Πριν από λίγες ημέρες, οι Συντηρητικοί έψαχναν για αρχηγό κόμματος, και κατά συνέπεια, πρωθυπουργό. Η ανακοίνωση επρόκειτο να δοθεί τις πρώτες ημέρες του Σεπτεμβρίου. Από την περασμένη Δευτέρα όμως, η νέα πρωθυπουργός της Βρετανίας είναι η Teresa May.
Ίσως η λάσπη και τα πισώπλατα ‘μαχαιρώματα’ να σταματήσουν.
Η May είναι η δεύτερη Βρεττανή πρωθυπουργός. Ενώ η πρώτη, η γνωστή Margaret Thatcher, είχε χαρακτηριστεί ως ‘Σιδηρά Κυρία’, η May είναι μια ‘πολύ δύσκολη γυναίκα’, κατά τον Ken Clark.
Πολλοί όμως, Teresa May συμπεριλαμβανομένης, θεωρούν ότι ο δυναμισμός και η δυσκολία του χαρακτήρα, είναι απαραίτητα εφόδια για τις δύσκολες διαπραγματεύσεις που θα έρθουν.
Η Teresa May υποσχέθηκε ότι θα κάνει τη Βρετανία ένα καλύτερο μέρος.
Η Βρεττανή, και Εργατική, φίλη μου πάλι, παρακαλεί να βάλει το χέρι του ο Μεγαλοδύναμος, γιατί έρχονται δύσκολες ημέρες.
Η μέχρι σήμερα αντίπαλος της May, Andrea Leadsom, υποστήριξε ότι θα ήταν η ιδανική πρωθυπουργός, γιατί είναι μητέρα και ενδιαφέρεται για το μέλλον των παιδιών της. Για τους περισσότερους Βρετανούς πολίτες και πολιτικούς, αυτό ήταν ένα κακόβουλο υπονοούμενο.
Η May δεν κατάφερε να αποκτήσει παιδιά.
Ενώ γράφω αυτό το άρθρο, η Leadsom έχει ήδη παραιτηθεί από την υποψηφιότητα. Το σχόλιο της όμως έχει μείνει. Έχει κάνει πολλούς να αναρωτηθούν για το χαρακτήρα της και για το αν τελικά οι μητέρες είναι ιδιαίτερα πλάσματα.
Σε αντίθεση με τη May, οι ωοθήκες της Leadsom, κάποια στιγμή λειτούργησαν. Είναι αυτό ένα απαραίτητο προσόν αναρρίχησης σε σημαντικές θέσεις?
Μήπως είναι που ‘ως μητέρα’, αναλαμβάνεις, για ένα μεγάλο διάστημα, την ‘αρχηγία’ ενός μικροσκοπικού ανθρώπου?
Συνήθως, όλα πάνε καλά και ‘ως μητέρα’, είσαι ο ήρωας του παιδιού. Ότι πεις είναι νόμος. Κρέμονται από τα χείλη σου. Κάνουν τα πάντα για να σε εντυπωσιάσουν. Τι γίνεται όμως όταν καλείσαι να πειθαρχήσεις ένα μικρό επαναστάτη που δεν παίρνει από λόγια? Μήπως υπάρχει τότε η περίπτωση να γίνεις ‘αυταρχική’ και ‘δογματική’?
Ή μήπως η μητρότητα είναι παράσημο αρετής?
Ο ισχυρισμός της Leadsom στόχευε να επιδείξει μια ‘μητρική έγνοια’ για την οικονομική ύφεση και για την ευημερία των λιγότερο τυχερών: των φτωχών. Αν κοιτάξουμε λίγο προσεχτικά όμως, πιο συχνά, η μητρική έγνοια εστιάζει στα παιδιά της οικογενείας. Πρόκειται για ένα είδος ‘cocooning’. Είναι δηλαδή η απόσυρση, ψυχολογική και σωματική, στον οικογενειακό χώρο. Η απομάκρυνση από τα ‘παιδιά των άλλων’.
Είναι σαν να βλέπω το μητρικό φίλτρο της Leadsom να παίρνει εθνικές διαστάσεις.
Αυτοκόλλητα επιβράβευσης για τους ατίθασους πολιτικούς.
Απαντήσεις τύπου ‘γιατί έτσι! Να μην ακούσω τσιμουδιά!’ στους διαφωνούντες.
Και όσο για τους ζαβολιάρηδες; Το αιώνιο, ‘Ουαί και αλίμονο σου….’
