Και ευτυχώς που άνοιξε τώρα γιατί έχει αποδειχθεί διαχρονικά πως το νησί μας δεν αντιμετωπίζεται από την Ελληνική πολιτεία, όπως η υπόλοιπη χώρα.
Σε επίπεδο κατασκευής υποδομών, το Ελληνικό κράτος έχει την Κρήτη τελευταία στην λίστα του ενδιαφέροντος του.
Για παράδειγμα, τα μεγάλα εθνικά οδικά δίκτυα σχεδόν έχουν τελειώσει στην υπόλοιπη χώρα και εμείς τώρα μιλάμε για κατασκευή ΒΟΑΚ. Και στις περισσότερες των περιπτώσεων το ίδιο συμβαίνει.
Να υπενθυμίσω πόσες δεκαετίες μιλούσαμε για ανάγκη ενός σύγχρονου αεροδρομίου ή μήπως να βάλουμε και πάλι στη σειρά τις ανάγκες μας σε υποδομές, όπως γίνεται εδώ και 50 χρόνια, χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα;
Καμιά σοβαρή κρατική υποδομή δεν υφίσταται στο νησί μας, πλην του ΠΑΓΝΗ, του Νοσοκομείου Χανίων και των Πανεπιστημιουπόλεων. Όλα τα λοιπά είναι στο φάσμα της συζήτησης, της διεκδίκησης και μιας χρονικά απροσδιορίστου προοπτικής.
Δεν μηδενίζω ό,τι έχει γίνει. Γίνονται έργα σε τοπικό και υπερτοπικό επίπεδο. Αλλά μιλώ για τις μεγάλες, κοστοβόρες κατασκευές όπως είναι οι βασικοί δρόμοι, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τα νοσοκομεία και τα έργα αξιοποίησης υδατικού δυναμικού και διαχείρισης υγρών και στερεών λυμάτων. Η Κρήτη είναι σε ιδιαίτερα υποβαθμισμένη θέση σε αυτό το επίπεδο, σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα.
Οπότε, καλώς άνοιξε ο διάλογος για μέσα σταθερής τροχιάς γιατί γενικότερα θα πρέπει η Περιφέρεια Κρήτης να μπει σε μια διαδικασία επαναπροσδιορισμού του συνόλου των υποδομών που απαιτούνται στο νησί μας, ειδικά στο επίπεδο των μεταφορών.
Και αν δεχθούμε πως τα έργα του ΒΟΑΚ έχουν δρομολογηθεί και θα έχουμε ένα κανονικό αυτοκινητόδρομο από την Σητεία έως την Κίσσαμο, τότε ας δούμε και πως η ενδοχώρα θα διασυνδεθεί με αυτόν τον αυτοκινητόδρομο και βεβαίως πως θα γίνει επιτέλους και ο ΝΟΑΚ.
Θα επιμείνω, όμως, στην ενδοχώρα. Πως η ορεινή Κρήτη θα έχει πρόσβαση στα παράλια της, στις μεγάλες πύλες εισόδου – εξόδου και στα νοσοκομεία; Με τους κατσικόδρομους που έχει σήμερα;
Αποτελεί, λοιπόν, αδήριτη ανάγκη να υπάρξει ένας ολοκληρωμένος σχεδιασμός διασύνδεσης όλων των σημείων της Κρήτης με τα αστικά κέντρα και τις πύλες εισόδου – εξόδου.
Και επειδή έχουν πάψει όλοι να μιλούν για μια σοβαρή υποδομή που έφερε κάποτε ανάπτυξη και μετά εγκαταλείφθηκε, θα θυμίσω την παλιά Εθνική Οδό Ηρακλείου – Ρεθύμνου. Την έχουν ξεχάσει όλοι.
Έτσι τα χωριά, τα οποία διέρχεται - με εξαίρεση το Πέραμα Μυλοποτάμου και βεβαίως του 2-3 οικισμούς πριν καταλήξει στην πόλη του Ρεθύμνου – βρίσκονται στην φάση της παρακμής και του μαρασμού.
Από το Μάραθος έως την Βιράν Επισκοπή και όλα τα γύρω χωριά, δηλαδή, άνω των 50 οικισμών, είναι σαν να έχουν «χάσει το τραίνο» για πάντα.
Δεν είναι, λοιπόν, ένα το ζήτημα και δεν δικαιολογείται ένα νησί να αντιμετωπίζεται αποσπασματικά ή με επίκεντρο μόνο το Ηράκλειο. Απαιτείται συνολικός επανασχεδιασμός σε όλα τα επίπεδα και κυρίως σθεναρή διεκδίκηση για μεγάλα έργα τώρα.
Όχι όπως γίνεται εδώ και χρόνια, δηλαδή, αν και εφόσον και όταν…
