Το πέρασμα έχει την ομορφιά του, το νόημά του το Θεϊκό
κι αυτό σκέφτομαι... κι είναι το καθήκον όλης της ανθρωπότητας,
να πράξει, τελικά, το « δυνατόν»… και το «ακατόρθωτο»…
να προχωρήσει μέχρι το τέλος, μέσα στην αλήθεια και στο φως.
Σκέπτομαι, λοιπόν, τούτο το πέρασμα ,το «πρέπον»…
αυτό το πρακτικό μέρος της όλης γήινης πορείας…
της γιομάτης ακάνθινα εμπόδια… έτσι είναι…
αυτή είναι η γραμμή της πραγματικότητας.
Και λέω καθημερινά στον εαυτό μου και τον ρωτώ…
Αλήθεια, έπραξα τα καλά και τα πρέποντα της συνείδησης…
όχι για μένα, όχι για τη χαρά μου, αλλά πιότερο για τον άλλον,
για τον ανώνυμο, τον φτωχό, τον άγνωστο, τον ξένο.
Θυμήσου, λοιπόν! Άνοιξες τα μάτια σου, στο πρώτο φως…
κι είδες το βλέμμα της το γλυκό και το χαμόγελό της,
αυτή τη λάμψη την ουράνια , τη Θεϊκή της Μάνας
κι αυτό ήταν το στόλισμά σου, το πρώτο εφόδιο…
Έτσι άρχισες, πορευόμενος και οδοιπορώντας στη γη,
ψηλαφώντας … και χτίζοντας λίγο - λίγο το δρόμο σου,
μέσα απ΄τα προβλήματα, ελεύθερα, κάνοντας τις επιλογές σου,
για το καλό ή το κακό, για το φως ή το σκοτάδι.
Τι έκανε, όμως, τελικά, ο νους και η καρδιά σου, πες μου…
πάλεψαν για την αλήθεια και τον συνάνθρωπο…
μόχθησαν για την απλότητα και την ομορφιά της ψυχής…
Πες μου, έδωσαν χαρά… σκούπισαν δάκρυα… πόνεσαν…
Αλήθεια, πες μου… μίλησε μου… για το πέρασμα σου…
ήταν φωτεινό σαν το λαμπερό βλέμμα της Μάνας!
Αγκάλιασες τον πόνο του άλλου, συμπαραστάθηκες…
πες μου …έδωσες αγάπη από την Αγάπη Του!
Το πέρασμα σε τούτη τη γη, αυτό το δώρο του Θεού,
ας είναι φωτεινό, ταπεινό, καρποφόρο σε έργα αγάπης,
ένα πέρασμα δημιουργίας του καλού, φίλε κι αδελφέ μου.
για τον άνθρωπο, για τον κόσμο, για τον Χριστό της Αγάπης!
Χριστέ μου! Φώτιζε το πέρασμά μας!
