Φόβος, απαισιοδοξία, απογοήτευση, απάθεια, παραίτηση, είναι τα συναισθήματα που κυριαρχούν στην ελληνική κοινωνία, η οποία βλέπει όχι μόνο τις εξαγγελίες της κυβέρνησης να μην υλοποιούνται, αλλά ακόμα και τις υπερήφανες "κόκκινες γραμμές" να σβήνονται σε χρόνο ρεκόρ.
Απαισιοδοξία γιατί έπειτα από 6 χρόνια απάνθρωπης λιτότητας και αιματηρών θυσιών συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό η επιχείρηση φτωχοποίησης, που δυστυχώς αυτή τη φορά φέρει την υπογραφή μιας αριστερής κυβέρνησης που υποσχόταν την επιστροφή της ελπίδας.
Απαισιοδοξία γιατί οι δανειστές, αντί να χαλαρώνουν, σφίγγουν ακόμα περισσότερο τη θηλιά και στέλνουν νέα τελεσίγραφα για λήψη νέων μέτρων, για νέες περικοπές και συντάξεις, επαναφέροντας τον εφιάλτη της οικονομικής κατάρρευσης, το κούρεμα των καταθέσεων και την αποπομπή της χώρας από το ευρώ.
Απαισιοδοξία γιατί πάνω από 2.000 σχολεία όλης της χώρας ζητούν να ενταχθούν σε φιλανθρωπικά προγράμματα για να εξασφαλίσουν ελάχιστο φαγητό για τη σίτιση 260.000 μαθητών.
Επαιτούν για να αντιμετωπίσουν την πείνα των παιδιών που εξακολουθούν να λιποθυμούν στις αίθουσες, που εξαναγκάζονται να εγκαταλείπουν τα θρανία για να βρουν ένα "μαύρο" μεροκάματο.
Απαισιοδοξία γιατί η χώρα έφτασε στο σημείο να ευχαριστεί τους δήμους της φίλης και συμμάχου Γερμανίας που μας χάρισαν 5 ασθενοφόρα για να μην πεθαίνουν οι Έλληνες στους δρόμους, την ίδια ώρα που τα δικά μας σαπίζουν ακινητοποιημένα επειδή δεν υπάρχουν χρήματα για τη συντήρησή τους.
Απαισιοδοξία γιατί κάθε μέρα συνάνθρωποί μας πεθαίνουν στις διαδρόμους των νοσοκομείων επειδή δεν υπάρχουν τα αναγκαία χρήματα για να γίνουν προσλήψεις γιατρών και νοσηλευτών ώστε να λειτουργήσουν οι Μονάδες Εντατικής Θεραπείας.
Προσωπικά εκτιμώ τον Υπουργό Υγείας κο Ξανθό, που είναι κοντοχωριανός μου. Είναι πολύ ευγενής και χαμηλών τόνων και ως εκ τούτου πλέον αξιόπιστος από τους καπετάνιους των όψιμων καιρών. Ιεραρχικά ο αναπληρωτής Υπουργός αναφέρεται στον Υπουργό. Όταν τον αγνοεί, που δεν τον αγνοεί, αλλά τον αγνοεί, τουλάχιστον στα Μ.Μ.Ε. κάτι δεν πάει καλά μεταξύ τους. Αυτό έχει περάσει στην κοινή γνώμη. Σε κάθε περίπτωση τον καλό άνδρα τον αναδεικνύει το ύφος και η σεμνότητά του. Ποτέ δεν είδα καταξιωμένους άνδρες, ακόμη και κουμπουροφόρους, να επιδεικνύονται για το θεαθήναι.
Το αίσθημα του φόβου κυριαρχεί, γιατί οι εταίροι και σύμμαχοί μας είναι έτοιμοι να θυσιάσουν την Ελλάδα για να εξασφαλίσουν την ησυχία στη δική τους γειτονιά, αδιαφορώντας για τις εξελίξεις, σχεδιάζουν να σφραγίσουν τα σύνορα της χώρας, μετατρέποντάς τη σε μια απέραντη αποθήκη ψυχών, όπου θα στοιβάζονται εγκλωβισμένοι πρόσφυγες και εξαθλιωμένοι Έλληνες που θα τους ενώνει το όνειρο να δραπετεύσουν από αυτόν τον κατεστραμμένο τόπο, γιατί τα σύννεφα που μετακινούνται από τη Συρία και συγκεντρώνονται πάνω από το Αιγαίο, τη θάλασσα της ειρήνης και της φιλίας, κρύβουν αμέτρητους κινδύνους για τα εθνικά μας θέματα. Η κυβέρνηση επί έναν χρόνο αντί να κλείνει μέτωπα ανοίγει ολοένα και καινούργια και, δυστυχώς για όλους, η σελίδα που γύρισε η χώρα είναι από την ίδια τραγωδία, με τα ίδια θύματα, που δεν είναι άλλα από τους Έλληνες. Έστω και τώρα ο πρωθυπουργός οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες και να βάλει ένα τέλος στον κατήφορο που ακολουθεί η χώρα. Με λίγα λόγια, ήρθε η ώρα του Αλέξη Τσίπρα να αποδείξει ότι είναι πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων και ότι πάνω από όλα έχει τη σωτηρία της πατρίδας.
Δυστυχώς φωνή βοώντος εν τω Μαξίμω. Προέχει το μοναστήρι κι απής από καλογέρους...
Τα πράγματα έχουν πάρει το δρόμο τους. Το πολιτικό σύστημα βρήκε στα πρόσωπα των Τσίπρα - Καμμένου τους ιδανικούς εκφραστές του. Ειδικά ο πρωθυπουργός φαίνεται ως η πολιτική εκείνη περσόνα που θα απορροφήσει καλύτερα από τον καθένα τους κραδασμούς τους οποίους θα προκαλέσει η κοινωνική αγανάκτηση, που ποιος ξέρει με ποιον τρόπο θα εκδηλωθεί ή θα ξεσπάσει. Για όσους ηλίθιους δεν καταλαβαίνουν ποιο είναι το πολιτικό σύστημα: είναι ο καπιταλισμός - πάπαλα.
Οι δυνατές συγκινήσεις δεν προκαλούνται από την τέχνη πλέον, όπως επιζητούσε ο ρομαντισμός, ούτε από την ελευθερία στην έκφραση. Δεν υπάρχουν πλέον ηρωικοί άνθρωποι που μάχονται εναντίον της χειραγώγησης, προσπαθώντας να αποσείσουν τον κίνδυνο της μετάλλαξής τους σε πειθήνια και άβουλα όντα ή σε κομματικά όργανα χωρίς καμιά ιδεολογία. Το ζητούμενο σε καιρούς ορθολογισμού είναι η κατάκτηση ή υφαρπαγή της εξουσίας με οποιοδήποτε μέσο (ψεύδος, υποκρισία, υποταγή, μετάλλαξη και λοιπά). Όταν ο στόχος επιτυγχάνεται, παύουν να έχουν σημασία έννοιες όπως αμφισβήτηση, πολιτισμός, δημοκρατία αυτές παραχωρούνται ασμένως στους λογής ρομαντικούς. Εδώ που τα λέμε ευτυχώς που υπάρχουν και τούτοι οι δόλιοι για να υποστούν τη βαρβαρότητα που προκύπτει από την παραίτηση των πολλών από τις αριστερές ιδέες και την ανθρωπιά.
Ο ορθολογισμός είναι άτεγκτος. Εκλιπούσης της αυτοδυναμίας κάθε συγκυβέρνηση είναι ηθική, ακόμη και όταν ο συγκυβερνήτης είναι αντίθετης ιδεολογίας. Υπερβολές. Δεν υπάρχουν πλέον αντιθέσεις στην ιδεολογία των κομμάτων που εγκαθίστανται στη Βουλή.
Φάνηκε αυτό στις εκλογές. Οι ψηφοφόροι ψήφισαν πρόσωπο, αρχηγό, πρωθυπουργό, ηγέτη. Το αν είναι το παρουσιαστικό του ή η ειλικρίνειά του αυτά που τον έχρισαν νικητή ουδένα ενδιαφέρει, ακριβώς διότι δεν έχουν σχέση με την Αριστερά και την Ιστορία, ούτε με την ιστορική Αριστερά ούτε και με την αριστερή Ιστορία.
