Η γενιά μου (60+) πρωταγωνίστηκε είτε ενεργητικά είτε παθητικά στην, εν τοις πράγμασι, μεταπολιτευτική δημοκρατία με κυβερνητικό οδηγό άλλοτε τη συντηρητική παράταξη (ΝΔ) κι άλλοτε την προοδευτική (ΠΑΣΟΚ).
Δυστυχώς για όλους μας το φερόμενο θεωρητικό ηθικό πλεονέκτημα της προοδευτικής παράταξης καταρρακώθηκε γρήγορα και ο λαός την τιμώρησε με εκλογικά ποσοστά κάτω από το μισό της πρωτοεμφάνισης της, το 1974 με 13,58%.
Αυτή τη λαβωμένη ηθική του προοδευτικού χώρου ήρθε να αποκαταστήσει κυβερνητικά ο ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτός, κατά τη γνώμη μου, ήταν ένας από τους λόγους που μετακινήθηκε η κρίσιμη μάζα του εκλογικού ποσοστού του ΠΑΣΟΚ προς το ΣΥΡΙΖΑ ώστε να καταστεί, ως εκ θαύματος, από κόμμα του 4,59% σε κυβερνητικό κόμμα του 35-36%.
Ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ, εν γνώσει του, μπήκε σε ένα ευρωπαικό πολιτικό αγώνα άνισο. Προσπάθησε να αντιπαραθέσει την ιδεολογική ανθρωποκεντρική πολιτική απέναντι στην οικονομική αριθμητική πολιτική, της πλειοψηφίας της Γερμανικής Ευρωζώνης.
Που πας ρε Καραμήτρο, θάλεγε ο ορθολογιστής της εποχής.
Ο ιδεολόγος όμως τη θυσία την έχει σημαία του, όταν αγωνίζεται γι αυτό που πιστεύει και ως ένα βαθμό δικαιολογείται έτσι η “αποκοτιά” του ΣΥΡΙΖΑ το πρώτο επτάμηνο του 2015.
Η αναγκαστική όμως, έστω και με δάκρυα, συνέχιση των μνημονίων με 3ο και 3ο+, άρχισαν να αποδομούν τον προγραμματικό του λόγο, δημιουργώντας φυγόκεντρες τάσεις στις συνιστώσες του (βλ ΛΑΕ, Πλεύση Δημοκρατίας), παραιτήσεις βουλευτών του και δυσφορία στην κρίσιμη μάζα του εκλογικού ακροατηρίου του.
Οι υποσχέσεις για ανάκαμψη έπαψαν να είναι παρηγορητικές για την πλειοψηφία του κόσμου που είναι ζαλισμένος από τις μηνιαίες υποχρεώσεις του έναντι του κράτους και των υπηρεσιών του. Το επιστημονικό προσωπικό της χώρας βρίσκεται σε ανένδοτο αγώνα, ιστορικές επιχειρήσεις κλείνουν ξαφνικά, σκόπιμα ή αναγκαστικά, με εκατοντάδες εργαζομένους στο δρόμο, το προσφυγικό δοκιμάζει τις αντοχές της αλληλεγγύης των ελλήνων, το σύστημα υγείας ψάχνει κρεβάτι στην εντατική...και ο ΣΥΡΙΖΑ “παίζει” νόμιμα με νομοθετήματα ηθικής.
«όχι για να αποσυρθεί η διάταξη, αλλά να προστεθεί στην υπάρχουσα ένα ισχυρό πλαίσιο», όπως σημειώνουν με νόημα κυβερνητικές πηγές...κι όσοι θέλουν το πιστεύουν.
Με όλα αυτά, ένα είναι σίγουρο. Ο εναπομείνων κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να αποτύχει στη μνημονιακή δεσμευτική του προσπάθεια εάν δεν προχωρήσει σε νέα αναθεώρηση της ιδεολογικής του ταυτότητας.
Στο επικείμενο 2ο Συνέδριο του, τέλη Σεπτεμβρίου, ίσως χρειαστεί να αποβάλει κι άλλη συνιστώσα του, ώστε να μείνει η τελευταία, η κυβερνητική σοσιαλδημοκρατική.
Στον αντίποδα η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη θα είναι ευκταίο να απογαλακτισθεί από την πολιτική Σαμαρά, και να στραφεί στον κοινωνικό φιλελευθερισμό (σοσιαλφιλελευθερισμό) ώστε να δημιουργηθούν δύο καθαροί σύγχρονοι πόλοι εξουσίας που δεν θα χαρακτηρίζονται από τα χρώματα άσπρο-μαύρο.
Τότε πιστεύω θα είναι πιο εύκολο να ειπωθεί όλη η αλήθεια στον κόσμο, από τα εν δυνάμει κυβερνητικά σχήματα, ώστε να δημιουργηθούν οι προυποθέσεις σύναψης ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου μήπως και βγούμε από την κρίση με αξιοπρέπεια.
Συμπληρωματικές λύσεις ΛΕΒΕΝΤΗ-κες ή ξαναζεσταμένης Κεντρο-αριστεράς ή νέων ακροδεξιών κομμάτων δεν πιστεύω ότι θα έχουν τύχη στο νέο πολιτικό περιβάλλον των μνημονίων επειδή ο ζωτικός πολιτικός χώρος ύπαρξης τους θα στενέψει κάτω από το όριο της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης.
Τα αριστερά κινήματα, εκτός του ΚΚΕ, θα παλεύουν για να έχουν κοινοβουλευτική παρουσία, με τη ΧΑ να διατηρεί την κοινοβουλευτική της παρουσία υπαιτιότητι των σωρευτικών λαθών των δημοκρατικών μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων.
