Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Ακολουθώντας το χνάρια των προγόνων τους, οι σημερινοί νέοι επιλέγουν την έξοδο από τη χώρα, που τους κρατά δέσμιους σε συνθήκες δυσχερείς. Οι υπόλοιποι ως «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» από τις μεθοδευμένες πιέσεις των εγχώριων κερδοσκόπων και των διεθνών τοκογλύφων υπομένουν, «Μοιραίοι», ανέλπιδοι κι απηυδισμένοι.
Το brain gain επανέρχεται διαρκώς στο προσκήνιο, για να βρεθεί τρόπος να δοθεί ώθηση στην ανάπτυξη από τους νέους επιστήμονες, που τόσα χρόνια σπούδαζαν δωρεάν στα ελληνικά πανεπιστήμια και στη συνέχεια μεταναστεύουν στο εξωτερικό, προσφέροντας σε άλλες χώρες τις υπηρεσίες τους. Εμείς μένουμε με πρόσφυγες και μετανάστες, με ανέργους και υπερήλικες να αγωνιζόμαστε σε καταστάσεις απελπιστικά αδιέξοδες, αλλά άκρως πολυέξοδες. Και δεν είναι μόνο οι νέοι που αναζητούν την τύχη τους στην ξενιτειά, είναι και οι μεσήλικες, που παρατάνε την οικογένειά τους, εργαζόμενοι περιστασιακά σε ξένες επιχειρήσεις, αφού η δικιά τους βούλιαξε στο τσουνάμι των φόρων, της οικονομικής δυσπραγίας και της ανελαστικής αγοράς εργασίας.
Ο σεισμός που προκάλεσε στην Ε.Ε. το Brexit οδήγησε σε ελεύθερη πτώση διεθνείς κι ευρωπαϊκές αγορές, αλλά οι πραγματικές επιπτώσεις θα φανούν σε βάθος χρόνου, καθώς η όλη διαδικασία είναι χρονοβόρα. Ωστόσο, οι αποφάσεις για το μέλλον της Ε.Ε. θα πρέπει άμεσα να ληφθούν κι η δική μας προοπτική να ξεκαθαρίσει το συντομότερο. Η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να εκμεταλλευτεί τα όποια θετικά αποτελέσματα της Βρετανικής εξόδου, να διεκδικήσει χαλάρωση της πολιτικής λιτότητας, να αγωνιστεί για επαναπροσδιορισμό της ευρωπαϊκής στρατηγικής, στοχεύοντας στην απόσβεση των μεγάλων ανισοτήτων ανάμεσα σε πολύ πλούσιους που έγιναν πλουσιότεροι και τα μεσαία στρώματα, που φτωχύνανε, στοιχείο που αποτελεί και τη βαθύτερη αιτία κλυδωνισμού του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Η βρετανική πολιτική χωρίς να αντιμετωπίζει τα οικονομικά προβλήματα των χωρών που υποβάλλονται σε αλλεπάλληλα μνημόνια, αφού το Λονδίνο συνεχίζει μέχρι σήμερα να αποτελεί το ναυτιλιακό και χρηματοπιστωτικό κέντρο του πλανήτη, προκάλεσε δυσαρέσκεια στους ντόπιους, που έβλεπαν το ζωτικό τους χώρο να μειώνεται μετά τη ραγδαία αύξηση των μεταναστών. Η βρετανική κοινή γνώμη τάχθηκε υπέρ της απομάκρυνσης από μία Ευρώπη που σπαράσσεται από έριδες κι υφεσιακά φαινόμενα, ενώ αδυνατεί να διαχειριστεί το μεταναστευτικό. Στο πλαίσιο αυτό είναι αναμενόμενο σε όλη την Ε.Ε. τα ακροδεξιά κόμματα να ισχυροποιούνται, οι αποσχιστικές τάσεις να αυξάνονται, οι φωνές των ευρωσκεπτικιστών να δυναμώνουν.
Τα δημοψηφίσματα μπορούν να συμβάλλουν στην αναζωογόνηση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, εφόσον λειτουργούν σε ένα πλαίσιο διαλόγου, πληροφόρησης, ελέγχου, ανταλλαγής ιδεών, ενεργητικής συμμετοχής των πολιτών στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων. Στην Ελλάδα, στο λίκνο της Δημοκρατίας, φάνηκε πανηγυρικά η απαξίωση της λαϊκής ετυμηγορίας, μετά τη διεξαγωγή του περσινού δημοψηφίσματος, που όχι μόνο δεν ερμηνεύτηκε αναλόγως, αλλά οδήγησε και σε επιβολή των κεφαλαιακών περιορισμών στις ελληνικές τράπεζες, επιφέροντας ένα ακόμα βαρύτατο πλήγμα του ύψους των 100 δισεκ. ευρώ στην ελληνική οικονομία.
Είναι γεγονός πως η δημοσιονομική κρίση βάλλει σφοδρά τους δημοκρατικούς θεσμούς, αλλά η Δημοκρατία κινδυνεύει πρωτίστως από τη φαυλότητα των πολιτικών που αποφασίζουν με γνώμονα τα συμφέροντα των ολίγων και σφετερίζονται το όνομα του Λαού, καλύπτοντας τυραννικές μεθοδεύσεις. Με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί κι η Δημοκρατία στο πλαίσιο της Ε.Ε., όπου συζητάνε 28 και τελικά αποφασίζει ένας, προστατεύοντας μονοπωλιακά συμφέροντα και προκαλώντας χάος σε κράτη, για να διασωθούν διεφθαρμένες τράπεζες.
Διαρκώς προβάλλεται από πολιτικούς και Μ.Μ.Ε. πως η έξοδος από την ευρωζώνη θα έχει ολέθρια αποτελέσματα για την εθνική μας οικονομία. Πέρυσι ζήσαμε ένα εφιαλτικό καλοκαίρι, κολλημένοι στις οθόνες, αντί στις παραλίες, να παρακολουθούμε εναγωνίως τις πολιτικές εξελίξεις, φοβούμενοι τη δική μας έξοδο. Αλλά πόσο πιο εφιαλτική μπορεί να γίνει η κατάσταση, όταν μετά από θυσίες έξι ετών τα χρέη διογκώνονται και τα αδιέξοδα αυξάνονται; Τι έχει μείνει όρθιο, ώστε να κινδυνεύει να καταρρεύσει; Προφανώς, οι θιασώτες της ευρωπαϊκού οράματος έχουν ισχυρά επιχειρήματα, αλλά η δική μας πραγματικότητα τα διαψεύδει καθημερινά. Κι ο βασικός λόγος είναι ένας: όλες οι κυβερνήσεις, με όποια ιδεολογικά σχήματα κι αν εκλέχτηκαν, τελικά στρατεύτηκαν στην πολιτική που εξυπηρετεί ιδία συμφέροντα κι όχι εθνικά.
Ένα απλό, αλλά αποκαλυπτικό, παράδειγμα συνιστά η κυριαρχία του καρτέλ των μεγαλοεργολάβων που λυμαίνονται δημόσιο και κοινοτικό χρήμα τρεις δεκαετίες τώρα με τη συνέργεια όλων των κυβερνήσεων. 30 δισεκατομμύρια ευρώ υπολογίζονται πως είναι τα κέρδη από την παράνομη δραστηριότητα του καρτέλ των κατασκευαστικών εταιριών σε βάρος του δημοσίου την περίοδο 1989 – 2016 κι η τωρινή κυβέρνηση, υπέρμαχος του αγώνα κατά της διαφθοράς έρχεται να τους προσφέρει ποινική ασυλία, προκείμενου να εισπράξει κάποια πρόστιμα.
Αν δεν ελεγχθεί αυτή η κατασπατάληση του Δημόσιου χρήματος, αν δεν καταπολεμηθεί η πολιτική διαφθορά, καμιά Ένωση δεν πρόκειται να μας σώσει από τη χρεοκοπία και την ισόβια παραμονή μας σε μνημονιακό καθεστώς. Η ύφεση θα βαθαίνει, οι νέοι επιστήμονες θα μας εγκαταλείπουν κι η μοναδική διέξοδος στην καταθλιπτική μας καθημερινότητα θα είναι η έξοδος προς τη θάλασσα, που για τους χιλιάδες Αθηναίους είναι ηρωική, καθώς η πρόσβαση προς αυτήν προϋποθέτει πολύωρη αναμονή. Και με τον ρυθμό που πωλούνται ή παραχωρούνται προς εκμετάλλευση σε ιδιώτες παραλιακές ζώνες, να δούμε για πόσο καιρό θα είναι κι αυτή η διέξοδος πρόσφορη για όλους μας.
