Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΒΙΑ ΩΣ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ
- Τα χτυπήματα στην καρδιά της Ευρώπης σηματοδοτούν δυσάρεστες εξελίξεις
- Η Ελλάδα στην δίνη δυσμενών συνθηκών και συγκυριών που την συνθλίβουν
Το τρομοκρατικό χτύπημα στις Βρυξέλες δεν επιβεβαίωσε μόνο ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε πόλεμο.
Αυτό, ίσως, να είναι το «βολικό».
Ουσιαστικά επικύρωσε με τον πλέον δραματικό τρόπο και τόνο, ότι το Ευρωπαϊκό σύστημα, όπως τελικά το διαμόρφωσαν τα τελευταία χρόνια, μακριά από τις θεμελιώδεις ιδρυτικές Αρχές του, συντρίβεται και καταρρέει.
Διότι άλλο είναι η Ευρώπη των λαών, της δημοκρατίας και της ελευθερίας και άλλο είναι η Ευρώπη των λίγων και του νεοφιλελεύθερου αδίστακτου καπιταλισμού, που στηρίζεται στην επί πτωμάτων επιβίωση των ισχυρών.
Τα χτυπήματα στις Βρυξέλες, ως συνέχεια αυτών του Παρισιού και παράλληλα με εκείνα στην Τουρκία, ανοίγουν σοβαρές πληγές στην Γηραιά Ήπειρο και διαμορφώνουν νέα δεδομένα, ενώπιον των οποίων, θα φανεί τι τελικά προσδοκούν οι ηγέτες της και αν έχουν την ικανότητα να ανατρέψουν την κοινωνική και οικονομική διάλυση της δομής του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Αδιαμφισβήτητο είναι, ότι τίποτα πια δεν είναι ίδιο.
Και τα ερωτηματικά που μπαίνουν έχουν να κάνουν με το πώς θα επιλέξουν να αντιμετωπίσουν τον διαφαινόμενο όλεθρο.
Οι βομβιστικές επιθέσεις έχουν ως αποτέλεσμα ισχυρές δονήσεις, που τραντάζουν τα θεμέλια της Ένωσης και μπαίνουν ερωτηματικά για την θωράκιση της.
Το ζήτημα είναι πώς αυτό θα εκληφθεί και με ποιες μεθόδους θα αντιμετωπιστεί.
Διότι μπορεί να είναι μια επιστροφή στην Αρχή της Ευρώπης των λαών ή μπορεί να είναι και ένα νέο οστικό κύμα που θα βάλει την Ευρώπη στον γύψο, θα ενισχύσει τα ακροδεξιά σχήματα και θα οδηγήσει σε εποχές φασισμού, δηλαδή, ακόμα χειρότερες ημέρες από τις σημερινές.
Αν, δηλαδή, θα είναι «πόλεμος» με τον «κακό εαυτό» της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή πόλεμος εναντίον «εχθρών» που ορατοί ή αόρατοι θα γίνουν «εκμεταλλεύσιμοι» για την διαμόρφωση μιας Ευρώπης, η οποία είτε τους αρέσει , είτε όχι, θα έχει ημερομηνία λήξης και θα διαλυθεί. Και αν διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη, θα είναι επιτυχία. Αλλά το ενδεχόμενο μια άλλης βίαιης περιόδου, φαντάζει ως απειλή με τρομερό αντίκτυπο για την σύγχρονη Δύση, η οποία βρίσκεται ενώπιον των τραγικών επιλογών της, μπροστά στην βαριά της ήτα, μπροστά στην δύση της.
Και μέσα στον ορυμαγδό των συνεπειών και των ενδεχομένων, η θέση της Ελλάδας μπαίνει ως ζήτημα και μάλιστα σε μια περίοδο, την χειρότερη οικονομικά και πολιτικά από όσες έχει βιώσει το σύγχρονο Ελληνικό κράτος από την δημιουργία του.
Τα χτυπήματα εναντίον της Ευρώπης, βρίσκουν τη χώρα σε οικονομική κατάρρευση, με χιλιάδες πρόσφυγες από την Μέσα Ανατολή να βρίσκονται εγκλωβισμένοι εντός και τα σύνορα της κλειστά!
Πιο τραγικά δεν γίνεται.
Και διαβάζεται εύγλωττα στην υπόθεση του προσφυγικού, πόσο ανέτοιμη ήταν η Ευρώπη και βεβαίως μέσα σε αυτή η Ελλάδα να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά μια τέτοια κρίση, όπως ανέτοιμη και αναποτελεσματική ήταν και παραμένει με την οικονομική κρίση.
Το δε ενδεχόμενο, το προσφυγικό, από Ευρωπαϊκό πρόβλημα, γρήγορα να μετατραπεί σε Ελληνικό εφιάλτη, είναι πιο ορατό από ποτέ.
Μέσα στην Ευρωπαϊκή δίνη η Ελλάδα μάλλον βρίσκεται στην πιο δεινή θέση και είναι η ώρα των μεγάλων αποφάσεων και επιλογών για ένα πολιτικό σύστημα που δεν έχει πείσει μέχρι στιγμής για την ικανότητα του να ανταπεξέρχεται στις προκλήσεις των καιρών αλλά να ακολουθεί στρατευμένα «εντολές άνωθεν» με τα γνωστά αποτελέσματα της τελευταίας εξαετίας.
Εφόσον δε, εφαρμοστούν απόψεις όπως παύση της συνθήκης «Σέγκεν» η χώρας μας θα είναι από εκείνες που ουσιαστικά θα συνθλιβούν οικονομικά καθώς η «βαριά βιομηχανία» της, ο τουρισμός, θα υποστεί πλήγμα άνευ προηγουμένου.
Σαν ντόμινο, η μία εξέλιξη μετά την άλλη χτίζουν το πάζλ της νέας εποχής που δεν έχει τα συνθετικά της αισιοδοξίας και της ελπίδας.
Το κύριο ζητούμενο είναι να γίνει αυτό αντιληπτό και να μπουν τα πράγματα σε νέα βάση.
Το λογικό θα ήταν να δει η Ευρώπη τα λάθη της και να τα αντιμετωπίσει.
Να ξαναγίνει σημείο αναφοράς για την ασφάλεια και την ευημερία.
Αυτό θα ήθελαν οι λαοί που συνθέτουν τον ιστό της.
Σε άλλη περίπτωση η Δύση θα βιώσει τη δύση της μέσα από τον όλεθρο και η επόμενη ημέρα δεν θα ανταποκρίνεται στο όραμα της ισχυρής και ανθρώπινης «Ευρωπαϊκής Οικογένειας.»
ΜΑΝΟΥΣΟΣ ΚΛΑΔΟΣ
