Είναι στιγμές, που είναι χρέος μας να μιλάμε για την αξία του καλού...
Κι ακόμη, να επιβραβεύουμε και να επαινούμε τους ανθρώπους που παλεύουν για τη ζωή και την υγεία μας.
Και πολύ σύντομα, αναφέρομαι για τους γιατρούς και το προσωπικό του Νοσοκομείου Ρεθύμνου, στους οποίους αξίζουν χίλια ευχαριστώ για την προσπάθεια και τον αγώνα τους για τον άνθρωπο.
Και μιλάω με συγκίνηση και θαυμασμό, γιατί κι εγώ ίδιος νοσηλεύτηκα και ειλικρινά θαύμασα την υπομονή, την υπευθυνότητά τους και το ενδιαφέρον τους για τον άρρωστο, όποιος κι αν ήταν αυτός.
Όλοι τους , νύχτα και μέρα ,δίνουν τη μάχη τους για τον άνθρωπο, μέσα από τα τόσα προβλήματα και ιδιαίτερα τώρα ,τις δύσκολες μέρες της οικονομικής κρίσης.
Το έργο τους τιμά τους ίδιους και την κοινωνία μας κι εύχομαι ο Πανάγαθος Θεός να τους δίνει υγεία και δύναμη να διακονούν τον πάσχοντα άνθρωπο.
Τελειώνοντας, αναφέρω ένα περιστατικό, μια μικρή ιστορία, που συνέβη μπροστά μου:
-Άνοιξε η κεντρική πόρτα του χειρουργείου και ένας νεαρός άντρας φάνηκε στην είσοδο κι ακολουθούσε μια ηλικιωμένη κυρία (έφερα στο μυαλό μου τη γιαγιά μου).
- Σε μια στιγμή η ηλικιωμένη κυρία, αυθόρμητα, με την αγάπη να λάμπει στο πρόσωπό της, έσκυψε να φιλήσει το χέρι του νεαρού άντρα, που προφανώς ήταν γιατρός, θέλοντας ,έτσι, να δείξει την ευγνωμοσύνη της για κάποιο ζήτημα της.
Και τι συνέβη...
Σας το λέω ...
Kι αισθάνομαι να με διαπερνάει η ίδια συγκίνηση που ένοιωσα και τότε…
Κυρία μου, είπε με ευγένεια και σεβασμό ο νεαρός γιατρός :
« Εγώ πρέπει να σας φιλήσω το χέρι»!
