Γλυκιά μου μητέρα,πολύ  γρήγορα...

μαζί με τα αθώα τσιγάρα της παρέας,

το πρώτο βήμα, ήρθαν κι άλλες εμπειρίες, έτσι έλεγαν,

καθώς δισταχτικά έκανα την πρώτη δοκιμή,

εκεί, μέσα στα κατώγια της ξένης πόλης,

δίπλα στ’ άγνωστα, τα περιφερόμενα άτομα, 

όπου κορίτσια μικρά, δίνονταν και χάνονταν

κι άφηναν τη δροσιά της ζωής τους να φεύγει,

έτσι κρυφά, στα υπόγεια στο λίγο φως,

κάτω απ’ τα γέλια, μητέρα τις πρόστυχες λέξεις.

Kι εγώ, γλυκιά μου, άρχισα να σέρνομαι,

και διάβηκα τα όρια και χάθηκαν οι μορφές σας

και τα λεγόμενά σας, όλες οι νουθεσίες σας, έσβησαν,

καθώς η συνείδησή μου αιχμαλωτίστηκε και η κρίση μου,

η κρίση μου, μητέρα, έγινε τόσο μικρή, τόσο αδύναμη,

ανίκανη να ξεχωρίσει την αλήθεια και οι σκέψεις,

όλες οι σκέψεις μου, οι προσδοκίες μου στέρεψαν,

σαν την πηγή, που δεν έχει να δώσει ,που δε ζωογονεί

και δεν προσφέρει τη δροσιά της στους περαστικούς.

Έτσι κι εγώ, μητέρα, σαν την πηγή σταμάτησα να δίνω

κι η μόνη μου έγνοια ήταν τα ναρκωτικά, αυτά έψαχνα

κι έγιναν σύντροφος της ζωής μου, μαζί με το περιβάλλον,

μ’ όλες τις μορφές της παρέας, που άλλαζαν κάθε τόσο.

Γλυκιά μου, μητέρα, σύντομα προχώρησαν οι εμπειρίες

και η απλή περιέργεια για δοκιμή, έγινε κανόνας

και ρίζωσε το πάθος μέσα μου κι άρχισα να τρέχω,

να ψάχνω ανήσυχα, να εκλιπαρώ...

κι έγινα γνώριμη σε κάθε μπαράκι, σε κάθε γωνιά,

κι έδινα για να πάρω κι η δροσιά έφευγε,

καθώς τα ναρκωτικά, μητέρα, σκότωναν το είναι μου,

και μου΄παιρναν, μεθοδικά, ότι ωραίο,

ότι καλό και όμορφο είχα μέσα μου…

Kι όλα αυτά έγιναν τόσο γρήγορα, μητέρα,

και η ζωή μου μπήκε σ’ άλλους δρόμους, σε νέους ρυθμούς,

έτσι, που η μικρή ελαφίνα σου έγινε αγνώριστη

και ξέκοψε απ’ τη μικρή αγέλη της, γιατί ήθελε,

επιθυμούσε να μείνει μόνη, δίχως προστάτες κι αφεντικά.

Kι έμεινε μόνη, όπως ήθελε, πέραν απ’ το κατεστημένο,

κι ενώ πίστευε ότι έτσι όρθωσε το ανάστημά της,

η ζωή άλλα επιφύλαξε... και τότε έσκυψε το κεφάλι,

δεν ξαναμίλησε πια, μητέρα, τα μάτια χαμήλωσαν

και μαζί με το σώμα πληγώθηκε κι η ψυχή

κι` άρχισε να σιγοσβήνει η φλόγα της, μητέρα,

κι η ελαφίνα κι η κόρη σου έχασαν την πνοή τους...

κι άρχισα να φοβάμαι,ναι, μητέρα !

Φοβάμαι , μητέρα,σε παρακαλώ, βοήθησέ με !