ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Χρόνια πίσω, εποχές δύσκολες, σχολείο βάσανο, μαθητές πολλών και ποικίλων επιδόσεων, κάτι «φυτά» ξεφτέρια και κάτι πειραχτήρια «κουμπούρες». Δάσκαλος αγέλαστος, εργασία και διάβασμα στο σπίτι, μαθηματικά, αρχαία ελληνικά, ωδική, ζωγραφική. Και σχέδια, πολλά σχέδια, σκίτσα και εικόνες δύσκολες στη σχεδίαση. «Σιγά το πράγμα!!», σκεφτόσουν. Κι έπιανες δουλειά αμέσως. Στο τραπέζι της κουζίνας με το φορμάικο μάζευες ευλαβικά τα σύνεργα της παραχάραξης. Στο μυαλό σου είχες οργανώσει το «τέλειο έγκλημα». Ένα μολύβι με σκληρή μύτη και απαραίτητα καλοξυσμένο. Ένα χαρτί ημιδιαφανές από το μπλοκ της ζωγραφικής. Από κάτω το σκίτσο του περιοδικού, της εφημερίδας, της αφίσας που σου άρεσε ή της ζωγραφιάς που σου έδωσε ο δάσκαλος ως εργασία στο σπίτι. Χάραξη στην περίμετρο, διακριτή διαγραφή της φιγούρας, ένα έξυπνο ξεσήκωμα της εικόνας, της φωτογραφίας, της ζωγραφιάς. Λίγο χρώμα μετά και να το. Έτοιμο. Ίδιο ακριβώς βγήκε.!! Τύφλα να χει ο Πικάσο. Μπράβο σου..!!
Μιμήσεις: Πολλών ειδών και αποχρώσεων. Συμπεριφοράς, αρώματος, ακινήτου, αυτοκινήτου, εντυπωσιασμού, ντυσίματος και γδυσίματος ενίοτε. Αντιγραφές: «Copy and paste» του συρμού, της ευκολίας, της οικειοποίησης ξένης πνευματικής ιδιοκτησίας, της λογοκλοπής, της διανοουμενίστικης αραχτής. Απομιμήσεις: Ανθρώπων, αντικειμένων, φτηνών κόλπων, χιλιοειπωμένων κλισέ και φτηνών σκηνοθεσιών σε άχαρους και αμήχανους ρόλους. Αντίγραφα: Ευτυχίας, ευκολίας, δήθεν προβληματισμού, πρόσκαιρης δημοσιότητας, χαμένης προσωπικής ταυτότητας. Φωτοτυπίες: Ασπρόμαυρες, έγχρωμες, σκόρπιες, ξέχωρες, παράταιρες, ασύνδετες, αμέτρητες, ζεστές, όπως την ώρα που εκτυπώνονται. Ξεφτισμένα κακέκτυπα ενός ξένου βίου, μιας άλλης ζωής που κάποιοι θέλησαν να ζήσουν χωρίς να είναι δική τους, μιας ευτυχίας που αναζήτησαν χωρίς να τους αξίζει και μιας απόλαυσης που χόρτασαν χωρίς να τους ανήκει. Ξεπατικώματα κίβδηλα, ζωές κλεμμένες, αναμνήσεις μαραμένες, περιουσίες ξένες και υπολήψεις τσαλακωμένες.
Ξεπατικωτούρες. Με σύστημα πολυτονικό, με ψιλές, με δασείες, με βαρείες και με περισπωμένες. Με δρόμους αδειανούς στις συνοικίες και με εμάς παιδιά να παριστάνουμε τα στρατιωτάκια, ναι εκείνα τα ακούνητα, τα αμίλητα, τα αγέλαστα. Με κοντά παντελονάκια, ένα ξεφούσκωτο τόπι στο δρόμο και με ματωμένα γόνατα να παίζουμε μήλα. Με κάτι ξέμπαρκους ναυτικούς στο καφενείο να φορούν κοντά αθλητικά σορτσάκια, τσόκαρα χωρίς τακούνι και να πίνουν φραπέ με το πακέτο τα Marlboro και το Bic αναπτήρα στο τραπεζάκι ως απαραίτητο αξεσουάρ. Με μπλε σχολική ποδιά στην πρωινή προσευχή και νεκρική σιγή στην έπαρση της σημαίας. Με ενενηντάρες κασέτες γραμμένες από δισκάδικα και από ραδιοφωνικές εκπομπές της Κυριακής. Με τα παγωτά του καλοκαιριού μετρημένα και με τα ταξίδια του νου μας αμέτρητα σε μέρη εξωτικά. Με ζωές αντιγραφές, με Σάββατο στο σχολείο, με υποχρεωτικό εκκλησιασμό την Κυριακή, με την προσμονή να πέσουν τα «blues» στα καλοκαιρινά πάρτι και με εμπειρίες άλλων που τις στριμώξαμε στα στενά μας παπούτσια για να τις μοστράρουμε ως δικές μας, καμαρώνοντας σαν γύφτικα σκεπάρνια. Με περιοδικά «Τιραμόλα», «Σεραφίνο», «Ποπάυ» και «Μπλεκ» κρυμμένα μέσα στη σχολική μας τσάντα. Με τα εμβατήρια της ΥΕΝΕΔ στην ασπρόμαυρη τηλεόραση κάθε βράδυ και μετά οι τίτλοι τέλους με χιόνια στην οθόνη. Και με ζωές ξένοιαστες στο βαθύ σκοτάδι της απλότητας, ώρες που κοιμόμασταν επειδή δεν είχαμε κάτι καλύτερο να κάνουμε.
Κάπως έτσι κύλησαν τα χρόνια. Μεγαλώσαμε κι αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ποιοι γύρω μας είναι αληθινοί και ποιοι αποτελούν προϊόντα μιας κακόγουστης παραχάραξης. Έπεσαν οι μάσκες κι εκείνα τα αθόρυβα πιτσιρίκια, οι συμμαθητές μας που κοροϊδεύαμε, έγιναν χρήσιμοι στην κοινωνία και πέτυχαν όσα ήθελαν από μικροί. Ναι, αυτά τα παιδιά με τα χοντρά γυαλιά και τα σπυράκια της ακμής στο πρόσωπο. Κι οι άλλοι οι ψευτόμαγκες, κρύφτηκαν, χάθηκαν. Όταν σπάνια τους συναντάμε έχει απομείνει ακόμα ένα ίχνος τσακισμένης υπεροψίας στο πρόσωπό τους, που διακρίνεται εύκολα κι ας είναι καλά κρυμμένη ανάμεσα στις πρώτες ρυτίδες τους. Κατανάλωσαν τόση ενέργεια στην προσποίηση που αδικογέρασαν. Κακές ξεπατικωτούρες που έσβησαν στο χρόνο και ψεύτικες ζωές που ξοδεύτηκαν στα χνάρια άλλων. Καλό καλοκαίρι…
