ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ M.Sc.
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Του Απρίλη προφανώς. Του ψεύτη μήνα, του μήνα που αρχίζει η Άνοιξη και παίρνει χρώμα. Του δύσκολου μήνα για τις αναμνήσεις μας, του εύκολου μήνα για το άνοιγμα των πετάλων της ψυχής μας. Του μήνα των λουλουδιών και των τρανταχτών ιστορικών αναμνήσεων. Των τριάντα ημερών που το υπόλοιπο της Σαρακοστής δίνει τη σκυτάλη της περισυλλογής στη Μεγάλη Εβδομάδα της Σταύρωσης για να ακολουθήσει το Πάσχα της Ανάστασης για τους πολλούς και των μαύρων σκέψεων για ορισμένους. Ο μήνας με τις τριάντα ζεστές μέρες και τις τριάντα κρύες νύχτες. Ένας μήνας περίεργος και χρωματιστός, ένας μήνας που αρχίζει με γλυκά ψέματα και τελειώνει με πικρές αλήθειες.
Πρώτη του μήνα. Καλό μήνα μαζί με μια καλημέρα. Κι ας υπάρχει αδιαφορία για το διπλανό, κι ας διαχέεται η άγνοια για εκείνα που έρχονται. Κι ας μην προσωποποιείς τίποτα κοιτάζοντας στατιστικές και αγνοώντας ανθρώπους. Κι εσύ να σφυρίζεις αδιάφορα την ώρα που καταρρέουν γύρω σου ρευστές βεβαιότητες, τη στιγμή που θρυμματίζονται όνειρα ζωής των άλλων. Κι ας ισχυρίζεσαι πως εσύ ζεις στο ομορφότερο μέρος του κόσμου το οποίο τραντάζεται από τις επιλογές εκείνων που έστειλες να σε αντιπροσωπεύσουν εξαιτίας μιας ηπείρου που αποφάσισε να φορτώσει σε σένα όλα της τα προβλήματα, επέλεξε να φέρει στο σπίτι σου όλα της τα απόβλητα, έκλεισε τα δικά της σύνορα και σε έκανε αποθήκη ψυχών και πνιγμένων κουφαριών δύστυχων και κατατρεγμένων προσφύγων. Και κάπου εκεί έγινε η σύγχυση, σε αυτό το κρίσιμο σημείο έλαβε χώρα το μπέρδεμα: η υπευθυνότητα ταυτίστηκε με την απερισκεψία, το χρέος έγινε συνώνυμο του εμπαιγμού και η ευθύνη πέρασε στα χωράφια της θυσίας.
Πρωταπριλιά. Με πινελιές παράταιρες στον ακαταλαβίστικο πίνακα της ζωής μας. Με ψέματα στον εαυτό μας και στους άλλους. Με αρνήσεις στα αυτονόητα και καταφάσεις στα παράλογα. Με δύναμη και φόρα κατευθείαν στον τοίχο. Με κούφιες απειλές και κροκοδείλια δάκρυα. Με άγνοια της Ιστορίας και διάθεση μελλοντολογίας. Με οχετούς ακατάσχετης φλυαρίας. Με μάζεμα στην αγκαλιά που ανοίγει για μας και άπλωμα του εαυτού μας στις ψεύτικες υποσχέσεις. Με ειρηνικές διαθέσεις στους ισχυρούς και με άγριο βλέμμα στους ασήμαντους. Με πειθώ όταν πρόκειται για το συμφέρον μας και με στείρα εμμονή όταν η λογική συγκρούεται με τους στόχους μας. Και με δύναμη σκέψης και ψυχής στους ανθρώπους που αγαπάμε και θέλουμε να δώσουμε τα πάντα και στο τέλος το μόνο που καταφέρνουμε να στεγνώσουμε εμείς για να μην στεναχωρηθούν εκείνοι.
Το είδα το θεατρικό μονόπρακτο προχθές στο Σπίτι του Πολιτισμού. «Θα σου μιλώ μέχρι να φέξει». Με συγκίνησε η εξαιρετική αφήγηση της Μαρινέλλας Βλαχάκη για το «Γ’ Χριστιανικόν Παρθεναγωγείον», εκεί κοντά στην εκκλησούλα του Αφέντη Χριστού στο Ηράκλειο. Αυτό ανάμεσα στα στενά με τις κοινές γυναίκες έξω από τον περίγυρό του και τα σκελετωμένα κοριτσάκια στο εσωτερικό του. Η εξέταση των κοριτσιών αυτών με ένα μακρύ ξύλο από μακριά «πρώτα στο κεφάλι για ψείρες και κόνιδες, μετά στα χέρια για βρωμιά κάτω από τα νύχια και στο τέλος σήκωναν με το μακρύ εκείνο ξύλο τα κουρελιασμένα φουστανάκια κι έλεγχαν το εσώρουχο των κοριτσιών». Η ολοκλήρωση της διαδικασίας γινόταν με αλύπητο ραβδισμό στα κορμάκια εκείνων των κοριτσιών τα οποία έμπαιναν στην τάξη κλαίγοντας. Από τη μια η σιχασιά και το αίσθημα αποστροφής των διδασκόντων και από την άλλη ο καταναγκασμός και η κακοποίηση παιδιών που δεν ευθύνονται για τη φτώχεια τους. Και σκέφτηκα πως κάπως έτσι είναι και σήμερα τα πράγματα, πως τίποτα δεν έχει αλλάξει εκατό χρόνια μετά. Ζωντανοί-νεκροί Έλληνες και ξένοι πρόσφυγες με τους πρώτους να φεύγουν και τους δεύτερους να έρχονται. Όλη η ζωή μας του χαμού και μια κοινωνία-εικόνα μας, που απλά μας μοιάζει…
