Της Βλασίας Μιχαηλίδου - Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Στην πολυπολιτισμικές κοινωνίες που μεθοδικά δημιουργεί η Νέα Τάξη Πραγμάτων, τάχα προς όφελος ανθρωπιστικών δικαιωμάτων και κοινωνικών ισοτήτων, ο προσδιορισμός της ιδιαίτερης εθνικής, πολιτιστικής και θρησκευτικής ταυτότητας υπονομεύεται, με απώτερο σκοπό να καμφθούν οι όποιες αντιστάσεις μπορεί να προβάλλει ένας λαός, για να διαφυλάξει τα εθνικά του συμφέροντα κι έτσι να καταστεί ευκολότερα υποχείριο των παγκοσμίων κέντρων διοίκησης κι οικονομικής εκμετάλλευσης.
Στο βωμό του κέρδους και της απόλυτης κυριαρχίας προωθήθηκαν στο παρελθόν πολιτικές πρακτικές, βασισμένες σε φυλετικές διακρίσεις, που οδήγησαν σε αιματηρές συρράξεις με εκατομμύρια θύματα. Σήμερα για τους ίδιους λόγους, αλλά με την προβολή μία νέας διαφυλικής ιδεολογίας, αναμοχλεύονται εντάσεις και συγκρούσεις, που αποσκοπούν στην αποδόμηση της έννοιας της ταυτότητας και την εγκαθίδρυση της νεοταξικής κυριαρχίας.
Στο πλαίσιο αυτό, η ιδεολογία που καλλιεργείται μέσω εκπαιδευτικών προγραμμάτων και των Μ.Μ.Ε. στοχεύει στην εξάλειψη των νοητικών λειτουργιών, που σχετίζονται με τη διαχείριση της κοινωνικής ποικιλομορφίας που βιώνει το κάθε άτομο και συνοδεύονται από διαδικασίες παραγωγής στερεότυπων. Έτσι, προωθείται μια γενικότερη υποβάθμιση της κριτικής σκέψης και καθοδήγηση του ατόμου στην εμπλοκή του στις κοινωνικές διεργασίες.
Ποιος είμαι, πού ανήκω, από πού προέρχομαι, ποιες κοινές αξίες μοιράζομαι; Όταν το άτομο αναγνωρίζει τον εαυτό του και αναγνωρίζεται ως μέλος μιας ομάδας, αποκτά μια ταυτότητα και ένα αντίστοιχο αξιακό σύστημα. Στην εποχή μας, όμως, το τοπίο των ταυτοτήτων είναι αρκετά θολό, οι σημερινές κοινωνίες δεν παράγουν διαφορά αλλά αδιαφορία, προέχει η αύξηση της αγοραστικής δύναμης και απουσιάζουν τα σαφή σημεία αναφοράς. Παρελθόν, παρόν, μέλλον όλα ένα κουβάρι. Άντρες, γυναίκες όλα χωρίς διαχωρισμό. Ιθαγενείς, πρόσφυγες και μετανάστες όλοι μια μάζα. Κάθε στοιχείο που συμβάλλει στη διαμόρφωση ταυτότητας ισοπεδώνεται.
Ακόμα και η βιολογική μας φύση τίθεται υπό αμφισβήτηση. Όχι μόνο πολυπολιτισμικές, αλλά και κοινωνίες χωρίς φύλο επιδιώκει να διαμορφώσει η Νεοταξική επικυριαρχία, καταργώντας την υποχρεωτική καταγραφή του φύλου κατά τη γέννηση, με το επιχείρημα πως η βιολογική κατάταξη (sex), που μας αποδίδεται με βάση τα ανατομικά χαρακτηριστικά, μπορεί να μην ταιριάζει αργότερα με τον τρόπο που αισθανόμαστε και συμπεριφερόμαστε, το κοινωνικό φύλο (gender). Μπορεί, δηλαδή, το αγοράκι που με κόπο απέκτησε το ζευγάρι, εξασφαλίζοντας την οικογενειακή διαδοχή, να προκύψει μια χαριτωμένη δεσποινίδα, με εντελώς διαφορετικές προοπτικές από τις προσδοκώμενες. Αυτά είναι τα διαφυλικά άτομα, που κάποια στιγμή της ζωής τους επιλέγουν να εκφράσουν μία ταυτότητα φύλου διαφορετική από το φύλο που τους αποδόθηκε κατά τη γέννησή τους. Τα διαφυλικά άτομα μπορεί να εκφράζουν το φύλο τους με διάφορους τρόπους, είτε με χειρουργική επέμβαση και ορμονοθεραπεία, είτε απλά και μόνο με αλλαγή στο χτένισμα και στην ένδυση. Επειδή, όμως, υπάρχουν «συντηρητικές» κοινωνίες, όπως η δική μας που αντιμετωπίζουν με ρατσισμό τέτοιου είδους αλλαγές, γι΄ αυτό προωθούνται εκπαιδευτικά προγράμματα διαφυλικής αγωγής, τα οποία θα συμβάλλουν στην άρση των προκαταλήψεων και των στερεοτύπων, που διέπουν τη θεώρηση του φύλου, αλλά τελικά οδηγούν στην κατάργηση των παραδοσιακών έμφυλων ταυτότητων.
Δεν ξέρω, όμως, ποια προγράμματα θα μπορούσαν να μας εκπαιδεύσουν στην ανοχή όλων αυτών των προκλητικών συμπεριφορών που κατά κόρον χαρακτηρίζουν τα άτομα αυτά. Λεσβίες, Ομοφυλόφιλοι, Αμφιφυλόφιλοι, Τρανς, Κουήρ, Ίντερσεξ αγωνίζονται για το δημόσιο χώρο που τους ανήκει, για την ελευθερία των σωμάτων και των επιθυμιών τους. Δεν δέχονται όρους καταπίεσης που αφορούν φύλο και φυλή, αλλά ξεχνούν πως όλοι μας υποκείμεθα σε περιοριστικούς όρους όσον αφορά και το σώμα μας και τις επιθυμίες μας. Όπως δεν μπορεί κάποιος να κυκλοφορεί γυμνός, γιατί προσβάλλει τη δημόσια αιδώ ή δεν μπορεί να καπνίσει σε δημόσιο χώρο, έτσι δεν μπορούν δυο ομοφυλόφιλοι να φιλιούνται σε δημόσια θέα, ή οι τρανς να παρελαύνουν με φτερά και ζαρτιέρες, επιδεικνύοντας προκλητικά τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό.
Ο σημερινός εκκοσμικευμένος άνθρωπος έχει απολυτοποιήσει και θεοποιήσει τη διαφυλική διάκριση και τη σεξουαλικότητα, αδυνατώντας να συνειδητοποιήσει τη σχετικότητα και προσωρινότητα της βιολογικής κατάστασης της φύσης του. Ο χριστιανισμός μέσα από την προσδοκία της ουράνιας ζωής στέλνει το μήνυμα της εσχατολογικής κατάργησης της βιολογικής διάκρισης της ανθρώπινης φύσης. Όσο, όμως, διερχόμαστε την επίγεια πορεία ακολουθούμε κανόνες που διέπουν τις έμφυλες σχέσεις, προκειμένου να εξασφαλίζεται η αρμονική συνύπαρξη με αξιοπρέπεια κι η φυσική αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους μέσα από κοινώς αποδεικτές πρακτικές κοινωνικοποίησης. Στους κανόνες αυτούς ανήκει το οικογενειακό δίκαιο, το οποίο πρωτίστως στοχεύει στην εξασφάλιση της προστασίας του παιδιού.
Δυστυχώς, οι κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις της εποχής μας, η ευδαιμονιστική αντίληψη, το καταναλωτικό πνεύμα κι η ηθική αποχαλίνωση υπονομεύουν σε τέτοιο βαθμό το θεσμό της οικογένειας, ώστε κινδυνεύει με αφανισμό. Τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα στην εικονική ή και την πραγματική βία, με στερήσεις, με λάθος πρότυπα, χωρίς αξίες, χωρίς πραγματική αγάπη. Η ισότιμη συνύπαρξη που διεκδικεί η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα σε χωριά, κωμοπόλεις, πόλεις και νησιά (εξ ου κι οι εκδηλώσεις «Υπερηφάνειας» στον τόπο μας) είναι ένα ακόμα πλήγμα για το οικογενειακό περιβάλλον. «Τα εν οίκω μη εν δήμω», γι΄αυτό και δε με απασχολεί τι κάνει κάποιος στο σπίτι του. Αλλά, το να εξηγώ στα παιδιά μου, γιατί ένας γενειοφόρος φοράει φουστίτσα κι αγκαλιάζεται περιπαθώς με έναν άλλο άντρα, και με αφορά και με δυσαρεστεί! Αν, λοιπόν, θέλουν οι απανταχού τρανς να διεκδικήσουν θεσμικές αξιώσεις, ας το κάνουν πιο διακριτικά, χωρίς προκλήσεις και κυρίως σεβόμενοι τις ελληνικές παραδοσιακές αξίες.
