Η τραγωδία στα Τέμπη δεν ήταν ένα δυστύχημα, αλλά ένα προδιαγεγραμμένο ΕΓΚΛΗΜΑ με σαφείς πολιτικές και διοικητικές ευθύνες .

Δύο τρένα αφέθηκαν να κινούνται στην ίδια γραμμή με αντίθετη κατεύθυνση, οδηγώντας στη μετωπική σύγκρουση και τον θάνατο 57 ανθρώπων γεγονός που  δεν μπορεί να αποδοθεί απλώς σε ανθρώπινο λάθος.

Αποτέλεσε την τραγική κατάληξη μιας αλυσίδας παραλείψεων, καθυστερήσεων και επιλογών που υπονόμευσαν συστηματικά την ασφάλεια.

Σε μια χώρα που υποτίθεται ότι εκσυγχρονίζεται, το ότι η ασφάλεια των επιβατών βασιζόταν σε   χειροκίνητους χειρισμούς και στην ατομική επάρκεια εργαζομένων συνιστά εγκληματική αμέλεια.

Οι σύγχρονες μεταφορές στηρίζονται σε αυτοματοποιημένα συστήματα ελέγχου και δικλίδες ασφαλείας που αποτρέπουν το μοιραίο ακόμη και όταν υπάρξει ανθρώπινο σφάλμα. Στην ελληνική περίπτωση, αυτά τα συστήματα είτε δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ,  είτε παρέμειναν ανενεργά.

Οι ρίζες της απαξίωσης ξεκινούν με τη σκανδαλώδη πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ από την «Πρώτη Φορά Αριστερά» στην ιταλική F.d.S.. Η εκποίηση ενός στρατηγικού δικτύου έναντι εξευτελιστικού τιμήματος συνοδεύτηκε από την απουσία σαφών και δεσμευτικών εγγυήσεων για επενδύσεις σε υποδομές ασφαλείας.

Η δημόσια συζήτηση αναλώθηκε σε άνευ ουσίας  ζητούμενα – (έλαια σιλικόνης- παράνομα φορτία, ξυλόλια, χαμένα βαγόνια κτ)– που λειτούργησαν ως αντιπερισπασμός από την ΚΥΡΙΑ ΕΥΘΥΝΗ:

Την κατάρρευση δηλαδή των μηχανισμών ΠΡΟΛΗΨΗΣ.

Την ίδια στιγμή, η ανάδειξη προσώπων σε «πολιτικούς σταρ» και οι υπόγειες κινήσεις με νομικά τερτίπια και καθυστερήσεις θόλωσαν το τοπίο της λογοδοσίας.

Οι επετειακές διαδηλώσεις αποτελούν ΑΝΑΓΚΑΙΑ κραυγή για δικαιοσύνη και διατήρηση της μνήμης, όμως η ουσία συχνά χάνεται μέσα στον θόρυβο της κομματικής εκμετάλλευσης.

Ο πόνος μετατρέπεται σε εργαλείο πολιτικής επιβίωσης, ενώ οι πραγματικοί υπεύθυνοι παραμένουν στο ημίφως.

Η καρδιά του εγκλήματος χτυπά στη μη εφαρμογή της σύμβασης 717.

Αν τα συστήματα τηλεδιοίκησης και αυτόματης πέδησης είχαν εγκατασταθεί και λειτουργήσει πλήρως, κανένα ανθρώπινο λάθος δεν θα αρκούσε για να οδηγήσει στην καταστροφή.

Η κοινωνία οφείλει να απαιτήσει απόδοση ευθυνών σε όσους:

• Παρεμπόδισαν την υλοποίηση των συστημάτων ασφαλείας.
• Υπέγραφαν παρατάσεις σε συμβάσεις που αφορούσαν την ανθρώπινη ζωή.
• Αποδέχθηκαν την εκποίηση του σιδηροδρόμου χωρίς επαρκείς εγγυήσεις ασφαλείας .

Η δικαίωση δεν θα έρθει μέσα από τον εντυπωσιασμό, αλλά μόνο αν η συζήτηση επιστρέψει στην ουσία:

Στην εγκατάλειψη δηλαδή της ασφάλειας στον ΒΩΜΟ των ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ.