Δεν γνωρίζω πως τα κατάφεραν, αλλά οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, κατάφεραν να αποσπάσουν μια σπάνια αλήθεια από 384 μητέρες. Το 74% των μητέρων αυτών, παραδέχτηκαν ότι προτιμούν ένα από τα παιδιά τους περισσότερο από τα άλλα. Κατά πόσο είναι όμως αυτό αποδεκτό ή αναπόφευκτο;
Η εφημερίδα New Day αποφάσισε να κάνει τη δική της έρευνα ρωτώντας δύο γνωστούς Βρετανούς δημοσιογράφους.
Ο Barry Roberts έχει δύο παιδιά. Αρνείται κατηγορηματικά ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατό. Δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν, να ευνοήσει ένα από τα δύο, όσο και αν όλο και κάποιο παρουσιάζει δύσκολη συμπεριφορά. Κατά τον Roberts, αν ρωτήσεις τα παιδιά του όμως, θα πάρεις άλλη απάντηση.
‘Μπαμπά, όλο παίζεις με τον αδερφό μου!’ λέει η κόρη.
‘Μπαμπά, αγαπάς πιο πολύ την αδερφή μου!’ παραπονιέται ο γιός.
Η Shona Sibary πάλι, είναι γνωστή για την ευθύτητα της, η οποία δεν έχει πάντα εκτιμηθεί από το Βρετανικό κοινό. Η Sibary έχει τέσσερα παιδιά. Η πρώτη της κόρη, την οποία την μεγάλωσε λες και ‘ακολουθούσε οδηγίες συναρμολογήσεως επίπλων IKEA’, επαναστάτησε λόγω της πίεσης που ασκούσε η μητέρα.
Και ρωτάει λοιπόν η Sibary, αν εσείς είχατε ένα παιδί που σας λέει συνεχώς πόσο σας αγαπάει και ένα άλλο που σας κάνει τη ζωή δύσκολη, με ποιο θα προτιμούσατε να περνάτε τη μέρα σας? Και συνεχίζει με ένα μήνυμα προς τα παιδιά της:
‘Να μου φέρεστε καλύτερα για να ανεβείτε κατηγορία!’
Κι ενώ μάχονται τα παιδιά της Sibary και του Roberts να ανέβουν κατηγορία, μια ανώνυμη ενήλικη γυναίκα, καταγράφει τις εμπειρίες της. Μεταξύ άλλων, ο μικρός της αδερφός είχε περισσότερη ελευθερία, απολάμβανε περισσότερη ενθάρρυνση, ενώ εκείνη ‘απολάμβανε’ τιμωρίες όταν δεν έφερνε τους καλύτερους βαθμούς. Ακόμα και τώρα, είναι πολύ σκληρός μαζί της, ενώ η μητέρα της έχει διακόψει κάθε επαφή. Δεν ήταν οι γονείς, αλλά ο ψυχολόγος που την έμαθε να δέχεται τον εαυτό της και να μη τρομοκρατείται από το μέλλον. Μετά την απόπειρα αυτοκτονίας.
Θα έλεγε κανείς ότι η ανώνυμη γυναίκα δίνει την απάντηση στους προβληματισμούς της ευθύτατης Sibary.
Κάποτε όμως, έρχεται η ενηλικίωση, η αποδοχή και η γιατρειά.
Αγκαλιάζουμε το παιδί που έχουμε μέσα μας και μαθαίνουμε, πρώτα εμείς να το αγαπάμε.
Φτιάχνουμε εμείς την ταυτότητα μας, η οποία μας καθορίζει πλέον.
Και στην καλύτερη περίπτωση, αντιδράμε όπως ο Αρχιεπίσκοπος του Canterbury, ο οποίος έμαθε πρόσφατα ότι είναι ο νόθος γιός του Sir Anthony Montague Browne:
‘Δεν υπάρχει ούτε υπαρξιακή κρίση, ούτε μνησικακία. Η ταυτότητα μου είναι θεμελιωμένη σε αυτό που είμαι εν Χριστώ,’ είπε, και ακόμα και οι αγνωστικιστές χειροκρότησαν.
