ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Ένας σωρός από τέτοιους. Γραμμένοι, άγραφοι, ρητοί, άρρητοι, απόρρητοι, υπόρρητοι, σιωπηροί, απόρθητοι, γενικοί, ειδικοί και επιμέρους. Κανόνες του ύψους και του βάθους, κανόνες του μήκους και του πλάτους, κανόνες της πρόσθεσης και της αφαίρεσης, κανόνες του πολλαπλασιασμού και της διαίρεσης, κανόνες του όλου και του μέρους. Νόρμες και κανονισμοί που τρέχουν πάνω μας, κάτω μας, δίπλα μας, πίσω μας και μπροστά μας. Πολλοί κανόνες και πλαίσια τελικά. Γραμμένοι πάντα σωστά και τέλεια, με προβλεπτικότητα, με έλλειψη φαντασίας και διορατικότητας, με απουσία χιούμορ και με παρουσία ακαμψίας και σοβαρότητας, με σοφία και σύνεση, με τάξη και απροσωπία. Έτσι, που πάντα να τους παραβαίνεις, να τους αγνοείς, να τους ξεχνάς και να τους «γράφεις».
Ένα μόνο να μην τολμήσεις να κάνεις. Να μην σου περάσει -ούτε καν σαν ιδέα από το μυαλό- να τους τηρήσεις. Να μην σκεφτείς ποτέ να τους εφαρμόσεις πιστά. Να μην φανταστείς ποτέ ότι η ζωή θα γίνει καλύτερη, αν η εφαρμογή των κανόνων είναι πιστή. Όχι φίλε, δεν θα καλυτερεύσει η ζωή μας, δεν θα πάνε καλύτερα τα πράγματα. Θα ανακύψουν προβλήματα, θα υπάρξουν λυσσώδεις αντιδράσεις, θα πολεμήσουν εσένα μια και δεν θα μπορούν να τα βάλουν με τους κανόνες. Τελικά, έτσι είναι: οι κανόνες φτιάχτηκαν για να μην ακολουθούνται, είναι κοιμισμένα θεριά που ξυπνάνε αν τους τηρήσεις, κατασκευάστηκαν για να αγνοούνται, επιλέχθηκαν για να τροποποιούνται και θεσπίστηκαν για να μην εφαρμόζονται.
Εδώ τελικά όλοι χρωστάνε σε όλους και κανείς σε κανέναν. Χρωστάμε χρήματα, πράγματα, όνειρα, αγάπες, ξημερώματα, μέρες και νύχτες. Μας χρωστάνε νοιάσιμο, φροντίδα, ευαισθησία, χάδια, νανουρίσματα και συζητήσεις. Πολλές συζητήσεις, όχι από αυτές που συμμετέχουμε για να μιλήσουμε, αλλά από εκείνες που πάμε για να ακούσουμε. Μας χρωστάνε χρόνο, επιλογές, ελευθερία, ξενοιασιά και κριτική. Καλόπιστη κριτική, καλοπροαίρετη, δημιουργική, λόγια που λένε σε μας για να γίνουμε καλύτεροι και δεν τα λένε στους άλλους για να τους δώσουν τροφή να μας λοιδορήσουν. Άλλωστε το είπαμε: τα θεριά παραμονεύουν κοιμισμένα, μην τολμήσεις να τα ξυπνήσεις, μην διανοηθείς να ενεργοποιήσεις το μεταβολισμό τους, μην κάνεις καμιά βλακεία και παίξεις μαζί τους. Θα σε φάνε ζωντανό, μια χαψιά θα σε κάνουν, να το ξέρεις.
Κι εκείνοι οι στρυφνοί χαρτογιακάδες βρε παιδάκι μου..!! Μαγκωμένοι πίσω από ένα γραφειάκι, οχυρωμένοι στην αρμοδιότητα, να ελέγχουν σχολαστικά την ταυτότητα, κατασκευασμένοι για να αρνούνται και προγραμματισμένοι για να δίνουν τις ίδιες απαντήσεις. «Ότι προβλέπεται, δεν το γράφει πουθενά αυτό, λυπάμαι δεν υπάρχει τέτοιος κανόνας». Δίκιο έχουν, έτσι τους πρόσταξαν να κάνουν, αυτοί δε φταίνε, μόνο που δεν το κατάλαβαν σωστά. Ανάμεσα στις γραπτές διαταγές τους σφύριξαν στο αυτί: «Κάνε κι εσύ λίγο τα στραβά μάτια, κάνε πως δεν είδες, δεν θα τον σώσεις εσύ αυτόν τον κόσμο!!». Χιλιάδες χρόνια τώρα χορτάσαμε από σωτήρες και φωστήρες, μπουχτίσαμε από αναντικατάστατους, τα νεκροταφεία γέμισαν από δαύτους, δεν έχουμε πια τάφους να τους βάλουμε κι αρχίσαμε να τους καίμε και να πετάμε την τέφρα τους όπου επιθυμούσαν πριν πεθάνουν, για να «πιάσει» ο σπόρος και να μη χάσουμε τη μοναδική ευκαιρία διαιώνισης αυτού του σπάνιου είδους και της επικίνδυνης συνήθειας να κοιτάμε το «Γράμμα του Νόμου».
Εντάξει είπαμε. Ηρεμήστε τώρα. Βαθιά μέσα μας όλοι γνωρίζουμε το σωστό και το δίκαιο. Άσχετα αν το τηρούμε μόνο όταν μας συμφέρει και το παραβλέπουμε όταν είναι να εφαρμοστεί εις βάρος μας. Μην αγανακτείτε, μην εξανίστασθε. Στους κανόνες υπάρχουν και οι λοξοδρομήσεις, οι ταλαντώσεις, εκτός από το «Γράμμα», υπάρχει και το «Πνεύμα του Νόμου». Και στο κάτω-κάτω, τον κανόνα τον ξέρουμε όλοι. Τις εξαιρέσεις ψάχνουμε….
