Ένα από τα πρώτα πράγματα που έμαθα όταν ήρθα να ζήσω στη Βρετανία, ήταν ότι εκτός κι αν ζητήσω βοήθεια, όταν βρίσκομαι σε ένα κατάστημα, οι πωλητές θα με αφήσουν στην ησυχία μου. Έμαθα ότι μπορεί να περάσω ώρες ολόκληρες κοιτάζοντας τα προϊόντα στα ράφια, και κανείς δεν θα με ενοχλήσει.
Εκτός κι αν τους ενοχλήσω εγώ.
Δεν είναι παράξενο λοιπόν, που συχνά βρίσκει κανείς καφετέριες κι εστιατόρια εντός των μεγάλων καταστημάτων και super-market. Αν δε γνωρίζεις τι ακριβώς θέλεις, και καταλήγεις να ψάχνεις ώρες ολόκληρες, τότε ένα διάλειμμα για καφέ και κολατσιό, το θέλεις.
Τα μικρότερα καταστήματα δε προσφέρουν κολατσιό, σου προσφέρουν όμως την ησυχία σου. Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε τι θέλουμε. Όταν το δούμε, απλώνουμε το χέρι και το παίρνουμε.
Ένα άλλο πράγμα που έμαθα καθώς περνούσαν τα χρόνια, ήταν ότι η αγορά είναι άκρως ταξική. Οι διάφορες αλυσίδες super-market, για παράδειγμα, απευθύνονται σε διαφορετικά κοινωνικά στρώματα. Ο πλούσιος και ο γαλαζοαίματος θα αγοράσει τις πατάτες αλλού, και αλλού θα τις αγοράσει ο φτωχός.
Αν ρωτήσετε τις πατάτες, θα σας πουν ότι οι μεν είναι από μεγάλο περιβόλι. Οι υπόλοιπες πάλι, όχι.
Τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα δεν θα τα δείτε να αγοράζουν κάποιο προϊόν από συγκεκριμένα καταστήματα, και ας είναι ακριβώς το ίδιο. Αρκετές φορές, για παράδειγμα, έχω καταλήξει να ξύνω το κεφάλι μου με απορία, όταν παρευρίσκομαι σε συζητήσεις μεταξύ μητέρων. Αρκετές, δηλώνουν κατηγορηματικά, ότι ποτέ δεν πατούν το πόδι τους σε συγκεκριμένα καταστήματα.
Σήμερα λοιπόν, βρέθηκα να περιφέρομαι σε ένα υποκατάστημα γνωστής και ακριβής Βρετανικής αλυσίδας φαρμακείων. Έψαχνα να βρω ένα καλό monitor παρακολούθησης σακχάρου αίματος. Αφότου το εντόπισα, και ανασήκωσα το σαγόνι μου, που προηγουμένως είχε πάρει την κάτω βόλτα με τις 80 λίρες που έπρεπε να πληρώσω, το πήρα και πήγα στο ταμείο.
Τρεις καλοντυμένες φαρμακοποιοί, με άψογο μακιγιάζ και χτένισμα, ήταν απορροφημένες σε μια ευχάριστη κι ενδιαφέρουσα συζήτηση. Στάθηκα μπροστά στο ταμείο περιμένοντας.
Πέντε ολόκληρα λεπτά μετά, ήμουν ακόμα εκεί, ξεροβήχοντας. Τίποτα.
‘Η ζωή είναι μικρή,’ σκέφτηκα. Άφησα το monitor και έφυγα.
Ενοχλημένη, κατευθύνθηκα προς το super-market παραδίπλα. Εκείνα από όπου οι μεσοαστές γνωστές μου δεν θέλουν ούτε από έξω να περάσουν. Πήγα στο φαρμακείο του super-market και ζήτησα να αγοράσω το πολυπόθητο monitor.
Η φαρμακοποιός άνοιξε το ντουλάπι, και αμέσως παρουσίασε ένα προϊόν, το οποίο ήταν ακριβώς το ίδιο με εκείνο του μεγάλου φαρμακείου.
‘Κοστίζει 17 λίρες, θα το αγοράσετε?’ ρώτησε.
Εννοείται ότι το αγόρασα.
Το πήρα κι έφυγα γελώντας με τα μάταια, ταξικά προβλήματα και τις ανασφάλειες του κόσμου ετούτου.
