Τι όμορφα που είναι τα πρωινά κάθε Σάββατου. Παίρνω τον καφέ και την εφημερίδα μου, και αντί να τρέχω προς κάθε κατεύθυνση, όπως την υπόλοιπη εβδομάδα, το ρίχνω στο διάβασμα. Μάλιστα, πως και πως περιμένω την αγαπημένη μου μόνιμη στήλη να δημοσιευτεί στην εφημερίδα του Guardian. Κάθε εβδομάδα, το ‘Τι Σκέφτομαι στη Πραγματικότητα’, (What I’m Really Thinking), φιλοξενεί και από μια ανώνυμη εξομολόγηση κάποιου ανθρώπου, ο οποίος εκφράζει μια συγκεκριμένη πληθυσμιακή κατηγορία.

Η ανωνυμία, όπως είναι επόμενο, φέρνει στην επιφάνεια τις αλήθειες που δεν εξομολογούνται εύκολα. Κάθε εβδομάδα είμαι παρούσα. Θέλω να δω τι πραγματικά περνάει από το μυαλό της άσπονδης φίλης, της αισθητικού, του οικογενειακού γιατρού, του άπιστου συζύγου ή του δικηγόρου διαζυγίων.

Την περασμένη εβδομάδα είχα την τύχη να απολαύσω κάτι απρόσμενο. Ήταν η σειρά ενός πολιτικού συμβούλου, του αφανούς εκείνου ήρωα, που η δουλειά του είναι να καθοδηγεί τον εκπρόσωπο ενός κόμματος προς την εξουσία, και τότε, αν εκείνος τα καταφέρει, να μην αφήσει την εν λόγω πολυπόθητη κυρία να καταλήξει να κάνει συντροφιά με τους αντιπάλους.

Παραθέτω τα γραφόμενα, σερβιρισμένα με λίγη σάλτσα…

‘Είμαι εδώ μόνο για να σε βοηθήσω να εκλεγείς,’ λέει ο ανώνυμος πολιτικός σύμβουλος. ‘Κέρδισες την υποστήριξη του κόμματος με τις σταθερές χειραψίες και την γοητεία σου, αλλά τι να το κάνω που δεν ξέρεις ούτε το όνομα του Γάλλου πρωθυπουργού? Άσε που πιο πολλά γνωρίζω εγώ από αστροφυσική, παρά εσύ από φορολογία.’

‘Κύριε Χαρισματικόπουλε,’ συνεχίζει ο πολιτικός σύμβουλος, ‘γνωρίζω την πλατφόρμα του κόμματος λέξη προς λέξη. Εγώ την έγραψα. Είναι προοδευτική και κατανοητή, και είναι σχεδιασμένη ώστε να πάρει τον έλεγχο του μολυβιού του κυρίου Μεσοαστικόπουλου, και να το οδηγήσει στο Χ του ψηφοδελτίου μας. Το μόνο εμπόδιο μεταξύ της πλατφόρμας και του πολυπόθητου Χ στο ψηφοδέλτιο, είσαι ΕΣΥ.’

‘Τρέμω κάθε φορά που θα πάρεις το μικρόφωνο ή θα βρεθείς σε συζήτηση. Τι θα πεις? Θα μας κάψεις πάλι? Γιατί κάθε φορά που η γλώσσα σου τρέχει πριν να συμβουλευτεί εμένα και το μυαλό σου, μέσα μου φωνάζω:

‘Μια δουλειά βρε σου είπα να κάνεις, και την έκανες μισή!’

‘Τις προάλλες, σε έμαθα ότι ο συγχρονισμός είναι το παν σε μια συζήτηση. Αν μιλήσεις βιαστικά, θα σε πουν αστόχαστο. Αν καθυστερήσεις, θα νομίσουν ότι διστάζεις.’

‘Σήμερα, θα κάνουμε πρόβα πολιτικής αναμέτρησης. Eγώ θα παριστάνω ότι είμαι ο αρχηγός της αντιπολίτευσης.’

‘Πάμε λοιπόν. Πάρε βαθιά ανάσα. Γέμισε την ψυχή σου με συμπόνια για τους φτωχούς.’

‘Χαμογέλα.’

‘Κοίτα το κοινό.’

‘Συγκεντρώσου.’

‘Μια δουλειά σου είπα μόνο να κάνεις.’

‘Κάνε τη σωστά επιτέλους.’