Της Βλασίας Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη
Φιλολόγου, Ιστορικού M.Sc.
Μετά τη διαρροή των στοιχείων, που περιλάμβαναν οι λίστες των Panama Papers, τα βλέμματα όλων στράφηκαν για άλλη μια φορά στους φορολογικούς «παραδείσους». Τα ποσά των καταθέσεων ιλιγγιώδη, τα ονόματα των καταθετών διάσημα. Μόνο οι ανίδεοι πλέον εκπλήσσονται από τέτοιου είδους δημοσιεύσεις, καθώς μέσα στο οικονομικό πλαίσιο που δημιούργησε η παγκοσμιοποίηση, όλες αυτές οι δραστηριότητες εξασφαλίζουν εύκολα τη νομιμοποίηση. Γι΄αυτό και μιλάμε για φοροαποφυγή, δηλ αποφυγή πληρωμής φόρων με προσχεδιασμένη ενέργεια. Η φοροδιαφυγή αφορά την άνθιση της παραοικονομίας, είναι η προσπάθεια απόκρυψης εισοδήματος με δόλιο τρόπο (μη έκδοση παραστατικού πώλησης ή αγοράς), προκειμένου να μην πληρωθούν οι φόροι που αναλογούν στο αποκτηθέν εισόδημα. Και οι δύο αυτές ενέργειες ζημιώνουν το κράτος και τους υπόλοιπους φορολογούμενους πολίτες, που καλούνται να επωμιστούν εκείνοι όλα τα βάρη για την απρόσκοπτη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών και την παροχή των δημοσίων αγαθών.
Θα πρέπει κάθε κράτος, που επιθυμεί να κυνηγήσει για φοροαποφυγή τους πολίτες που ανήκουν σε τέτοιες λίστες, να συνεργαστεί με το παγκόσμιο πιστωτικό σύστημα στον τομέα της ανταλλαγής πληροφοριών για φορολογικούς σκοπούς και να αποδείξει πως οι καταθέσεις τους αποτελούν εισόδημα, που δημιουργήθηκε στη πατρίδα τους. Βέβαια, για την ελληνική κυβέρνηση, που δεν γνωρίζει η δεξιά τι ποιεί η αριστερά, η εξακρίβωση τέτοιων στοιχείων θα συνιστούσε μυθικό επίτευγμα.
Και φυσικά, όταν ακούμε για φορολογικούς παραδείσους, το μυαλό μας δε θα πρέπει να τρέχει σε εξωτικά νησιά, αφού οι πιο γνωστοί παράδεισοι φοροαποφυγής βρίσκονται στην καρδιά της Ευρώπης, στην Ελβετία, το μεγαλύτερο offshore χρηματοπιστωτικό κέντρο με περιουσιακά στοιχεία ύψους 2,2 τρισ. δολαρίων, στο "City of London", το κέντρο του κόσμου των χρηματαγορών και Νο1 προορισμό των πολυεθνικών επιχειρήσεων, ενώ πολλές εταιρείες–γραμματοκιβώτια εδρεύουν στην πατρίδα του Ντάισελμπλουμ, ο οποίος επέκρινε την Ελλάδα για αδυναμία προώθησης μεταρρυθμίσεων, αλλά επιτρέπει τη φοροαποφυγή ελληνικών πολυεθνικών μέσω Ολλανδίας.
Η αλήθεια είναι πως η πάταξη της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής αποτελεί δύσκολο στόχο, απαιτεί καλή γνώση του τρόπου που λειτουργεί το σύστημα και γενναίες πολιτικές αποφάσεις, ώστε οι πολυεθνικές να αποδίδουν φόρους στη χώρα που δρουν. Η δημιουργία, όμως, ενός δίκαιου φορολογικού πλαισίου δεν είναι ουτοπία, ούτε προϋποθέτει απαραιτήτως σύγκρουση με μεγάλα συμφέροντα (αφού θα χαμηλώσει ο συντελεστής φορολόγησης για όλους). Αντιθέτως, δημιουργεί ευνοϊκές προϋποθέσεις για τις περισσότερες επιχειρήσεις, και κυρίως τις μικρομεσαίες, που σταδιακά λυγίζουν από τον άνισο ανταγωνισμό των πολυεθνικών. Δε θα πρέπει να απορούμε, που στη χώρα μας η εξωφρενική φορολογία ωθεί πολλούς επιχειρηματίες να μεταφέρουν την έδρα τους σε γειτονικές χώρες, πολλές εταιρείες να φοροαποφεύγουν μέσω ενδοομιλικών συναλλαγών. Από την άλλη, οι ξένες πολυεθνικές αυξάνουν τον τζίρο τους, χωρίς να καταλήγει ούτε ένα ευρώ στον κρατικό κορβανά. Αν σκεφτούμε πως η φοροκλοπή που συντελείται μπορεί να φτάνει και το 15% του τζίρου των πολυεθνικών, αντιλαμβανόμαστε πως μιλάμε για δισ. ευρώ που διαφεύγουν.
Ενώ, λοιπόν, όλες οι χώρες κατεβάζουν τους φορολογικούς τους συντελεστές, μεταβαλλόμενες σε επιχειρηματικούς «παραδείσους», εμείς δημιουργούμε το κολαστήριο των επιχειρηματιών κι ελεύθερων επαγγελματιών. Όσοι τολμούν να αναπτύξουν κάποια οικονομική δραστηριότητα έρχονται αντιμέτωποι με ψυχοφθόρες διαδικασίες έκδοσης άδειας, με συνεχείς αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο, με δυσβάσταχτους φόρους. Οι τιμωροί της επιχειρηματικότητας είναι όλοι εκείνοι οι εθνοκάπηλοι πολιτικοί με ιδεοληπτικές εμμονές, που αντιμάχονται τη φιλελεύθερη στρατηγική, βασικοί πυλώνες της οποίας είναι η χαμηλή φορολογία κι η ώθηση του επιχειρηματικού δυναμισμού, με ελάχιστο κρατικό παρεμβατισμό.
Τέλος, να σημειώσουμε πως, μετατρέποντας τη χώρα μας σε φορολογικό κολαστήριο, οι δικοί μας πολιτικοί υποκύπτουν στο παιχνίδι που παίζουν σε βάρος της χώρας μας οι διεθνείς κερδοσκόποι, οι οποίοι εισπράττουν τους τόκους από το εικονικό- λογιστικό χρήμα, που το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα διακινεί, και παραλαμβάνουν πραγματικό χρήμα, τους φόρους, που με το αίμα τους πληρώνουν οι Έλληνες φορολογούμενοι. Η διακοπή αυτής της αιμορραγίας καθώς κι η ανάσχεση εκροής κεφαλαίων προς τους φορολογικούς παραδείσους θα επιτευχθούν με τη μείωση της υψηλής φορολογίας και τον σχεδιασμό μίας εθνικής πολιτικής, που θα αποφέρει πραγματικά οφέλη στην ελληνική οικονομία.
