρώτη στιγμή, του κρατικού εγκλήματος, που το λιγότερο οργή προκαλεί το γεγονός ό,τι μέχρι και σήμερα κανένας τους ΔΕΝ έχει τιμωρεί, όπως, θα έπρεπε σε μια ευνομούμενη πολιτεία που προστατεύει τα μέλη της. Απεναντίας, με την πρώτη ευκαιρία, οι γονείς και οι συγγενείς, αυτών, των αδικοχαμένων ψυχών, δέχονται “λάσπη” και “πόλεμο” .. μόνο και μόνο, επειδή, απαιτούν ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ .. ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ που όσο περνάει ο καιρός, αχνοφαίνεται ό,τι εξαφανίζεται στην χώρα μας .. όχι μόνο, λόγω, της υπόθεσης των Τεμπών .. αλλά, και λόγω, των μετέπειτα σκανδάλων που σκάνε το ένα μετά το άλλο .. λόγω, εκείνων, δηλαδή, των σκανδάλων που έχουν εμποτίσει μέσα στον κοινωνικό μας ιστό και τα κύτταρα της κοινωνίας μας στοιχεία εγωκεντρισμού και “σκληρών” πελατειακών σχέσεων.

Σήμερα, Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2026, λοιπόν, και κάθε φορά που θα χρειαστεί, όλοι και όλες μας, οφείλουμε να βγούμε στους δρόμους. Ανεξαρτήτως, πολιτικών πεποιθήσεων και κομματικής ιδεολογίας ! Κάτι τέτοιο, είναι θέμα ανθρωπιάς, αξιοπρέπειας και μνήμης των 57 ψυχών που έφυγαν τόσο νωρίς, τόσο άδικά και απάνθρωπα, από την ζωή, υπό τις παραλείψεις και την αμέλεια του “σύγχρονου” εν έτη 2023 ελληνικού κράτους.

Εδώ .. σε αυτή, την κακιά, την (χ) ώρα, όπου όλοι και όλες μας, ζούμε από τύχη, καθημερινά και ανά πάσα στιγμή, ο αγώνας για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ στην υπόθεση των Τεμπών (και όχι, μόνο) ΔΕΝ είναι και ΔΕΝ θα πρέπει να είναι μονάχα των 57 οικογενειών που έχασαν τα δικά τους πρόσωπα, εκείνο, το καταραμένο βράδυ. ΕΙΝΑΙ και ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ να είναι συνεχής, συλλογικός και οικουμενικός .. απέναντι σε καθετί που μας περιορίζει και μας δημιουργεί αντί - δημοκρατικά αισθήματα, αισθήματα οργής .. μα πάν΄ από όλα, αδικίας !

Ραντεβού στον δρόμο και στις πλατείες, λοιπόν !

Εκεί, δηλαδή, όπου γράφτηκαν, ορισμένες, αν όχι οι πιο σημαντικές νίκες της κοινωνικής - ανθρώπινης - ιστορίας .. εξάλλου, αξίες και ιδανικά, όπως, η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, δεν μας χαρίστηκαν .. αλλά, καταχτήθηκαν, ύστερα, από σημαντικούς αγώνες του είδους μας.

Στο χέρι μας είναι, λοιπόν, να τις διαφυλάξουμε και να τις προστατέψουμε ως κόρη οφθαλμού .. για όλους και όλες εμάς .. μα πάνω από όλα, για τις επόμενες γενιές.

Γιατί, κοινωνίες χωρίς αξίες (λ.χ. δικαιοσύνης) παύουν να είναι κοινωνίες ατόμων, αλλά, μετατρέπονται σε αγέλες άγριων θηρίων που παίρνουν την εξουσία, στα χέρια τους, δρώντας παράλληλα, με ζωώδη ένστικτα και κίνητρα, αγνοώντας το συλλογικό όφελος.